All Chapters of เด็กแสบของแด๊ดดี้: Chapter 21 - Chapter 30

สายลมอ่อนๆ ของยามเช้าพัดเอื่อย ไล้ผ่านเรือนผมสีน้ำตาลเข้มที่ถูกรวบไว้ลวกๆ คีตะปรับสายกระเป๋าสะพายให้เข้าที่ก่อนก้าวออกจากอพาร์ตเมนต์ในชุดนักศึกษาที่เรียบร้อยเสียจนเจ้าตัวยังรู้สึกแปลกเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดที่แทบไม่เคยหยิบมาใส่ถูกสอดชายไว้ในกางเกงสแลคเข้ารูปสีดำ รองเท้าผ้าใบสีขาวคู่เดิมยังคงอยู่ แต่สิ่งที่ดูแปลกใหม่ที่สุดกลับเป็นแว่นสายตากรอบบางสีเงินที่คาอยู่บนสันจมูกโด่งรั้นใช่แล้ว… วันนี้คีตะใส่แว่นเด็กหนุ่มขยับกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อย พลางเหลือบมองเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกหน้าต่างข้างตึกแล้วหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ“ให้ตายสิ… นี่มันตัวฉันจริงๆ ใช่ไหมวะ?”ภาพในกระจกต่างจากคีตะคนเดิมเสียจนแทบเป็นคนละคน ไม่มีเสื้อครอปตัวสั้น ไม่มีสีปากแดงแจ๊ด ไม่มีคิ้วโก่งจัดทรงตามแฟชั่น หรือกลิ่นน้ำหอมฉุนที่เคยทิ้งร่องรอยไว้ตั้งแต่เจ้าตัวยังเดินมาไม่ถึงมีเพียงแค่… คีตะตั้งแต่ย้อนเวลากลับมา คีตะก็ตัดสินใจแล้วว่าจะตั้งใจเรียนให้มากกว่าเดิม ชีวิตครั้งก่อนเขาเสียเวลาไปกับเรื่องไร้สาระมากเกินพอ ทั้งเที่ยว ทั้งเหล้า ทั้งคนที่คิดว่าเป็นเพื่อน ทั้งการวิ่งตามสิ่งที่วันนี้มองย้อนกลับไปแล้วก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่า กูท

คีตะเงยหน้า เลิกคิ้วมองกลุ่มชายสามคน แต่ละคนต่างใส่แว่นในสไตล์ของตัวเอง แม้จะแตกต่าง แต่กลับมีออร่าบอกชัดเจนว่า ทั้งสามคือเนิร์ดตัวพ่อ และคนพวกนี้… ไม่เคยเข้ามาคุยกับเขาด้วยซ้ำแต่วันนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้า พร้อมกับมีสีหน้าที่แตกต่างกันไป มีทั้งกล้าๆ กลัวๆ เป็นมิตร และ เย็นชาไม่สนโลก“พวกเรา เอ่อ ฉันชื่อโอ๊ต นั่นเต้ แล้วก็ ภัสร์ มีกันสามคน ขาดไปหนึ่ง นาย ... เอ่อ ถ้า นายไม่มีกลุ่ม มาทำกับพวกเราไหม?”“ทำไมถึงอยากให้ฉันเข้ากลุ่ม?” คีตะถามตรงๆสามหนุ่มตรงหน้าเริ่มหน้าเสียแอบรู้สึกกลัวการปฏิเสธที่อาจทำให้เกิดความอับอาย แต่สุดท้ายก็เป็นเต้ที่พูดเสริม“คือพวกเรามีสามคน... ขาดอีกคน แล้วเมื่อกี้เห็นนายตอบอาจารย์เรื่องเฟรมกับเสียงได้… ก็เลยคิดว่านายน่าจะช่วยเรื่องไอเดียได้ดี”“อีกอย่าง… ปกติกลุ่มพวกเรามีกันสี่คน แต่ปีนี้มีคนย้ายไปต่างประเทศ… พวกเราเลยขาดคนหนึ่งคน เราคิดว่าควรเป็นนาย...ที่เข้ามา”ภัสร์เป็นคนพูดขึ้นบ้าง เขายังไม่กล้าบอกว่า คนที่ขาดไปเป็นใคร แต่เขาคิดมาดีแล้วว่าการที่กลุ่มเขาคนไม่ครบ คีตะควรเป็นคนรับผิดชอบโอ๊ตเงียบ ทั้งที่ใจอยากจะบอกว่า คนที่ขาดไปตอนนี้ ย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศแล

ภัทรถามพลางปรับแว่น คีตะนิ่งไป ก่อนจะยกยิ้มบาง“พวกนายว่า… โอกาสครั้งที่สอง เป็นไง?”ทั้งสามคนหันมามองพร้อมกัน“ยังไง?”“พวกนายเคยเห็นข่าวคนที่เคยทำผิดพลาด แต่ไม่มีใครให้โอกาสไหม?” คีตะพูดเสียงเรียบนิ่ง แต่หนักแน่น“บางคนพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเอง แต่สังคมยังคงตัดสินเขาจากอดีต... ฉันอยากทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้”ภัทรมองคีตะนิ่งๆ ก่อนพยักหน้า“ฟังดูเข้าท่า”“ใช่ แล้วเราจะเล่าเรื่องยังไง?” โอ๊ตขยับเข้ามาใกล้ “ใช้วิธีไหนให้คนดูอิน?”คีตะเคาะนิ้วลงโต๊ะเป็นจังหวะก่อนตอบ“ใช้ละครสั้น”“อธิบายดิ” เต้ขยับตัวนั่งตรงขึ้น“ฉากเปิด เป็นเด็กหนุ่มที่เคยเกเร เคยทำผิดพลาดมากมาย จนไม่มีใครเชื่อใจเขาอีก” คีตะเริ่มอธิบาย“เขาพยายามเปลี่ยนตัวเอง แต่ไม่ว่าจะไปสมัครงาน ไปเรียนต่อ หรือพยายามเริ่มต้นใหม่ ก็มีแต่สายตาตัดสิน ทุกคนยังมองเขาเป็นคนเดิม”ทั้งสามคนฟังอย่างตั้งใจ“แต่ในตอนท้าย เด็กคนนั้นก็พิสูจน์ตัวเองได้ ด้วยการสร้างบางสิ่งบางอย่างที่มีประโยชน์ให้กับสังคม และสุดท้าย… คนก็เริ่มยอมรับเขา”“อืม…” ภัทรพยักหน้า “แล้วเราจะใช้เทคนิคอะไรให้มันทรงพลัง?”“ใช้สี ใช้ภาพ ใช้ซาวด์ประกอบ ใช้ซีนตัดต่อที่กระแทกอารมณ์…”

บนเวที.คีตะรู้สึกถึงสายตาหนักๆ ที่มองขึ้นมา เขากวาดสายตามองตามสัญชาตญาณ และก็สบเข้ากับ ธัชภพ ที่นั่งอยู่ที่โซฟาโซนวีไอพีของร้าน‘มาจริงด้วยแหะ?’เด็กหนุ่มอมยิ้มมุมปาก แต่ยังคงร้องเพลงต่อไปแม้เขาจะปฏิเสธการเลี้ยงข้าว แต่การที่เขาบอกสถานที่สำหรับการทำงานพิเศษ เพราะเขาก็แอบหวังว่า เขาจะได้พบกับชายหนุ่มคนนี้อีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้คาดหวังนัก ใครจะคิดว่า จะมาแถมยังมาแต่หัวค่ำธัชภพสบตากับเด็กหนุ่มนิ่งๆ ในแววตามีบางอย่าง ที่บอกไม่ถูกเป็นอารมณ์ที่คีตะอ่านไม่ออกหึงหรือเปล่า?หวงหรือเปล่า?หรือแค่เป็นห่วง?แต่ที่แน่ๆ คือ… พี่ธัชไม่ยอมละสายตาจากเขาเลย และนั่นทำให้คีตะนึกสนุกขึ้นมานิดๆหึ… จะทำให้พี่ถอนตัวไม่ขึ้นเลยคอยดูเสียงปรบมือดังก้องทั่วร้านหลังจากเสียงทุ้มนุ่มหยุดลง คีตะโค้งให้คนดูเล็กน้อย ก่อนเดินลงจากเวทีเหนื่อย แต่กลับรู้สึกดีอย่างประหลาดมือเล็กยกขึ้นลูบต้นคอตัวเองเบาๆ รู้สึกแห้งผากไปหมดกับการร้องเพลงมาตลอดช่วงค่ำ แต่ขณะเดียวกัน หัวใจก็เต้นรัวกับบรรยากาศรอบตัวอาจเป็นความภูมิใจลึกๆ ที่ได้ทำงานอย่างสุจริต แม้ค่าจ้างจะไม่มากก็ตามแวบหนึ่งของสายตาเหลือบมองไปทางโซนวีไอพีอย่างไม่รู้ตัวแต่ส

คีตะยกตัวขึ้นนั่งตรงแหน่ว เมื่อทำอะไรไม่ถูกก็ตบไหล่กว้างของแด๊ดดี้ตัวร้ายไปหนึ่งที ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างร้อนผ่าวคนอะไร… หยอดกลับแรงกว่าเขาอีก!บ้าไปแล้ว!ให้ตายเถอะ... ใจเต้นไม่เป็นส่ำเลยโว้ย!!ธัชภพออกเสียง หึ เบาๆ เมื่อทำให้เด็กหนุ่มช่างยั่วเงียบเสียงลงได้ ขับรถต่อไปตามเส้นทางถนนยามค่ำคืน ดวงตาคมจับจ้องไปเบื้องหน้า แต่ในหัวกลับคิดย้อนกลับไปเมื่อตอนเย็นวันนี้ธัชภพเผลอทำงานเพลินจนไม่ได้สนใจเวลา งานประชุมยืดเยื้อ ทั้งยังต้องเซ็นเอกสารกองโตรู้ตัวอีกที นาฬิกาก็เดินผ่านมาจนถึงเย็น โดยที่ไม่มีเสียงแจ้งเตือนข้อความจากเด็กแสบ...แปลกทั้งที่ปกติไม่ว่าคีตะจะอยู่ที่ไหน ก็มักจะส่งข้อความมาอ้อนตลอด‘พี่ธัช~~ ผมหิวแล้วครับ~’‘วันนี้กินอะไรดี~ พี่จะพาผมไปไหม’‘แด๊ดดี้~ แม่งง งานหนักไปแล้ววว พาผมไปกินอะไรอร่อยๆ ที~`’แต่วันนี้... กลับไม่มีอะไรเลย พอรู้ตัวว่าทำงานจนเกือบหมดวัน ธัชภพถึงกับต้องเลื่อนดูโทรศัพท์ด้วยความสงสัยไม่มีข้อความอ้อน ไม่มีสายเรียกเข้า ไม่มีอะไรเลยทั้งที่ก่อนหน้านี้เจ้าเด็กนี่เป็นคนบอกเองว่า จะให้เขาพาไปกินข้าววันละมื้อ แต่วันนี้... เด็กนั่นกลับเงียบหายไปตอนนั้นเขาขมวดคิ้ว