All Chapters of เด็กแสบของแด๊ดดี้: Chapter 31 - Chapter 40

ฉากที่สอง – คำตัดสินของสังคมบรรยากาศในลานกว้างยังคงคึกคัก เพื่อนในกลุ่มช่วยกันจัดฉากตามบทที่วางไว้ คีตะยืนอยู่กลางวงล้อม ขณะที่โอ๊ตกับภัสร์รับบทเป็น สังคม ที่กำลังรุมประณามดูจากสีหน้าที่จริงจังของพวกเขาแล้ว ใครที่ไม่รู้มาก่อน คงคิดว่าพวกเขากำลังทะเลาะกันจริงๆ“คนอย่างนายจะไปหางานที่ไหนได้!?”“สังคมไม่ต้องการคนแบบนาย!”เสียงของโอ๊ตและภัสร์ตะโกนขึ้นตามบท คีตะยืนอยู่ตรงกลาง ร่างกายแข็งทื่อ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่านี่เป็นอารมณ์ร่วมของตัวละคร… หรือความรู้สึกบางอย่างที่กำลังย้อนกลับมาเสียงตะโกนยังคงดำเนินต่อไป“ขนาดพวกเรายังไม่ให้อภัยเลย แล้วจะมีใครให้อภัยนายได้อีก!?”“หุบปากซะ!”เสียงหนึ่งที่ ไม่ควรดังขึ้นในฉาก พุ่งแทรกเข้ามาอย่างหนักแน่นทุกคนในกองถ่ายชะงัก“พี่ธัช!?” คีตะเบิกตากว้าง ขณะที่โอ๊ตกับภัสร์ถอยหลังไปอย่างงุนงงธัชภพขยับมายืนข้างหน้าคีตะราวกับกำแพงกั้น เขาไม่ได้มองคีตะด้วยซ้ำ ดวงตาคมกริบตวัดไปที่โอ๊ตและภัสร์อย่างเฉียบขาด“พวกนายคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงได้มาพูดแบบนี้กับคีตะ?”น้ำเสียงเย็นจัด แววตาขรึมจัดจนทำเอาสองหนุ่มเนิร์ดแทบกลืนน้ำลายคีตะกระพริบตาปริบๆ พยายามรวบรวมส

“งูยย ตักให้ผมเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวผมก็อ้วนพอดี! รู้ไหมครับกว่าจะน้ำหนักลงได้แบบนี้ ผมต้องตื่นเช้าวิ่งไปกี่รอบ!”“ไม่รู้ แต่เธอเป็นคนสั่งมาเอง กินให้หมด”ธัชภพใช้เสียงราบเรียบตอบตามตรงทั้งที่หูแดงจางๆ จนดูเหมือนคนซื่อ ที่กำลังเขินหากการบริการนี้จะถูกปฎิเสธนั่นทำให้คีตะยิ่งรู้สึกสนุกเด็กหนุ่มยิ้มกว้าง ก่อนจะตักข้าวพร้อมกับเนื้อเป็ดแล้วยื่นช้อนไปจ่อที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย“พี่ธัชช่วยผมกินสักคำนะครับ อ้ามม…”“…”“นะครับ~”ธัชภพมองหน้าเด็กข้างหน้าตรงๆ ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆให้ตายเถอะ… ทำไมถึงได้ดื้อด้านขนาดนี้?ธัชภพเหลือบมองซ้ายขวาเล็กน้อย ก่อนจะขยับเข้าใกล้... แล้วอ้าปากรับข้าวจากช้อนนั้น“ดีมากครับ แด๊ดดี้~”ธัชภพแค่นหัวเราะ ขณะเคี้ยวก็รู้สึกว่าข้าวหวานเป็นพิเศษ เนื้อเป็ดก็นุ่มจนใจฟูมาก จึงตักเนื้อเป็ดอบน้ำผึ้งใส่จานเด็กหนุ่มอีกครั้ง เป็นการปิดปาก“กินเข้าไปเยอะๆ จะได้เลิกพูดมาก”แม้คำพูดจะฟังดูเรียบง่ายเหมือนเป็นแค่คำสั่ง แต่มือที่คอยตักอาหารใส่จานของคีตะอย่างต่อเนื่อง กลับแสดงถึงความใส่ใจอย่างไม่รู้ตัวระหว่างนั้น… ซีอีโอหนุ่มไม่รู้ตัวเลยว่า ริมฝีปากของตัวเอง กำลังยกยิ้มออกมาคีตะมองภ

ร้านอาหารที่ธัชภพพามาเป็นร้านเก่าแก่ บรรยากาศอบอุ่น กลิ่นหอมของเป็ดอบน้ำผึ้งลอยฟุ้งในอากาศคีตะกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพอใจ“โอ้โห… ร้านนี้ดีจังเลยครับ ดูแพงนะเนี่ย”“อืม” ธัชภพตอบสั้นๆ ก่อนจะผลักเมนูให้ดู “สั่งสิ”คีตะรับเมนูมา สายตากวาดไปตามรายการอาหาร ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองธัชภพ พร้อมรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์สุดๆ“พี่ธัชครับ~”“อะไร?”“ขอแพงสุดในร้านได้ไหม?”ธัชภพเลิกคิ้ว“ทำไม?”“ก็… จะได้รู้ไงว่ารสชาติระดับพรีเมี่ยมเป็นยังไง”ธัชภพมองหน้าเด็กที่นั่งอยู่ตรงข้าม ก่อนจะหลุดหัวเราะในลำคอให้ตายเถอะ… ทำไมถึงดูน่าหมั่นเขี้ยวขนาดนี้?“เอาสิ อยากกินอะไรก็สั่งมา”ไม่นาน อาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟ เป็ดอบน้ำผึ้งตัวโต หอมฉุย วางอยู่ตรงกลางโต๊ะธัชภพกลับรู้แปลกใจ ของแพงที่สุดที่ว่า กลับเป็น เป็ดอบน้ำผึ้งหนึ่งตัวที่ราคาไม่ได้แพงมากอย่างที่ขอสักนิด ดูๆไปแล้ว เจ้าเด็กนี่ก็เก่งแต่พูดแกล้งเขาเท่านั้นคีตะตาลุกวาวทันที รีบช้อนกับส้อมตักเนื้อเป็ดฉ่ำๆเข้าปาก“อื้ออออ! พี่ธัช! อร่อยมากกกก!”น้ำเสียงสดใสของเด็กหนุ่มดังขึ้น ท่าทางเปล่งประกายราวกับได้พบของวิเศษธัชภพมองภาพนั้นเงียบๆ เด็กนี่กินข้าวเก่งกว่า

คีตะมองภาพตรงหน้าอย่างเย็นชาไอ้สามหมา… ยังคงเป็นไอ้สามหมา พวกมันยืนกันหน้าสลอน หวังให้เขาออกหน้าใช้กำลังกับรุ่นน้องเหมือนในชาติก่อนและเหยื่อที่พวกมันต้องการให้เขาลงมือคือ “เหนือ” กับ “เขม”ไม่ว่ายังไง เหตุการณ์อย่างนี้ก็จะต้องเกิดขึ้นกับเขาจริงๆ อีกครั้งอย่างนั้นเหรอ?!ถึงรอบที่แล้วคีตะจะส่งตำรวจมาแทนตนเอง แต่เหตุการณ์ก็ยังจะวนมาซ้ำเดิมให้คีตะต้องลงมืออีกครั้ง ?ไม่ล่ะ... ไม่มีวัน คีตะจะไม่ย้อนรอยในอดีตเด็ดขาด!ถึงวันนี้…เหตุการณ์กำลังจะซ้ำรอย แต่สิ่งที่แตกต่างออกไปคือ…คีตะเปลี่ยนไปแล้ว…“ไอ้คีตะ มึงดู น้องเหนือของมึงแม่งนอกใจมึง ไปยุ่งกับไอ้เขม! แม่งเป็นชู้กันชัดๆ!!”แซมมี่ย้ำเสียงกรี๊ดแหลมสูง“ใช่! น้องเขมก็ด้วย นอกใจไอ้โอม! โอ๊ยยย มึงจะปล่อยให้มันเป็นแบบนี้เหรอ!?”“ไอ้คีตะ มึงไม่อิจฉาเหรอ?” ไอ้ฟิวส์เสริม “อะไรๆ ก็ไอ้เขมก็ได้จากมึงไปหมด! มึงจะยอมแพ้เหรอ!?”เสียงของฟิวส์ดังขึ้นข้างหูเบาๆ คล้ายจะเข้าข้างกัน แต่เมื่อมีสติฟังดูดีๆ วันนี้คีตะจึงได้เข้าใจ...แม่งก็แค่คำยั่วยุปั่นหัวให้คนทะเลาะกันเท่านั้น“ถ้าไม่มีมัน ไม่มีไอ้เด็กเขมสักคน....”ฟิวส์ยังคงย้ำอยู่ข้างใบหู เสียงเบาแต่เจตนายั

“รักตัวเองเหรอ? ไม่สนใจคนที่ไม่ชอบเหรอ? ตลกว่ะ ตอนนี้มึงก็ยังรีบมาเพื่อมาปกป้องไอ้เหนือไม่ใช่หรือไง คีตะ มึงอย่าทำตัวน้ำเน่าหน่อยเลย ไอ้ประเภทปกป้องเขาจนตัวตายแล้วไม่ได้อะไรขึ้นมาน่ะ นั่นไม่ใช่ตัวมึง พวกกูดูออก มึงกำลังวางแผนอ่อยทำให้ตัวเองเป็นคนดีที่ถูกทิ้งจนไอ้เหนือรู้สึกผิด แล้วหันมารักมึงใช่ไหม อีโง่!”เหนือกับเขมที่ยืนอยู่ข้างหลัง เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัวพวกเขา ไม่ได้ถูกคีตะมองแม้แต่วินาทีเดียวเหนือ ได้แต่จ้องมองแผ่นหลังของคีตะ เหมือนอยากจะให้อีกฝ่ายหันมา เรื่องนี้ก็น่าแปลก ไม่ใช่ว่าทุกที พี่คีตะจะส่งสายตาให้เขาเป็นคนแรก ยิ้มให้เขาเป็นคนแรก หรือ?เขม ที่ยืนอยู่ด้านหลังของคีตะ เผลอขยับเท้าไปด้านหลังของเหนืออย่างหวาดๆ กลัวรุ่นพี่อารมณ์ร้อนจะเปลี่ยนใจ ฟังคำยุยงพวกนั้นแล้วหันกลับมาทำร้ายกันเหมือนทุกทีแต่คีตะ… ไม่สนใจทั้งเด็กทั้งสองคนด้านหลัง แม้แต่จะหันไปมองเพราะทุกอย่างจบลงแล้วอดีตของเขา… มันตายไปพร้อมกับตัวเขาในชาติที่แล้วคีตะกรอกตา พ่นลมหายใจยาว“เวลา… จะทำให้พวกมึงรู้เอง ที่กูมานี่ ก็แค่อยากรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ ตอนนี้พวกมึงก็รู้แล้ว ว่ากูเป็นคนที่แจ้งตำรวจ ก็ได้แต่หว