Semua Bab เมื่อมาม่าซังตัวแม่ทะลุมิติมาเป็นนายหญิงชุมโจรแดนใต้: Bab 91 - Bab 100

"พี่มั่นจ๋า น้องรู้สึกดีเหลือเกินจ้ะ ซี๊ดดด"ฉันหลุดปากกระซิบ ร่างกายบิดเร่าไปมาด้วยความเสียวซ่านอยู่บนที่นอน สองมือสอดเข้าไปขยุ้มเส้นผมของผัวโจรที่กำลังซุกหน้าอยู่ตรงจุดนั้นของฉัน"ดีไหมจ๊ะแม่แก้ว พี่ทำถูกใจน้องหรือไม่" พี่มั่นเงยหน้าขึ้นมาถาม น้ำเสียงแหบพร่าจนฉันใจสั่น สันกรามหนาของเขาเปรอะเปื้อนความชุ่มฉ่ำไปหมด"ดีจ้ะ เลียอีกจ้ะพี่มั่น ตรงนั้นแหละจ้ะ น้องชอบ ซี๊ดดด" ฉันบอกเขาโดยไม่คิดจะอาย ยืดอกรับความรัญจวนที่ผัวรักตั้งใจมอบให้เต็มที่พี่มั่นก้มลงไปทำหน้าที่ต่อ ลิ้นสากละเลงขึ้นลงรัวเร็วสลับกับการดูดเม้มอย่างช่ำชอง วิชาที่ฉันเคยพร่ำสอนไปผัวโจรคนนี้เอามาใช้จนหมดเปลือก เสียงครางหวานหูที่หลุดออกมาทำให้ฉันรู้สึกได้ถึงสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวผู้ชายคนนี้ที่กำลังตื่นตัวจนถึงขีดสุดดูเหมือนพี่มั่นจะทนไม่ไหวแล้ว เขาผละใบหน้าออกแล้วเลื่อนตัวขึ้นมาคร่อมตัวฉันไว้ สองมือหนาจับสะโพกฉันให้ตั้งรับ"พี่ใส่แล้วหนาแม่แก้ว พี่ทนไม่ไหวแล้วจ้ะ" เขาพึมพำชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มฉัน"ค่อยๆ นะจ๊ะผัวจ๋า อื้ออ"พี่มั่นกดสะโพกดันลำกายแทรกซึมเข้ามาในร่องเสียวของฉันช้าๆ ความรู้สึกตึงแน่นที่โอบล้อมท่อ

"เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องสนใจดอกชบา พ่อจะจัดการสืบหาความจริงและลากคอพวกมันมารับโทษเอง" ชายสูงศักดิ์เอ่ยเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะดันร่างลูกสาวออกเบาๆ เพื่อสำรวจบาดแผล "แล้วนี่เจ้าหนีรอดมาได้อย่างไร ใครทำร้ายเจ้าจนบอบช้ำถึงเพียงนี้"ชบาปาดน้ำตา หันมามองพี่มั่นและฉันที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ"ข้าหนีเตลิดเข้ามาในป่าจ้ะพ่อ จนมาเจอหมู่บ้านนี้ พี่มั่นกับพี่แก้วช่วยชีวิตข้าไว้จ้ะ ถ้าไม่ได้พวกเขาช่วยข้าไว้ ข้าก็คงโดนพวกมันย่ำยีจนตายไปแล้ว ซ้ำพี่แก้วยังคอยเช็ดตัวป้อนยาให้ข้าทั้งคืน ไม่เช่นนั้นข้าคงสิ้นใจเพราะพิษไข้ไปแล้วจ้ะพ่อ"ความจริงที่หลุดออกจากปากลูกสาวทำเอาชายสูงศักดิ์ผู้นั้นนิ่งไป เขากวาดสายตามองพี่มั่น สลับกับมองฉัน แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับเปลี่ยนท่าทีที่เคยก้าวร้าวกลายเป็นความนอบน้อมอย่างไม่น่าเชื่อเขาก้าวเดินตรงเข้าไปหาพี่มั่นและฉัน สองมือที่เคยกุมอำนาจยกขึ้นพนมไหว้อย่างไม่อายสายตาทหารนับร้อยนาย"ข้าต้องขออภัยท่านทั้งสองอย่างยิ่ง ที่เมื่อครู่ล่วงเกินและใช้วาจาสามหาวใส่" ท่านชายสูงศักดิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ "ขอบใจพวกท่านมากที่เมตตาช่วยชีวิตลูกสาวข้าเอาไว้ หากไม่ได้พวกท่าน ข้าคงต้องสูญเส

ดึกสงัดคืนนั้นเสือมั่นประทับปืนลูกซองแฝดแนบบ่า สายตาคมกริบจดจ้องฝ่าความมืดมิดไปยังแนวป่ารกทึบด้านนอกค่าย ข้างกายเขามีเสือผาดที่กำลังกำด้ามดาบและปืนสั้นเอาไว้แน่น"ลูกพี่ พวกมันมากันแล้ว" เสือผาดกระซิบเสียงลอดไรฟัน สายตาจับจ้องเงาดำทะมึนหลายสิบสายที่กำลังย่องเงียบเข้ามาทางแปลงผักสวนครัวของหมู่บ้าน"ปล่อยให้มันเข้ามาลึกอีกนิด ไอ้พวกหน้าผาดำมันคงนึกว่าค่ายเรามีแต่ชาวนาหน้าโง่กระมัง ถึงได้กล้าบุกมาถึงถิ่น" เสือมั่นกระตุกยิ้มมุมปาก แววตาของเสือร้ายที่หลับใหลไปนานถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ในใจของเขาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มีเพียงความต้องการปกป้องบ้านและเมียรักที่นอนอยู่บนเรือนกลุ่มโจรหน้าผาดำนับสิบคนย่องเข้ามาจนถึงริมเล้าไก่และแปลงผักกาด หัวหน้าของพวกมันชูคบเพลิงที่ยังไม่ได้จุดไฟขึ้นเป็นสัญญาณ หมายจะเผาทำลายแหล่งเสบียงและปล้นชิงข้าวของและแก้แค้นที่เสือมั่นช่วยแม่หญิงชบา ทว่ายังไม่ทันที่พวกมันจะได้ลงมือ เสียงปืนลูกซองก็แผดสนั่นกึกก้องไปทั่วทั้งป่าปังลูกตะกั่วฝังลงบนพื้นดินห่างจากปลายเท้าของหัวหน้าโจรหน้าผาดำเพียงคืบเดียว ดินกระจายฟุ้งจนพวกมันสะดุ้งสุดตัวล้มลุกคลุกคลาน"หยุดอยู่ตรงนั้น

ฉันที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ได้แต่แอบยิ้มบางๆ ความจริงแล้วในโลกก่อนฉันเคยเป็นถึงลูกศิษย์ฆราวาสจอมขมังเวทย์ ได้รับการถ่ายทอดวิชาและคำสอนมาอย่างดี ฉันรู้ว่าจิตที่สว่างไสวคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุด แต่เรื่องพวกนี้ฉันเลือกที่จะเก็บมันไว้เป็นความลับส่วนตัว ปล่อยให้ชาวบ้านเข้าใจว่าเป็นเพียงปาฏิหาริย์ก็พอแล้ว "นั่นแหละๆ" พี่มั่นรีบเล่าต่อไม่ยอมให้ขาดตอน "นางหลับตาลงแล้วกำตะกรุดที่คอไว้แน่นในฝ่ามือ รวบรวมสมาธิทั้งหมดกำหนดจิตให้เป็นหนึ่งเดียว แล้วเปล่งเสียงสวดมนต์ดังกังวานใสและหนักแน่นราวกับระฆังแก้วเลยนะโว้ย โอม มหาปะการัง สัตตะรัตนะ สุวรรณัง พุทธังบังเกิด ธัมมังบังเกิด สังฆังบังเกิด จิตตัง วิญญาณัง วินาสสันติ" ตาคงที่นั่งฟังอยู่อดใจไม่ไหว ต้องรีบพูดเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทาจากความเลื่อมใส "พอสิ้นเสียงสวดประโยคแรกนะขอรับท่านผู้กอง แสงสีขาวนวลตาจากพุทธคุณและบารมีจิตที่บริสุทธิ์ก็สว่างวาบขึ้นมาจากร่างของแม่แก้ว แผ่ขยายออกเป็นวงกว้างอาบไล้ไปทั่วลานดิน ข้าตกใจจนไม้เท้าร่วงหล่นพื้นเลยเชียว นั่นมันปราณบารมีสายขาวขั้นสูงชัดๆ ข้าบวชเรียนมาตลอดยังไม่เคยเห็นผู้ใดมีบารมีถึงเพียงนี้มาก่อนเลยขอรับ" "

​แสงตะเกียงน้ำมันยางในห้องนอนส่องแสงสลัวรำไร กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ จากการที่เราผลัดกันอาบน้ำเมื่อครู่ยังคงอบอวลไปทั่วห้อง ฉันยืนสางผมอยู่หน้ากระจกเงา สายตาเหลือบไปเห็นพี่มั่นที่เพิ่งใช้ผ้าเช็ดผมจนแห้งหมาด เขาก้าวเข้ามายืนนิ่งอยู่ข้างที่นอน สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมองฉันตาไม่กะพริบด้วยความหลงใหล​"พี่มั่นนอนลงสิจ๊ะ" ฉันหันไปเอ่ยเสียงหวาน ส่งยิ้มยั่วยวนไปให้ผัวโจรที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ"จ้ะ"คนตัวโตรับคำอย่างว่าง่าย ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหงายราบบนที่นอน ปล่อยให้ฉันเป็นคนคุมเกม ฉันขยับเข้าไปชิด เอื้อมมือไปกระตุกปมเชือกกางเกงขาก๊วยของเขาออก แล้วรูดดึงผ้าผืนสุดท้ายให้พ้นจากเรือนกายกำยำ เผยให้เห็นแก่นกายลำเขื่องที่แข็งผงาดชูชันรอท่าอยู่ก่อนแล้ว​"ซี๊ดดด" พี่มั่นสูดปากครางเสียงพร่าทันทีที่ปลายนิ้วฉันลูบไล้ผ่านหน้าขาแกร่งฉันไม่ปล่อยให้ผัวรักต้องรอนาน ค่อยๆ ปลดเปลื้องผ้าแถบและผ้าซิ่นของตัวเองออกจนหมดสิ้น เผยเรือนร่างเปลือยเปล่าขาวผ่องสะท้อนแสงตะเกียงนวลตา ฉันเห็นพี่มั่นเบิกตากว้าง กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความต้องการที่ร้อนระอุ​แต่แทนที่ฉันจะล้มตัวลงนอนเคียงข้าง หรือทาบทับลงบนอกกว้า