Semua Bab เมื่อมาม่าซังตัวแม่ทะลุมิติมาเป็นนายหญิงชุมโจรแดนใต้: Bab 81 - Bab 90

"ไอ้ขาม จอดเกวียนตรงร่มไม้ใหญ่นั่นแหละ ประเดี๋ยวแดดจะร้อน"เสียงแหบห้าวของแม่ผ่องสั่งการไอ้ขามที่กำลังนั่งบังคับวัวอยู่ด้านหน้า ฉันมองตามร่มเงาของต้นจามจุรีใหญ่ริมตลาด เกวียนไม้ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าไปจอดเทียบอย่างนิ่มนวล"ขอรับแม่ผ่อง"ไอ้ขามรับคำอย่างแข็งขัน มันกระโดดลงจากเกวียนอย่างรวดเร็ว แล้วหันมาช่วยประคองพวกเราลงมาทีละคนฉันก้าวลงจากเกวียนด้วยความคล่องแคล่ว ก่อนจะหันไปช่วยรับมือดวงใจที่เพิ่งเคยนั่งเกวียนเข้ามาในตลาดเป็นครั้งแรก ยัยน้องมองซ้ายมองขวา นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตาตื่นใจกับภาพผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมา และแผงลอยที่เรียงรายยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา"คนเยอะแยะไปหมดเลยจ้ะพี่แก้ว ในตลาดกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้เชียวหรือจ๊ะ" ดวงใจกระซิบถามฉันด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น สองมือเกาะแขนฉันเอาไว้แน่น"กว้างสิจ๊ะ วันนี้ดวงอยากได้อะไร อยากกินอะไร บอกพี่ได้เลยนะจ๊ะ พี่จะซื้อรับขวัญน้องสาวของพี่เอง" ฉันยิ้มออกมาพลางลูบผมเด็กสาวด้วยความเอ็นดู"พอเลยนังแก้ว เอ็งอย่าไปตามใจมันนัก ประเดี๋ยวจะเสียนิสัยเอาได้" แม่ผ่องแกล้งทำเสียงดุ เดินนำหน้าพวกเราเข้าไปในตลาด "พวกเอ็งรีบตามมา วันนี้ต้องซื้อเมล็ดพ

ล้อเกวียนค่อยๆ ชะลอความเร็วลงก่อนจะหยุดนิ่ง ขามออกแรงดึงเชือกบังคับวัวให้หยุดพักใต้ร่มไม้ใหญ่ตรงหน้าลานดินแคบๆ บ้านไม้ไผ่หลังเล็กที่หลังคามุงจากแหว่งวิ่นจนแทบจะทรุดตัวลงมาพัง ทำเอาฉันแทบจะเป็นลม"ถึงแล้วจ้ะนายหญิง" ไอ้ขามหันมาบอกพลางกระโดดลงจากเกวียนฉันพยักหน้ารับ ค่อยๆ ประคองร่างผอมบางของผู้เป็นแม่ลงจากเกวียน โดยมีดวงใจและแม่ผ่องก้าวตามลงมาติดๆ ทันทีที่สองเท้าของฉันแตะพื้นดินหน้าบ้าน ความรู้สึกหน่วงลึกในอกก็ตีขึ้นมา ความทรงจำของแม่แก้วร่างเดิมย้อนเข้ามาในหัว ทุกซอกทุกมุมของบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความยากจนข้นแค้นและคราบน้ำตาแม่ผลักบานประตูไม้ไผ่ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเข้าไปด้านใน สภาพในบ้านว่างเปล่า มีแค่ที่นอนเก่าๆ ขาดรุ่งริ่งกับเตาอั้งโล่ที่มีเถ้าถ่านมอดดับไปนานแล้ว ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่มีวี่แววของชายชราที่เคยนอนป่วยติดเตียงอยู่ตรงมุมห้องเลย"แม่จ๋า แล้วพ่อล่ะจ๊ะ" ฉันเอ่ยถามออกไปเสียงสั่น แม้จะพอเดาคำตอบได้ตั้งแต่ตอนที่เจอกันที่ตลาดแล้ว แต่ลึกๆ ข้างในก็ยังหวังให้มีปาฏิหาริย์แม่หันกลับมามองหน้าฉัน ดวงตาฝ้าฟางของแม่รื้นไปด้วยหยาดน้ำ ก่อนที่แม่จะทรุดตัวลงนั่งบนพื้นกระดานที่สั่นคลอน

"ขาม ลากเกวียนได้เลยจ้ะ เราจะกลับค่ายกัน"ฉันหันไปส่งเสียงบอกเสือขามที่นั่งประจำที่อยู่ด้านหน้า เกวียนไม้ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากลานดินหน้าบ้านเก่าซอมซ่อ มุ่งหน้ากลับสู่ชุมโจร ฉันสอดแขนโอบกอดร่างผอมบางของแม่ใบเอาไว้แน่น แล้วซุกหน้าลงบนไหล่ของผู้เป็นแม่ รับเอาความอบอุ่นที่ฉันโหยหามานานแสนนาน"แม่ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ พี่มั่นใจดีกับลูกมากจ้ะ เขาไม่เคยมองลูกเป็นแค่เมียขัดดอกเลย ตอนนี้เขาตามใจลูกทุกอย่าง ค่ายของเราก็ไม่ได้น่ากลัวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ลูกให้พวกแม่หญิงปลูกผัก เลี้ยงไก่ แม่ไปถึงแม่จะต้องชอบแน่ๆ จ้ะ"ฉันคอยเล่าเรื่องราวความแสนดีของพี่มั่นและวิถีชีวิตใหม่ในค่ายให้แม่ฟังไปตลอดทาง ฉันอยากปัดเป่าความกังวลในใจของแม่ให้หมด แม่ใบพยักหน้ารับ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้ากร้านแดด เหมือนแม่เริ่มคลายความกังวลลงเมื่อเห็นว่าฉันมีความสุขจริงๆ...ด้านหลังห่างออกไป ม้าสีน้ำตาลตัวใหญ่กำลังเดินย่ำเท้าตามรอยล้อเกวียนมาเงียบๆ ท่ามกลางแนวป่ารกทึบสองข้างทาง เพิ่ม นายทหารหนุ่มดึงบังเหียนม้าให้เดินช้าลง เขารักษาระยะห่างไม่ให้คนบนเกวียนรู้ตัว สายตาของเพิ่มจ้องมองลอดพุ่มไม้ด้วยความไม่ไว้ใจอย่างหนัก"โจรก็คือโจร

"ท่านผู้กองณรงค์ขอรับ ข้ามีเรื่องด่วนต้องรายงานเกี่ยวกับชุมโจรแดนใต้"เสียงของนายทหารหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับร่างของเพิ่มที่ก้าวพรวดเข้ามาในห้องทำงาน นายทหารยศผู้กองที่กำลังนั่งตรวจเอกสารอยู่ชะงักปลายปากกา ใบหน้าคมคายที่เคร่งขรึมตึงเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อชุมโจรแห่งนั้น"ไอ้มั่นมันทำไม มันออกจากป่าไปปล้นชาวบ้านที่ใดอีกรึ" ผู้กองณรงค์เอ่ยถามเสียงเรียบ ทว่าสองมือที่วางอยู่บนโต๊ะเผลอกำเข้าหากันแน่น"ไม่ขอรับท่านผู้กอง มันแปลกตรงที่พวกมันไม่ออกปล้นเลยมาหลายสิบวันแล้ว ซ้ำเมื่อวานข้าเพิ่งเจอน้องสาวข้าที่บังเอิญไปเป็นเมียมัน นางบอกว่าพวกมันกว้านซื้อเครื่องมือทำไร่ไถนามาจนเต็มเกวียน ข้าเกรงว่านี่จะเป็นข้ออ้างบังหน้าเพื่อซ่องสุมกำลังพล หรืออาจจะแอบตีจอบตีเสียมให้กลายเป็นอาวุธเพื่อก่อกบฏขอรับ เมื่อวานข้าไปลอบดูลาดเลาก่อนแต่ยังไม่เจออันใด"ผู้กองณรงค์ลอบถอนลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา ในใจของนายทหารหนุ่มกำลังสับสนวุ่นวาย เสือมั่นไม่ใช่แค่หัวหน้าโจรที่ทางการต้องการตัว แต่เป็นสหายเก่าในวัยเด็กที่เคยกระโดดลงน้ำไปช่วยชีวิตเขาจากการจมน้ำเมื่อสิบกว่าปีก่อน บุญคุณครั้งนั้นยังฝังรากลึกอยู่ในใจ ทำให้เขาค

เรือนพักของเสือผาด เสือผาดนั่งขัดสมาธิอยู่บนแคร่ไม้ ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามที่เกร็งแน่นและรอยแผลเป็นประปราย ความเหนื่อยล้าจากการคุมลูกน้องขุดบ่อปลาและลงแรงสับหน้าดินด้วยตัวเองติดกันมาสองสามวันทำเอารองหัวหน้าโจรถึงกับปวดเมื่อยไปทั้งตัว"หนักมือไปหรือไม่จ๊ะพี่ผาด"เสียงใสเจื้อยแจ้วดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับมือนุ่มนิ่มของดวงใจที่กำลังบีบนวดลงบนไหล่หนาของเขาอย่างขะมักเขม้น เด็กสาวขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าอกแนบชิดกับแผ่นหลังของผัวรัก ออกแรงกดปลายนิ้วลงบนกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดตามที่แก้มใสเคยสอนเคล็ดลับเอาไว้ให้"เออ ลงน้ำหนักอีกนิดตรงบ่าขวาข้า นั่นแหละ ตรงนั้นแหละ"เสือผาดครางในลำคอด้วยความผ่อนคลาย หลับตาพริ้มรับการปรนนิบัติอย่างเต็มใจ ตัวเขารู้สึกเบาสบายอย่างน่าแปลก ตั้งแต่ผ่านคืนเข้าหอและการอบรมอย่างจริงจัง นังหนูมอมแมมในวันนั้นก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน ดวงใจรู้จักวางตัว ไม่พูดจาเรื่อยเปื่อยให้เขาต้องอับอายหน้าชาวบ้าน ซ้ำยังคอยดูแลเรื่องข้าวปลาอาหารและบีบนวดให้เขาทุกค่ำคืนจนเขาเริ่มจะเคยตัวไปเสียแล้ว"วันนี้พี่ผาดเหนื่อยมากไหมจ๊ะ ขุดบ่อปลามาตั้งสองสามวันแล้ว เมื่อไหร่จะเสร็จหรือจ๊ะ"