Semua Bab เมื่อมาม่าซังตัวแม่ทะลุมิติมาเป็นนายหญิงชุมโจรแดนใต้: Bab 71 - Bab 80

"ล้างหน้าจนหนังจะถลอกแล้วมั้งวะไอ้ผาด" เสือผาดสะดุ้งสุดตัว รีบยกผ้าขาวม้าขึ้นซับหน้าซับตา หันขวับไปมองลูกพี่ที่เดินเอามือไพล่หลังเข้ามาหาด้วยท่าทีสบายอารมณ์ตรงริมลำธารท้ายค่าย "ลูกพี่ มาไม่ให้สุ้มให้เสียง ข้าตกใจหมด" "เอ็งไม่ได้ตกใจข้าดอก เอ็งกำลังใจลอยคิดถึงงานผูกข้อมือพรุ่งนี้ต่างหาก อาการคนประหม่ามันออกทางสีหน้าหมดแล้วโว้ย" เสือมั่นหัวเราะร่วน ทิ้งตัวลงนั่งบนโขดหินก้อนใหญ่ข้างลำธาร พลางตบโขดหินข้างๆ เป็นเชิงเรียกให้ลูกน้องคนสนิทมานั่งด้วย "ใครประหม่า ข้าไม่ได้ประหม่า ข้าแค่ ข้าแค่ทำตัวไม่ถูก จู่ๆ ลูกพี่ก็มามัดมือชกให้ข้าผูกข้อไม้ข้อมือกับนังดวงพรุ่งนี้เลย ข้ายังไม่ได้เตรียมใจ ซ้ำข้ายังไม่เคย เอ่อ ไม่เคยต้องดูแลผู้หญิงคนไหนมาก่อน" เสือผาดเดินหน้ามุ่ยมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ มือหนายกขึ้นเกาหัวตัวเองแกรกๆ ตอนนี้โจรหน้าบากกำลังสับสนวุ่นวายอย่างหนัก "เตรียมใจอันใดกันวะ เป็นชายชาตรี ริจะมีเมียก็ต้องพร้อมทุกเมื่อ หรือเอ็งจะบอกข้าว่าเอ็งไม่อยากได้นังดวงมันเป็นเมีย ข้าจะได้เดินกลับไปบอกแม่ผ่องให้ยกเลิกงานพรุ่งนี้เสีย ปล่อยให้นังดวงมันเป็นม่ายขันหมากไป" "เฮ้ย อย่านะลูกพี่" เสือผาดร้องเสีย

ฉันได้ยินเสียงประตูถูกผลักเข้ามา ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร พี่มั่นเพิ่งกลับมาจากท้ายค่ายแน่ๆ หลังจากไปทำหน้าที่ลูกพี่ชี้แนะวิชาการเป็นผัวให้พี่ผาดเสร็จ ฉันนอนคว่ำหน้าอยู่บนที่นอน อย่างหมดเรี่ยวหมดแรง"พี่มั่นจ๊ะ" ฉันส่งเสียงอู้อี้ร้องเรียกเขาจากหมอน ค่อยๆ หันหน้าไปหา "น้องปวดเอวเหลือเกินจ๊ะ พี่มั่นช่วยนวดให้น้องหน่อยนะจ๊ะ"ฉันเห็นเขายิ้มบางๆ แววตาดุดันของหัวหน้าโจรอ่อนโยนลงทันทีที่เห็นฉันอ้อน เขาเดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งพับเพียบข้างที่นอน ฝ่ามือหยาบที่เคยจับแต่มีดดาบวางทาบลงบนบั้นเอวฉัน ค่อยๆ ออกแรงกดคลึงอย่างเบามือและรู้จังหวะ"ได้สิจ๊ะ วันนี้น้องคงเหนื่อยมากสินะ""เหนื่อยสิจ๊ะ" ฉันตอบพลางขยับตัวนิดหน่อยเพื่อหาตำแหน่งที่สบายขึ้น "ช่วยแม่เตรียมของสำหรับงานพี่ผาดพรุ่งนี้ทั้งวันเลย ปวดไปหมดแล้วเนี่ยจ้ะ"สัมผัสอุ่นๆ จากฝ่ามือหนาของพี่มั่นทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลาย แต่พอห้องนอนเริ่มเงียบ ฉันก็เริ่มได้ยินเสียงลมหายใจของพี่มั่นที่หนักหน่วงขึ้น ปลายนิ้วสากๆ ของพี่มั่นเริ่มลากไล้ต่ำลงไปใกล้สะโพกของฉันดูเหมือนจะลืมตัวแฮะเมื่อคืนพี่เขาก็จัดหนักจนฉันแทบสลบสาบานเหอะว่านี่ครั้งแรกของพี่เค้าฉันเลย

พอหันไปมองอีกฝั่งของขันโตก ฉันก็เห็นพี่ผาดในชุดกางเกงขาก๊วยตัวใหม่กับเสื้อผ้าฝ้ายสีคราม เขากำลังนั่งขัดสมาธิด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน มือหนายกขึ้นลูบหน้าลูบตาตัวเองไม่หยุด โธ่เอ๊ย รองหัวหน้าโจรจอมโหด อาการประหม่ายิ่งกว่าตอนโดนตำรวจล้อมจับเสียอีกมั้งเนี่ย"ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยไอ้ผาด วันนี้วันมงคลของเอ็งนะโว้ย"เสียงพี่มั่นที่นั่งคุมเชิงอยู่ด้านหลังกระซิบเตือนลูกน้องดังกลั้วหัวเราะ วันนี้ผัวโจรของฉันดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขานั่งหลังยืดตรงอย่างสง่าผ่าเผย"ข้าก็ทำหน้าปกติของข้า ลูกพี่จะให้ข้านั่งฉีกยิ้มหน้าบานเป็นคนบ้าหรือเยี่ยงไร ข้าทำไม่เป็นดอก" พี่ผาดเถียงอุบอิบ ท่าทางประหม่า"เอ็งไม่ต้องฉีกยิ้มดอก แค่เลิกทำคิ้วขมวดเหมือนจะไปฆ่าใครก็พอ ประเดี๋ยวเมียเอ็งเดินออกมาเห็นเข้าจะพาลวิ่งหนีไปเสียก่อน"พอโดนพี่มั่นขู่แบบนั้น พี่ผาดก็รีบคลายหัวคิ้วที่ขมวดกันเป็นปมออกทันทีจังหวะนั้นเอง ฉันก็พาดวงใจก้าวเดินเข้าไปใกล้ พี่ผาดอ้าปากค้างไปเลยแฮะ โจรป่าหน้าบากจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าแทบไม่กะพริบตานังหนูมอมแมมที่เขาแบกหลบหนีสัตว์ร้ายในวันนั้น วันนี้สวยหมดจดจนเขาแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองล่ะสิฉันพาดวงใจมานั่งลง

"เพราะลูกเคารพแม่จ้ะ แม่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดในค่าย เป็นอดีตนายหญิงที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมากับค่ายนี้ตั้งแต่ต้น ลูกอยากให้แม่ได้รับรู้ และอยากได้คำอนุญาตจากแม่จ้ะ ลูกไม่อยากทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาแม่"ฉันเว้นจังหวะนิดหนึ่ง มองสบตาแม่ผ่อง"ลูกเป็นห่วงพี่มั่นจ้ะแม่ ลูกไม่อยากให้เขาต้องออกไปปล้นใครอีก กลัวว่าวันใดวันหนึ่งทางการจะยกกำลังมาล้อมจับ กลัวว่าเขาจะพลาดพลั้งโดนลูกปืน วันนี้เรารอด พรุ่งนี้เรารอด แต่เราจะโชคดีไปตลอดไม่ได้หรอกนะจ๊ะ ลูกไม่อยากนอนผวาตอนกลางคืน ไม่อยากตื่นมาแล้วพบว่าผัวของลูกไม่ได้กลับมาหาลูกอีกแล้ว"แววตาของแม่ผ่องไหววูบ คำพูดของฉันคงไปสะกิดความทรงจำสมัยที่พ่อผัวออกไปปล้นแล้วโดนยิงบาดเจ็บเจียนตายแน่ๆ ความหวาดกลัวที่ต้องนอนสะดุ้งตื่นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงปืน ฉันรู้ว่าเมียโจรทุกคนต้องเคยเผชิญและแม่ผ่องคนนี้ก็คงเข้าใจมันดีกว่าใคร"ข้าเข้าใจหัวอกเอ็ง นังแก้ว" แม่ผ่องตอบเสียงแผ่วเบา ฝ่ามือเหี่ยวลูบลงบนหลังมือของฉันอย่างอ่อนโยน "ข้าเองก็เคยผ่านความรู้สึกนั้นมาแล้ว ข้าสูญเสียผัวไปเพราะวิถีโจร ข้าก็ไม่อยากเห็นเอ็งต้องมาเป็นม่ายตั้งแต่ยังสาวเหมือนกัน"แม่ผ่องหยิบกระโถนขึ้นมาบ้วนน้ำหมาก

พี่มั่นโอบเอวฉันพาเดินประคองกันลงจากเรือนแม่ผ่อง มุ่งหน้ากลับไปยังเรือนของเรา ลมเย็นพัดผ่านมา แต่ฉันไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด เพราะร่างกายกำยำที่เบียดชิดอยู่มันส่งผ่านความอบอุ่นและความรู้สึกปลอดภัยมาให้ฉันตลอดทาง"พี่มั่นจ๊ะ วันนี้พี่มั่นมีความสุขไหมจ๊ะ""มีความสุขสิจ๊ะ ได้เห็นไอ้ผาดมันเป็นฝั่งเป็นฝา เลิกทำหน้าบูดหน้าบึ้ง พี่ก็หมดห่วงไปเปลาะหนึ่ง" เขาตอบเสียงนุ่ม กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น "แต่ความสุขที่สุดของพี่ คือการได้มีน้องเดินอยู่ข้างๆ พี่เยี่ยงนี้นะแม่แก้ว"ฉันหยุดเดิน ดึงชายเสื้อผ้าฝ้ายของเขาเบาๆ พลางช้อนสายตามองเขา"ถ้าน้องบอกว่า ที่น้องขอผลัดไว้ มันครบกำหนดแล้วล่ะจ๊ะ คืนนี้น้องจะเป็นฝ่ายร่วมรักพี่มั่นเอง ตามที่สัญญาไว้จ้ะ""จริงหรือแม่แก้ว""จริงสิจ๊ะ น้องเคยโกหกพี่มั่นหรืออย่างไร" ฉันส่งยิ้มหวานหยดย้อยไปให้ แล้วยกมือขึ้นดึงรั้งชายเสื้อผ้าฝ้ายของเขาเบาๆ เป็นการหยอกเย้า "แต่ก่อนอื่น เราต้องไปอาบน้ำกันก่อนนะจ๊ะ น้องอยากให้คืนนี้ของเราหอมกรุ่นที่สุด"ใครจะไปเชื่อว่าหัวหน้าโจรหน้าดุจะพยักหน้ารัวๆ ว่าง่ายเหมือนเด็กน้อยแบบนี้ผัวโจรของฉันไม่รอช้า รีบจูงมือฉันตรงไปยังท่าน้ำเงียบๆ ข้างเร