All Chapters of ลิขิตรักสลับเกี้ยว..สยบใจฮ่องเต้ทรราช: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 11: ภายใต้เงาพยัคฆ์"เจ้าสยบซูเฟยด้วยเข็มเงินของเจ้าได้ แต่กับข้า... เจ้าจะใช้สิ่งใดมาสยบข้ากันเล่า?"ถ้อยคำที่กระซิบชิดริมฝีปากพร้อมกับลมหายใจร้อนผ่าวของจ้าวหรงเยี่ย ทำให้อุณหภูมิในโถงตำหนักคุนหนิงพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน แววตาของโอรสสวรรค์เต็มไปด้วยการท้าทายและแรงปรารถนาที่แผดเผา ทว่าหลี่รั่วจินกลับไม่ถอยหนี นางช้อนสายตากลมโตที่เยือกเย็นดั่งบ่อน้ำลึกขึ้นสบตากับเขา"ฝ่าบาทเป็นพยัคฆ์ร้ายแห่งต้าจ้าว หาใช่สตรีในวังหลังที่หม่อมฉันจะใช้เข็มเงินข่มขู่ได้เพคะ" หลี่รั่วจินเอ่ยเสียงเรียบ ฝ่ามือบางทาบลงบนแผงอกกว้างเพื่อรักษาระยะห่าง "การสยบพยัคฆ์... หากใช้กำลัง พยัคฆ์ย่อมแว้งกัด หากใช้กรงขัง พยัคฆ์ย่อมทำลาย แต่หากใช้ 'ความปรารถนา' และ 'ความอดทน' พยัคฆ์ก็จะยอมหมอบอยู่แทบเท้าผู้ฝึกเองเพคะ"จ้าวหรงเยี่ยหรี่ตาลง ประกายความอันตรายวาบผ่านนัยน์ตา "ความอดทนงั้นหรือ... เจ้ากำลังท้าทายความอดทนของข้าอยู่สินะ หลี่รั่วซี""หม่อมฉันเพียงเตือนความจำฝ่าบาทเพคะ" นางคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ยาบำรุงธาตุขนานนั้น มีข้อห้ามสิบสองชั่วยามมิให้ฝ่าบาทมีอารมณ์วสันต์ บัดนี้เพิ่งจะล่วงเลยเข้ายามซวี (19.00 น.) หากฝ่าบ

บทที่ 13 : รื้อหน้ากากฮองเฮาการจุมพิตของจ้าวหรงเยี่ยหาใช่ความอ่อนหวานทะนุถนอมดังเช่นที่บุรุษพึงมีต่อสตรี แต่มันคือการลงทัณฑ์และการประกาศศักดาของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า ริมฝีปากหยักลึกบดขยี้ลงบนกลีบปากสีชาดของหลี่รั่วจินอย่างหนักหน่วงและจาบจ้วง ฟันคมขบเม้มริมฝีปากล่างของนางจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ คละคลุ้งในโพรงปาก"อื้อ... ฝ่า..."หลี่รั่วจินพยายามเบือนหน้าหนี ทว่ามือหนาที่จับปลายคางของนางไว้กลับออกแรงบีบบังคับให้เผยอปากรับการรุกรานที่ลึกล้ำยิ่งขึ้น เรียวลิ้นร้อนผ่าวกวาดต้อนเกี่ยวพัน ขบเม้มซึมซับความหวานล้ำที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็นอย่างตะกรุมตะกราม ราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังขย้ำเหยื่ออันโอชะลมหายใจของนางเริ่มติดขัด ร่างกายที่เคยทรงตัวได้อย่างมั่นคงบัดนี้อ่อนระทวยลงจนต้องเกาะกุมแผงอกกว้างของเขาไว้เพื่อพยุงตัว ทว่าสัมผัสนั้นกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าของโอรสสวรรค์ให้ลุกโชน แขนแกร่งรวบรัดเอวบางให้แนบชิดจนอกอวบอิ่มบดเบียดกับกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดของเขาเนิ่นนานนับชั่วยามกว่าที่จ้าวหรงเยี่ยจะยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง เขาก้มมองสตรีในอ้อมแขนที่กำลังหอบหายใจรวยริน ใบหน้าที่เคยซีดเผ

บทที่ 15 : หมากตัวใหม่และพายุระลอกถัดไปยามอู่ (11.00 - 12.59 น.) กลิ่นสมุนไพรต้มลอยอวลไปทั่วห้องอาบน้ำด้านหลังตำหนักคุนหนิง ไอน้ำร้อนกรุ่นระเหยขึ้นจากอ่างไม้สนสลักลายที่บรรจุน้ำยาสีเข้มข้นหลี่รั่วจินเอนกายลงแช่ในอ่าง ปล่อยให้สรรพคุณของ 'ขู่เซิน' และ 'หวงป่าย' ซึมซาบเข้าสู่ผิวหนังเพื่อบรรเทาอาการฟกช้ำและอักเสบจากค่ำคืนที่แสนหนักหน่วง ความร้อนของน้ำช่วยคลายกล้ามเนื้อที่ตึงเครียด ทว่าไม่อาจคลายความหนักอึ้งในจิตใจของนางได้เมื่อคืนนี้ จ้าวหรงเยี่ยได้ลอกคราบความเยือกเย็นของนางออกจนหมดสิ้น เขาบีบบังคับให้นางต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า ไม่ว่านางจะเก่งกาจวิชาแพทย์เพียงใด ในวังหลังแห่งนี้ อำนาจราชสิทธิ์คือสิ่งที่ชี้ขาดความเป็นตาย"ฮองเฮาเพคะ..." ชุ่ยอวี้เดินเข้ามาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนแห้ง "ซูเฟยมาถึงแล้วเพคะ ตอนนี้รออยู่ที่ห้องลับด้านหลังโถงประธาน"หลี่รั่วจินลืมตาขึ้น แววตาของนางกลับมาสงบนิ่งและเฉียบขาดดังเดิม "ให้คนเตรียมกระถางไฟและเตียงนวดให้พร้อม ข้าจะออกไปเดี๋ยวนี้"หลังจากผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดกระโปรงเรียบง่ายแต่รัดกุม หลี่รั่วจินก็ก้าวเข้าสู่ห้องลับ ซูเฟยที่นั่งรออยู่รีบลุกขึ้น

บทที่ 17 : อำนาจที่แท้จริงและโอสถสยบมังกรยามเว่ย (13.00 - 14.59 น.) ข่าวการโค่นล้มหวังเจาอี๋กลางอุทยานหลวงแพร่กระจายไปทั่ววังหลังราวกับไฟลามทุ่งตำหนักคุนหนิงที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงตำหนักเย็น บัดนี้กลับกลายเป็นศูนย์กลางแห่งอำนาจที่สตรีทุกคนในฝ่ายในต่างหวาดหวั่นและยำเกรง ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะเดินผ่านหน้าประตูตำหนักด้วยซ้ำ หากไม่มีกิจจำเป็น ชื่อของ ‘ฮองเฮาหลี่รั่วจิน’ ถูกจารึกลงในใจของข้าราชบริพารทุกคน ในฐานะสตรีผู้มีสติปัญญาเฉียบแหลม และมีวิชาแพทย์ที่สามารถชี้เป็นชี้ตายผู้คนได้เพียงแค่ปรายตามองภายในห้องโถงที่เงียบสงบ หลี่รั่วจินกำลังนั่งคัดแยกสมุนไพรที่เพิ่งได้รับมาจากเครือข่ายลับของตระกูลซูอย่างใจเย็น กลิ่นหอมของชะเอมเทศและอบเชยลอยอวลบางเบา"ฮองเฮาเพคะ..." แม่นมจ้าวเดินเข้ามาพร้อมกับถาดน้ำชา รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงชราเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ "บัดนี้วังหลังสงบราบคาบ ไม่มีพระสนมหน้าไหนกล้าส่งเสียงเจื้อยแจ้วหรือคิดแผนการสกปรกอีกแล้วเพคะ แม้แต่ตำหนักฉางชุนของซูเฟย ก็ยังส่งของกำนัลมาถวายเพื่อแสดงความสวามิภักดิ์อีกหลายหีบ"หลี่รั่วจินรับจอกชามาจิบด้วยท่วงท่าสง่างาม "ความสงบนี้เป็นเพียงภาพ

บทที่ 19: หงส์เฒ่าคืนรังและโอสถประหารใจยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) เสียงกลองและระฆังจากหอเจี้ยนกู่ดังกึกก้องกังวานไปทั่วพระราชวังต้องห้าม เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการกลับมาของผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งฝ่ายในขบวนเสด็จของ 'ไทเฮา' ทอดยาวตั้งแต่ประตูอู่เหมินไปจนถึงตำหนักฉือหนิง ธงทิวสีเหลืองทองโบกสะบัด ข้าราชบริพารนับพันชีวิตหมอบกราบอยู่สองข้างทางด้วยความยำเกรง บรรยากาศที่เคยสงบราบคาบของวังหลังพลันถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกแห่งความตึงเครียดที่กดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออกณ ตำหนักคุนหนิง หลี่รั่วจินยืนอยู่หน้ากระจกทองเหลืองบานใหญ่ ปล่อยให้ชุ่ยอวี้และแม่นมจ้าวช่วยกันสวมชุดกระโปรงพิธีการสีแดงสดปักลายพญาหงส์สยายปีกด้วยดิ้นทองคำ มงกุฎหงส์ประดับไข่มุกระย้าถูกสวมลงบนศีรษะอย่างระมัดระวัง น้ำหนักของมันมากพอที่จะทำให้สตรีทั่วไปต้องค้อมคอ ทว่าแผ่นหลังของหลี่รั่วจินกลับตั้งตรงสง่างาม"ฝ่าบาท..." หลี่รั่วจินปรายตามองบุรุษในชุดมังกรสีดำที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ด้านหลัง "พระองค์ไม่เสด็จไปรับเสด็จพระมารดาที่หน้าประตูวังหรือเพคะ"จ้าวหรงเยี่ยแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาเมื่อกล่าวถึงสตรีผู้มีศักดิ