All Chapters of ลิขิตรักสลับเกี้ยว..สยบใจฮ่องเต้ทรราช: Chapter 41 - Chapter 50

บทที่ 40: รุ่งอรุณหลังพายุเลือด ยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) รุ่งอรุณหลังค่ำคืนอันโหดร้ายมาเยือน แสงตะวันสีทองสาดส่องลงมากระทบกระเบื้องหลังคาของพระราชวังต้องห้าม กลิ่นคาวเลือดที่เคยคละคลุ้งในตำหนักคุนหนิงถูกชะล้างทำความสะอาดจนหมดจดด้วยน้ำต้มใบชาและเครื่องหอม ทว่าร่องรอยความเสียหายบนบานประตูและเสาไม้ยังคงเป็นเครื่องเตือนใจถึงภัยร้ายที่เพิ่งผ่านพ้นไปภายในห้องบรรทมด้านใน บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรอ่อนๆ หลี่รั่วจินในชุดคลุมผ้าไหมสีขาว กำลังนั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง นางค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วแตะยาแต้มเนื้อครีมสีเขียวอ่อน ซึ่งบดผสมจาก 'ซานชี' และ 'ว่านสมานแผล' ทาลงบนรอยช้ำสีม่วงคล้ำบริเวณยอดอก ที่เกิดจากการถูกจ้าวหรงเทียนถีบเมื่อคืนนี้รอยช้ำนั้นดูน่ากลัวตัดกับผิวขาวผ่องของนาง ทว่าความเจ็บปวดทางกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับความหวาดกลัวที่เกือบจะต้องสูญเสียลูกน้อยไป"ให้ข้าทาให้เถิด"มือหนาและหยาบกร้านจากการจับดาบเอื้อมมาดึงตลับยาไปจากมือนางอย่างนุ่มนวล จ้าวหรงเยี่ยในชุดเสื้อคลุมตัวหลวมนั่งลงเคียงข้าง เขารวบเรือนผมสีดำขลับของนางปัดไปด้านหลัง ก่อนจะใช้ปลายนิ้วแตะเนื้อยาและบรรจงทาลงบน

บทที่ 42 : ภัยหนาวนอกกำแพงเมืองยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) เหมันต์ฤดูในปีนี้มาเยือนรวดเร็วและหนาวเหน็บกว่าทุกปีที่ผ่านมา หิมะแรกตกหนักจนกำแพงเมืองหลวงถูกปกคลุมไปด้วยสีขาวโพลน อากาศที่เย็นจัดทำให้แม่น้ำหลายสายกลายเป็นน้ำแข็งภัยหนาวที่มาเยือนอย่างกะทันหัน ส่งผลให้ราษฎรจากหมู่บ้านทางตอนเหนือที่เตรียมตัวไม่ทัน ต้องอพยพลงใต้มาขอพึ่งพิงร่มพระบารมีของโอรสสวรรค์ บัดนี้ นอกประตูเมืองทิศเหนือ มีค่ายอพยพชั่วคราวตั้งเรียงรายนับร้อยกระโจม ทหารหลวงและหมอหลวงถูกส่งออกไปแจกจ่ายเสบียงและยารักษาโรคอย่างเร่งด่วนทว่า ท่ามกลางค่ายอพยพนั้น กลับมีข่าวลืออันน่าสะพรึงกลัวแพร่สะพัด"ปีศาจหิมะ! มันคือคำสาปของปีศาจหิมะ!" เสียงหญิงชราผู้หนึ่งกรีดร้องอยู่หน้ากระโจม "ดูสิ! เลือดไหลออกจากปากโดยไม่มีบาดแผล ฟันหลุดร่วง ผิวหนังมีรอยช้ำจ้ำเลือด! นี่คือสัญลักษณ์ที่ปีศาจหิมะมาทวงวิญญาณ!"ความตื่นตระหนกเริ่มลุกลาม ชาวบ้านที่หนาวเหน็บและหวาดกลัวเริ่มขาดสติ บางคนถึงขั้นนำเครื่องเซ่นไหว้มากราบไหว้กองหิมะ หวังให้ปีศาจละเว้นชีวิต...ข่าวลือเรื่องปีศาจหิมะดังเข้าไปถึงในพระราชวังต้องห้ามณ ห้องทรงอักษร จ้าวหรงเยี่ยขมวดคิ้วแน่น

บทที่ 44: ทูตแคว้นตงอู๋ และปริศนากล่องมังกรสมุทรยามซื่อ (09.00 -10.59 น.) คิมหันตฤดู ไอแดดอบอุ่นสาดส่องลงบนหลังคาสีเหลืองทองของพระราชวังต้องห้าม ภายในท้องพระโรงตำหนักไท่เหอ บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและตึงเครียดในคราวเดียวกันวันนี้เป็นวันที่คณะราชทูตจาก 'แคว้นตงอู๋' ดินแดนทางตะวันออกที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยทรัพยากรทางทะเลและการค้าขาย ได้เดินทางมาเยือนแคว้นต้าจ้าวเพื่อเจริญสัมพันธไมตรีและถวายเครื่องบรรณาการจ้าวหรงเยี่ยในชุดฉลองพระองค์ปักลายมังกรเก้าตัว ประทับอยู่บนบัลลังก์ด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยบารมี เคียงข้างคือฮองเฮาหลี่รั่วจินในชุดกระโปรงสีแดงเข้มสลับทอง งดงามและสูงศักดิ์ เบื้องล่างของแท่นประทับ องค์ชายหมิงรุ่ยและองค์หญิงลี่หลินในวัยแปดชันษานั่งอยู่บนตั่งไม้จันทน์หอม ท่วงท่าสำรวมและสง่างามสมดั่งสายเลือดราชวงศ์"ทูลฝ่าบาทต้าจ้าว!" ราชทูตตงอู๋ รูปร่างผอมสูงและมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับบนใบหน้า ก้าวออกมาประสานมือ "กษัตริย์แห่งตงอู๋ของเรา ปรารถนาจะผูกมิตรกับแคว้นของพระองค์อย่างแน่นแฟ้น จึงได้ส่งมอบ 'มุกมังกรสมุทร' อัญมณีล้ำค่าที่สุดในใต้หล้ามาถวายพ่ะย่ะค่ะ!"ราชทูตโบกมือ ข้ารับใช้สองค

บทที่ 46: ภัยเร้นจากซีอวี้ ยามโหย่ว (17.00 - 18.59 น.) เหมันต์ฤดูปกคลุมเมืองหลวงด้วยเกล็ดหิมะขาวโพลน ทว่าภายในท้องพระโรงตำหนักไท่เหอกลับอบอุ่นด้วยเตาผิงและแสงโคมไฟสว่างไสว งานเลี้ยงต้อนรับคณะราชทูตจาก 'ซีอวี้' ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ตระการตากษัตริย์แห่งซีอวี้ได้ส่งเครื่องบรรณาการล้ำค่ามาถวาย หนึ่งในนั้นคือ 'กระถางกำยานสัมฤทธิ์เก้ามังกร' ที่สลักลวดลายวิจิตรบรรจง และคณะนางรำโฉมงามที่สวมผ้าคลุมหน้าบางเบา กรีดกรายร่ายรำไปตามจังหวะเสียงพิณและกลองที่แปลกหูจ้าวหรงเยี่ยประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร ทรงทอดพระเนตรการแสดงด้วยพระพักตร์เรียบเฉย เคียงข้างคือฮองเฮาหลี่รั่วจินผู้สง่างาม เบื้องล่างมีองค์ชายหมิงรุ่ยและองค์หญิงลี่หลินนั่งชมการแสดงอยู่อย่างสำรวม"ทูลฝ่าบาท" ราชทูตซีอวี้ก้าวออกมาประสานมือ "กระถางกำยานนี้ มิใช่เพียงเครื่องประดับ แต่มันบรรจุ 'เครื่องหอมหมื่นบุปผา' ที่ปรุงขึ้นจากเกสรดอกไม้หายากบนยอดเขาคุนหลุน หากสูดดมจะช่วยทะลวงจุดชีพจร บำรุงลมปราณให้แข็งแกร่ง... กระหม่อมขออนุญาตจุดกำยานนี้ เพื่อถวายความสำราญแด่โอรสสวรรค์พ่ะย่ะค่ะ"จ้าวหรงเยี่ยพยักพระพักตร์อนุญาต ขันทีจึงนำถ่านไฟแดงก่ำใส่ลงใ

บทที่ 48: พายุทรายคลั่ง และชัยชนะแห่งปัญญายามเว่ย (13.00 - 14.59 น.) ณ ใจกลางทะเลทรายมรณะ ดินแดนตะวันตกแสงแดดแผดเผาผืนทรายจนร้อนระอุประดุจกระทะทองแดง คลื่นความร้อนเต้นระยิบระยับบิดเบือนทัศนวิสัยเบื้องหน้า กษัตริย์แห่งซีอวี้ประทับอยู่บนหลังม้าศึกสายพันธุ์ทะเลทราย ทอดพระเนตรมองผืนทรายกว้างใหญ่ด้วยรอยยิ้มหยัน รอบกายคือทัพทหารขี่อูฐนับหมื่นนายที่ดักซุ่มรอคอยเหยื่อ"ป่านนี้ ทัพม้าของไอ้ฮ่องเต้ต้าจ้าวคงหลงทิศจนหน้ามืดตาลาย และนอนแห้งตายเป็นผีเฝ้าทะเลทรายไปหมดแล้วกระมัง" กษัตริย์ซีอวี้หัวเราะลั่น "พวกมันไม่รู้หรอกว่า ทะเลทรายแห่งนี้กว้างใหญ่และไร้จุดสังเกตเพียงใด!"ทว่า เสียงหัวเราะของกษัตริย์แดนตะวันตกก็ต้องชะงักงัน เมื่อเสียงฝีเท้าม้าดังกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากเส้นขอบฟ้า!ธงมังกรสีดำขลิบทองปรากฏทะลุม่านความร้อนขึ้นมาอย่างสง่างาม กองทัพม้าเกราะเบาแห่งต้าจ้าวเคลื่อนขบวนมาอย่างเป็นระเบียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความเหนื่อยล้าหรือแตกพ่าย ทหารทุกนายมีดวงตาเบิกโพลง ดุดัน และกระหายชัยชนะ!หลี่รั่วฮั่น แม่ทัพพิทักษ์แผ่นดิน ชูดาบขึ้นสูง "หยุดทัพ! ตั้งค่ายกลปีกนกอินทรี!"กษัตริย์ซีอวี้เบิกตากว้างด้