All Chapters of ลิขิตรักสลับเกี้ยว..สยบใจฮ่องเต้ทรราช: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 30: ล้างมลทินพยัคฆ์เฒ่า และก้าวแรกของสายเลือดมังกรยามเซิน (15.00 - 16.59 น.) ฤดูสารท เวียนมาถึง ใบเฟิงสีแดงและเหลืองทองร่วงหล่นปูพรมไปทั่วลานหน้าท้องพระโรงไท่เหอ เวลาผ่านไปปีกว่านับตั้งแต่องค์ชายแฝดและองค์หญิงประสูติ บัดนี้แผ่นดินต้าจ้าวร่มเย็นเป็นสุข ไร้ซึ่งศึกสงครามและโรคระบาดทว่าในใจของฮองเฮาหลี่รั่วจิน ยังคงมีปมหนึ่งที่รอคอยการคลี่คลาย นั่นคือเรื่องของ 'แม่ทัพใหญ่หลี่' บิดาบังเกิดเกล้าของนางที่ยังคงต้องโทษเนรเทศอยู่ที่ค่ายทหารชายแดนเหนือ จากการถูกอดีตอัครเสนาบดีซูใส่ร้ายป้ายสีเมื่อหลายปีก่อนภายในห้องทรงอักษร จ้าวหรงเยี่ยในชุดฉลองพระองค์สีเข้ม กำลังประทับนั่งตรวจฎีกา โดยมีหลี่รั่วจินนั่งฝนหมึกอยู่เคียงข้าง กลิ่นหอมของหมึกชั้นดีผสมผสานกับกลิ่นกายของนาง ทำให้โอรสสวรรค์รู้สึกผ่อนคลายเสมอ"รั่วจิน" จ้าวหรงเยี่ยละสายตาจากฎีกา เอื้อมมือมาจับมือบางที่กำลังฝนหมึก "วันนี้ ข้ามีของขวัญชิ้นใหญ่จะมอบให้เจ้า"หลี่รั่วจินเลิกคิ้วเล็กน้อย "ของขวัญอันใดหรือเพคะ ช่วงนี้มิใช่วันประสูติของหม่อมฉัน หรือเทศกาลอันใด"จ้าวหรงเยี่ยหยิบม้วนราชโองการสีเหลืองทองที่ประทับตราหยกแผ่นดินเรียบร้อยแล้วส่

บทที่ 32: สุราสั่งตาย และงานเลี้ยงรับรองสีเลือดยามซวี (19.00 - 20.59 น.) โคมไฟสีแดงนับพันดวงถูกจุดสว่างไสวไปทั่วลานหน้าตำหนักไท่เหอ เสียงดนตรีบรรเลงเพลงต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองดังกังวาน ขุนนางแห่งต้าจ้าวนั่งเรียงรายอยู่สองฝั่งซ้ายขวา ตรงกลางคือคณะทูตจากชนเผ่า 'เป่ยตี๋' ที่เพิ่งเดินทางฝ่าลมหนาวจากทางเหนือมาถึงเมืองหลวงบนบัลลังก์มังกรคู่ จ้าวหรงเยี่ยประทับนั่งด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผยและน่าเกรงขาม เคียงข้างคือฮองเฮาหลี่รั่วจินในชุดกระโปรงสีทองอร่ามปักลายพญาหงส์ แววตาของนางสงบนิ่ง ทว่าซ่อนความเฉียบคมไว้ดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ในฝัก ด้านล่างของบัลลังก์ มีโต๊ะเตี้ยขนาดเล็กสองตัวจัดไว้สำหรับองค์ชายหมิงรุ่ยและองค์หญิงลี่หลิน ที่บัดนี้สวมชุดเต็มยศตามฐานะ นั่งหลังตรงอย่างมีมารยาทไร้ที่ติ"ทูลฝ่าบาทต้าจ้าว!"'อากู่ต่า' องค์ชายรองแห่งเผ่าเป่ยตี๋ รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ผิวหยาบกร้านจากการกรำแดดลม ก้าวออกมาเบื้องหน้าและยกมือประสานที่หน้าอก "ชนเผ่าเป่ยตี๋ของเรา ปรารถนาที่จะผูกมิตรกับแคว้นต้าจ้าวอย่างยั่งยืน วันนี้ข้าจึงนำเครื่องบรรณาการล้ำค่าที่สุดจากทุ่งหญ้าทางเหนือ มาถวายแด่โอรสสวรรค์!"จ้าวหรงเยี่ยยกจอกสุราข

บทที่ 34: มังกรคืนถิ่น ยามซื่อ (09.00 -10.59 น.) แสงแดดอันอบอุ่นแห่งวสันตฤดูสาดส่องลงมาละลายหิมะที่หลงเหลืออยู่บนหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวังต้องห้ามจนหมดสิ้น เสียงกลองศึกและแตรเขาสัตว์ดังกึกก้องกังวานไปทั่วเมืองหลวง ประกาศการกลับมาของกองทัพม้าเหล็กผู้เกรียงไกรแห่งแคว้น ต้าจ้าวลานกว้างหน้าประตูอู่เหมินถูกปูด้วยพรมสีแดงชาด ทหารองครักษ์ยืนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบสุดลูกหูลูกตา เบื้องหน้าสุดนั้นคือ ฮองเฮา หลี่รั่วจิน ในชุดกระโปรงพิธีการสีทองอร่ามปักลายพญาหงส์สยายปีก ท่วงท่าของนางสง่างามและเปี่ยมไปด้วยบารมีของมารดาแห่งแผ่นดิน เคียงข้างซ้ายขวาคือองค์ชายหมิงรุ่ยและองค์หญิงลี่หลินในชุดเต็มยศ ที่ยืนชะเง้อคอมองหาพระบิดาด้วยความตื่นเต้น"เสด็จพ่อมาแล้ว! เสด็จพ่อกลับมาแล้วเพคะเสด็จแม่!" องค์หญิงลี่หลินชี้มือไปยังขบวนทัพที่กำลังเคลื่อนผ่านซุ้มประตูเมืองเข้ามาจ้าวหรงเยี่ยในชุดเกราะนักรบที่แม้จะมีรอยฝุ่นและรอยขีดข่วนจากการกรำศึก ทว่ากลับยิ่งเสริมให้บุรุษผู้กุมอำนาจสูงสุดดูดุดันและน่าเกรงขาม เขากระโดดลงจากหลังม้าศึกสีนิลก่อนที่ขบวนจะหยุดสนิทเสียด้วยซ้ำ ขายาวๆ ก้าวยาว มุ่งตรงมายังครอบครัวท

บทที่ 36: จดหมายลับจากแดนเหนือยามเซิน (15.00 16.59 น.) ลมสารทฤดู พัดโหมกระหน่ำ ใบไม้แห้งสีน้ำตาลและเหลืองทองปลิวว่อนไปทั่วลานพระราชวังต้องห้าม อากาศที่เริ่มเย็นลงเป็นสัญญาณเตือนว่าเหมันต์ฤดูอันหนาวเหน็บกำลังจะกลับมาเยือนอีกครั้งณ ตำหนักคุนหนิง หลี่รั่วจินในชุดกระโปรงสีเข้มปักลายเรียบง่าย กำลังง่วนอยู่กับการตรวจสอบบัญชียาสมุนไพรประจำฤดูกาล โดยมีซูสือ อดีตซูเฟย คอยช่วยคัดแยกบัญชีอยู่ด้านข้าง"ฮองเฮาเพคะ" ซูสือเอ่ยขึ้นขณะขีดฆ่ารายการในสมุด "ปีนี้เราได้ 'กุยป่าน' และ 'ลู่เจี่ยวจาว'มาน้อยกว่าปีที่แล้วมากเลยเพคะ พ่อค้าจากทางเหนือรายงานว่า ปีนี้อากาศหนาวจัดเร็วกว่าปกติ สัตว์ป่าจึงอพยพหลบหนีไปหมด ทำให้การเก็บรวบรวมทำได้ยากเพคะ"หลี่รั่วจินขมวดคิ้วเล็กน้อย สมุนไพรทั้งสองชนิดเป็นตัวยาสำคัญในตำรับบำรุงธาตุหยินและหยางให้สมดุลในช่วงฤดูหนาว โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเหล่าข้าราชบริพารอาวุโสในวังหลัง"เช่นนั้น ให้ออกประกาศงดการเบิกจ่ายกุยป่านและลู่เจี่ยวจาวสำหรับตำหนักของพระสนมขั้นต่ำไปก่อน ให้สงวนไว้สำหรับฝ่าบาท องค์ชาย องค์หญิง และเหล่าไท่เฟย เท่านั้น" หลี่รั่วจินตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "ส่วนสนมและนาง

บทที่ 38: การสืบรอยจากเถ้าถ่านยามจื่อ (23.00 - 24.59 น.) ความมืดมิดและลมหนาวโอบล้อมตำหนักหยางซิน ภายในห้องทรงอักษร บรรยากาศหนักอึ้งจนแทบจะจับตัวเป็นก้อน จ้าวหรงเยี่ยยืนเอามือไพล่หลังทอดพระเนตรออกไปนอกหน้าต่าง ดวงตาของเขามืดมิดยิ่งกว่าราตรีราตรีกาล"องค์ชายสาม จ้าวหรงเทียน..." จ้าวหรงเยี่ยเค้นเสียงรอดไรฟัน "เมื่อหกปีก่อน ตำหนักบูรพาเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ ข้าเห็นศพที่ถูกเผาจนเกรียมพร้อมกับป้ายหยกของมันด้วยตาตนเอง... มันจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร!"หลี่รั่วจินที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทรงอักษร วางถ้วยชาอุ่นลงช้าๆ "หากศพนั้นถูกสลับสับเปลี่ยนตั้งแต่แรกเล่าเพคะ? ในยามชิงบัลลังก์ ความวุ่นวายย่อมเปิดช่องว่างให้คนเล่นกลได้เสมอ การใช้ศพผู้อื่นมาสวมรอยแทนตัว เพื่อหลบหนีไปซ่องสุมกำลังในเงามืด รอคอยเวลาที่ฝ่าบาททรงชะล่าใจ... นับเป็นแผนที่แยบยลนัก""มันซ่อนตัวมาได้ถึงหกปี และบัดนี้มันกล้าลอบนำ 'เมิ่งหั่วโหยว' ออกจากคลังแสงหลวง เพื่อใช้ทำลายกองทัพอุดรของข้า!" จ้าวหรงเยี่ยหันกลับมา ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะจนแท่นหมึกสั่นสะเทือน "คลังแสงหลวงเป็นสถานที่คุ้มกันแน่นหนาที่สุด หากไม่มีขุนนางระดับสูงในกรมกลาโหมรู้เห็นเป็