All Chapters of ลิขิตรักสลับเกี้ยว..สยบใจฮ่องเต้ทรราช: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 20: โอสถลวงตา สับเปลี่ยนหมากกระดานยามเฉิน (07.00 - 08.59 น.) หิมะแรกของปีโปรยปรายลงมาปกคลุมหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวังต้องห้ามจนขาวโพลน อากาศภายนอกหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ ทว่าภายในห้องบรรทมของตำหนักคุนหนิงกลับอบอุ่นด้วยไอจากกระถางถ่านศิลาและอุณหภูมิร่างกายของบุรุษสตรีที่อิงแอบแนบชิดหลี่รั่วจินเอนศีรษะซบอยู่บนแผงอกกว้างของจ้าวหรงเยี่ย นิ้วเรียวของนางกำลังลากไล้ไปตามรอยแผลเป็นจางๆ บนลาดไหล่ของเขาอย่างเหม่อลอย สมองของแพทย์อัจฉริยะกำลังประมวลผลถึงหมากกระดานใหญ่ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น"กำลังคิดหาทางสังหารน้องชายชั่วคราวของข้าอยู่รึ ฮองเฮา" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือศีรษะ จ้าวหรงเยี่ยรวบมือของนางมากดจุมพิตที่ปลายนิ้วเบาๆ "หรือกำลังคิดบัญชีแค้นหมอหลวงกัวอยู่กันแน่""หม่อมฉันกำลังคิดถึง 'เวลา' เพคะ" หลี่รั่วจินเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา "หากอ๋องหนานเผิงคิดจะก่อกบฏ เขาย่อมต้องรอให้พิษเหมันต์ร้อยก้าวในวรกายของฝ่าบาทกำเริบจนถึงขีดสุดเสียก่อน เพื่อให้ราชสำนักระส่ำระสายไร้ผู้นำ ทว่าบัดนี้... พิษในกายของฝ่าบาทถูกหม่อมฉันขับออกไปกว่าครึ่งแล้ว หากหมอหลวงกัวจับชีพจรและพบความจริง ข้อความที่ส่งไปถึง

บทที่ 22 : ค่ายทหารกลางเหมันต์และกับดักหมาป่ายามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) ลมหนาวพัดกรรโชกแรง หิมะสีขาวโพลนปกคลุมผืนป่าและเทือกเขาสูงชันนอกเมืองหลวง ขบวนทัพหลวงแห่งแคว้นต้าจ้าวตั้งค่ายพักแรมอย่างเป็นระเบียบ ธงรบสีดำปักลายมังกรทองโบกสะบัดท้าทายความหนาวเหน็บณ กระโจมพยาบาลขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่เยื้องกับกระโจมประทับของโอรสสวรรค์ กลิ่นยาต้มคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ หลี่รั่วจินในชุดกระโปรงทะมัดทะแมงสีเข้มทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอก กำลังยืนสั่งการเหล่าหมอทหารและนางกำนัลอย่างคล่องแคล่ว แววตาของนางเฉียบขาดและเด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่อภาพบาดแผลหรือกลิ่นคาวเลือด"นำ 'ซานชี' และ 'ผู่หวง' ไปคั่วให้เกรียม แล้วบดเป็นผงละเอียด เตรียมไว้สำหรับห้ามเลือดบาดแผลฉกรรจ์!" หลี่รั่วจินหันไปสั่งหมอทหารชราที่กำลังคัดแยกสมุนไพร "ส่วน 'หมาหวง' และ 'กุ้ยจือ' ให้ต้มรวมกันในหม้อใหญ่ ทหารที่ต้องออกลาดตระเวนท่ามกลางหิมะ ต้องดื่มยาดักไข้ความเย็นทุกนาย ห้ามละเว้น!""พะ... พ่ะย่ะค่ะ ฮองเฮา!" หมอทหารชรารับคำด้วยความเลื่อมใสในคราแรกที่รู้ว่าฮองเฮาจะเสด็จมาเป็นแพทย์หญิงสูงสุดของกองทัพ เหล่าทหารและหมอทหารต่างพากันกังขา คิดว่

บทที่ 24: ถอนรากปรสิตและบทสรุปแห่งหุบเขาหมาป่ายามโฉ่ว (01.00 - 02.59 น.) ลมหนาวพัดกระหน่ำจนเต็นท์กระโจมสั่นไหว ทว่าภายในกระโจมสอบสวนหลักกลับร้อนระอุไปด้วยจิตสังหาร ทหารองครักษ์เงาสองนายลากร่างที่โชกไปด้วยเลือดของ 'อ๋องหนานเผิง' เข้ามาโยนลงแทบพระบาทของโอรสสวรรค์ โซ่ตรวนเส้นใหญ่พันธนาการข้อมือและข้อเท้าของอดีตเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์จนแน่นหนาแม้อ๋องหนานเผิงจะพ่ายแพ้จนหมดรูป ชุดเกราะแตกหักและมีบาดแผลฉกรรจ์หลายแห่ง ทว่าใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบฝุ่นและเลือดกลับยังคงแสยะยิ้มอย่างโอหัง เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับจ้าวหรงเยี่ยที่นั่งประทับอยู่บนเก้าอี้หุ้มหนังเสือ"ฮ่าๆๆ! จ้าวหรงเยี่ย! คิดว่าชนะข้าได้แล้วงั้นรึ!" อ๋องหนานเผิงหัวเราะเสียงแหบพร่า น้ำลายปนเลือดไหลซึมที่มุมปาก "เจ้าอาจจะตัดกำลังทหารของข้าได้ แต่เจ้าไม่มีวันหนีพ้นความตายที่ข้าฝังไว้ในตัวเจ้าหรอก! ยาพิษที่เจ้ายัดทะนานลงไปทุกวัน มันผสานกับ 'น้ำลายกู่' ที่นังข้าหลวงนั่นลอบใส่ลงไปในน้ำชาของเจ้าแล้ว! อีกไม่กี่วัน เส้นลมปราณของเจ้าก็จะเน่าเปื่อยตายอย่างหมาข้างถนน!"จ้าวหรงเยี่ยจ้องมองผู้เป็นน้องชายต่างมารดาด้วยสายตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งพั

บทที่ 26: เลือดล้างท้องพระโรง และการผลัดใบของอำนาจยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.) ลมหนาวพัดเอาเกล็ดหิมะปลิวว่อน ทว่าไม่อาจดับความร้อนระอุที่กำลังแผ่ซ่านอยู่ภายในท้องพระโรง ตำหนักไท่เหอบรรยากาศการว่าราชการเช้านี้ตึงเครียดจนถึงขีดสุด ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ยืนเรียงแถวกันด้วยความเงียบสงัด ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะกระแอมไอ ทุกสายตาจับจ้องไปยังเบื้องหน้าบัลลังก์มังกร ที่ซึ่งร่างสะบักสะบอมของ 'อ๋องหนานเผิง' และ 'หมอหลวงกัว' ถูกโซ่ตรวนล่ามติดกัน นอนคุกเข่าอยู่บนพื้นหยกเย็นเยียบจ้าวหรงเยี่ยในชุดฉลองพระองค์สีดำปักดิ้นทอง ประทับอยู่บนบัลลังก์ด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร แววตาคมกริบกวาดมองเหล่าขุนนางเบื้องล่าง ราวกับพยัคฆ์ที่กำลังประเมินเหยื่อ"อัครเสนาบดีซู" พระสุรเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดังก้องกังวาน "ท่านเป็นถึงขุนนางใหญ่ผู้กุมอำนาจบริหาร เห็นสภาพของกบฏสองคนนี้แล้ว ท่านมีความคิดเห็นเช่นไรบ้าง"อัครเสนาบดีซูสะดุ้งสุดตัว ขุนนางเฒ่าก้าวออกมาจากแถวด้วยขาทั้งสองข้างที่สั่นเทา เหงื่อกาฬแตกพลั่กแม้ในยามเหมันต์ เขารู้ดีว่าความพ่ายแพ้ของอ๋องหนานเผิง ย่อมหมายถึงหายนะที่กำลังจะมาเยือนตนเอง"ทะ..

บทที่ 28: บัลลังก์มังกรเคียงหงส์ และค่ำคืนแห่งวสันต์ยามซวี (19.00 - 20.59 น.) ลมหนาวแห่งปลายฤดูเหมันต์เริ่มอ่อนกำลังลง คาดการณ์ว่าอีกไม่กี่อึดใจ ฤดูใบไม้ผลิที่รอคอยก็จะมาเยือน ท้องฟ้าเหนือพระราชวังต้องห้ามกระจ่างใสไร้เมฆหมอก เผยให้เห็นหมู่ดาวที่ทอประกายระยิบระยับ ราวกับกำลังร่วมเฉลิมฉลองให้กับแผ่นดินต้าจ้าวที่เพิ่งผ่านพ้นวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ณ ตำหนักไท่เหอ งานเลี้ยงฉลองชัยชนะถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ตระการตา โคมไฟสีแดงนับพันดวงส่องสว่างไสวไปทั่วลานกว้าง ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ต่างแต่งกายด้วยชุดเต็มยศ นั่งประจำโต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยสุราชั้นเลิศและอาหารเลิศรส บรรยากาศที่เคยอึมครึมและเต็มไปด้วยความหวาดระแวง บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะแห่งความปีติบนบัลลังก์มังกรคู่ที่ถูกยกมาตั้งไว้กลางโถงประธาน จ้าวหรงเยี่ยในชุดฉลองพระองค์สีแดงเข้มปักลายมังกรทองเก้าตัว นั่งประทับอยู่ด้วยท่วงท่าสง่างามและเปี่ยมไปด้วยบารมี เคียงข้างเขาคือ หลี่รั่วจิน ฮองเฮาผู้เลอโฉมในชุดกระโปรงหงส์สยายปีกสีเดียวกัน มงกุฎหงส์คาบมุกบนศีรษะส่องประกายล้อแสงไฟ บ่งบอกถึงอำนาจและสถานะมารดาแห่งแผ่นดินที่ไม่มีผู้ใด