جميع فصول : الفصل -الفصل 30

21          “พวกคุณมาที่นี่ทำไม”          “ฉันจะไปไหนมาไหนมันก็เรื่องของฉัน”          ชุนเอ่ยขึ้นหลังจากเห็นสองแม่ลูกเดินเข้ามาหา แต่เขาก็ถูกน้ำเสียงดุเหมือนหมาของหญิงวัยกลางคนอย่างลี่อิงสวนกลับมาทั้งนั้น          (มาทรงนี้คงจะมาหาเรื่องสินะ)          รั่วหยางดูหน้าคนพวกนี้ก็รู้ได้ทันทีว่าพวกเขาจะต้องเข้ามาหาเรื่อง แต่เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน          “แล้วพวกคุณมีอะไร”          “ฉันก็แค่อยากจะมาหาลูกสาวของฉัน”          “มาหาเหรอ”      &n

23          “กรี๊ด!”          เสียงกรี๊ดแสบแก้วหูนี้ไม่ใช่ของใครนอกจากลี่อิง แล้วเธอกรี๊ดอะไรกันแน่ เรื่องนี้มีแต่เธอเท่านั้นที่รู้ แล้วเสียงกรี๊ดที่แสบแก้วหูนี้ก็ทำให้หลันลูกสาวสุดที่รักและถังผู้เป็นสามีตื่นขึ้นแล้วพาออกมาจากห้องเพื่อดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่          อย่างที่เห็น บริเวณหน้าบ้านมีเปลือกไข่กระจัดกระจายเต็มไปหมด แถมยังส่งกลิ่นเหม็นเน่ากระจายไปทั่วรอบบ้าน ชาวบ้านที่ได้กลิ่นเหม็นเน่าของไข่เน่านี้ก็หลีกเลี่ยงทันที แถมยังถูกชาวบ้านแถวนั้นหัวเราะยิ้มร่าเริงอีกด้วย เป็นใครก็ต้องรู้สึกโกรธกันบ้างแหละ          “ใครมันทำแบบนี้กันแน่”          ลี่อิงพูดขึ้นด้วยเสียงที่ดังจนรู้สึกแสบแก้วหูไม่ต่างจากเสียงกรี๊ดลั่นบ้านของเธอ แต่ถึงจะพูดออกมาทั้งอย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนทำ ชา

25          “จำเอาไว้เลยนะ ถ้าพวกมึงมาทำเรื่องสกปรกกับกูและสามีกูอีกแล้วล่ะก็ อย่าหาว่ากูไม่เตือนนะ แต่ครั้งนี้กูจะปล่อยพวกมึงไปก่อน คราวหน้ากูไม่ใจดีแบบนี้หรอกนะ”          รั่วหยางพูดทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้นก่อนจะเดินกลับบ้านทันทีโดยมีชุนเดินตามหลังกลับไปด้วย ปล่อยให้สองแม่ลูกที่ล้มลงกับพื้นต้องอ้าปากค้าง ไม่คิดว่ารั่วหยางจะทำขนาดนี้          ถึงเรื่องที่ลี่อิงและรั่วหยางจะเป็นแม่ลูกกันก็ตาม แต่มันไม่เกี่ยวกับรั่วหยางในตอนนี้เลย เหมือนที่เธอพูดออกมาก่อนหน้านี้ ไม่ว่ายังไงเธอก็เป็นตัวของเธอเอง จะบอกว่าเป็นปนัดดาในร่างรั่วหยางก็ไม่ผิด แม้ว่าเรื่องนี้จะไม่มีใครรู้นอกจากชุนสามีของเธอ          หลังจากที่สองสามีภรรยาเดินกลับเข้าไปในบ้าน ทั้งสองก็ได้ยินกรี๊ดดังลั่นบริเวณหน้าบ้านตนเอง เสียงนี้คงจะเป็นเสียงของลี่อิงนั่นแหละ    &n

27          “นายจ้างครับ ตรงนี้เรียบร้อยแล้วครับ”          “ดีมากครับ ฝากจัดการต่อด้วยนะครับลุง เดี๋ยวผมมา แล้วก็ ถ้ามีอะไรขาดหรือไม่พอก็บอกผมได้นะครับ”          “เข้าใจแล้วครับนายจ้าง”          ชายหนุ่มผู้ควบคุมลูกจ้างที่กำลังสร้างกำแพงรั้วบ้านอยู่นี้เป็นเพื่อนของหลงไห่ที่รับงานสร้างกำแพงรั้วบ้านของชุน เขาได้ฝากงานเอาไว้กับลูกจ้างก่อนที่จะเดินทางไปทำธุระอีกที่หนึ่ง แล้วลูกจ้างของเขาก็มีฝีมือที่เรียกได้ว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการสร้างกำแพงรั้วบ้านเลยก็ว่าได้          หลังจากนี้ก็ปล่อยให้ช่างจัดการทำไปจนกว่าจะเสร็จ          “วันเดียวไม่น่าจะเสร็จ”         

29          รั่วหยางควบเกวียนวัวโดยการเร่งความเร็วสูงสุดเพื่อตามหาสองแม่ลูกคู่นั้น          “พวกมึงอยู่ไหนวะ”          รั่วหยางพูดออกมาด้วยความโกรธที่ไม่อาจหยุดยั้งลงได้ ถ้าหากวันนี้ไม่ได้ใช้ฝ่ามือประทับเข้าไปที่ใบหน้าของอีเวรพวกนั้นก็คงไม่มีทางหายโกรธเป็นแน่          “อีเวร อีเหี้ย อีจังไร พวกมึงอยู่ไหนวะ”          ด่ามาตามทางแต่ก็ไม่เจอสองแม่ลูกพวกนั้น แต่ความพยายามที่อยากจะเอาคืนของรั่วหยางก็ไม่ยอมแพ้กับอีแค่หาพวกเสนียดจังไรไม่เจอ          !?          แล้วความพยายามก็ไม่สูญเปล่า รั่วหยางเดินมาตามเส้นทางที่มาแล้วก็พบสองแม่ลูกยืนอยู่ตรงหน้า อย่างกับว่ายืนรอรั่วหยางอยู่อย่างนั้น