Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

31          หมู่บ้านไห่          หมู่บ้านอันมีแต่ความสงบสุข ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านหรือการใช้ชีวิต ทุกอย่างดูสงบสุขอย่างที่เห็น แต่ทว่าตอนนี้มันไม่เหมือนในอดีต นั่นก็เพราะว่ามีผู้คนมากมายจากทั่วทุกพื้นที่ย้ายกันเข้ามาอาศัยอยู่เพื่อปากท้องของตนเองและครอบครัว พวกเขาจึงไม่มีทางเลือกที่จะอยู่บ้านเกิดก็แล้วย้ายกันมาปักหลักกันอยู่หมู่บ้านไห่ รวมไปถึงครอบครัวหนึ่งที่เข้ามาปรปักษ์บ้านคนอื่น ไม่สิ จะเรียกอย่างนั้นก็ไม่ถูก นั่นก็เพราะเธอเองก็มีสิทธิ์ที่จะอยู่บ้านหลังนี้ตามกฎหมาย ถึงแม้ลูกสาวของเธอจะไม่เอาความเรื่องก็เถอะ ใช่แล้ว เธอคนนั้นที่ว่าก็คือลี่อิง ซึ่งตอนนี้เธอเองก็อยู่ภายในบ้านไม่ได้ออกไปไหนหลังจากมีเรื่องกับลูกสาวคนแรกอย่างรั่วหยาง          แล้ววันนี้ครอบครัวของเธอก็อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาทั้งลูกสาวสุดที่รักและสามีสุดที่รักเช่นเดียวกัน          แต่ทว่าลี่อิงภรรย

33          บุคคลที่เดินมายืนอยู่ข้างหลังสองแม่ลูกคู่นี้เป็นใครกันแน่ ดูจากการแต่งตัวแล้วไม่น่าจะใช่ชาวบ้านทั่วไป น่าจะเป็นเจ้าหน้าที่อะไรสักอย่าง คงจะเป็นเจ้าหน้าที่ของทางการนั่นแหละ ว่าแต่ว่าเขามาที่นี่ทำไม มีธุระอะไรกับสองแม่ลูกคู่นี้หรือเปล่า          “คุณลี่อิงและคุณหลันใช่ไหมครับ”          หนึ่งในเจ้าหน้าที่ทางการพูดขึ้น ลี่อิงและหลันสองแม่ลูกที่กำลังโศกเศร้าที่บ้านของตนเองมอดไหม้ไปด้วยเปลวเพลิงก็หันหลังกลับมาดูทางต้นเสียง ใบหน้าของสองแม่ลูกเผยให้เห็นใบหน้าที่หมองคล้ำและเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความเศร้าสร้อยที่เสียบ้านแสนสุขของพวกเขาไป          “พวกผมเป็นเจ้าหน้าที่ของทางการ พวกผมขอจับพวกคุณแม่ลูกข้อหาวางเพลิง”          “วางเพลิง พูดบ้าอะไรของแก ฉันต่างหากที่เป็นผู้เสียหาย พว

2          ความจนมันน่ากลัว แล้วความจนนี้มันก็ต้องทำให้คนที่เกิดมาต้องกัดฟันสู้เพื่อให้มีชีวิตรอดจากความจน มันไม่ใช่เรื่องที่ทุกคนต้องมาเห็นใจคนที่เกิดมาจน เพราะทุกคนเองก็จนไม่ต่างกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งอี้ผิงในตอนนี้ซึ่งเธอได้เข้ามาอยู่ในร่างอันบอบบางแสนจะอ่อนแอของอี้ผิงคนเก่าที่ไม่มีการงานเป็นหลักเป็นแหล่งนอกจากเก็บของป่าขายเพื่อแลกเปลี่ยนเป็นเงิน          หลังจากวันที่อี้ผิงเข้ามาอยู่ในร่างของอี้ผิงคนเก่าก็ผ่านมาได้หลายวันแล้ว อี้ผิงยังไม่ได้ทำอะไรนอกจากใช้ความคิดว่าจะเอายังไงกับชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้ดี ซึ่งเธอก็มีความคิดอยู่ว่าจะทำอะไร แต่ตอนนี้จะต้องออกไปเก็บผักป่าเลี้ยงชีพตนเองเสียก่อน          “ทำไมฉันจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยนะ ปกติฉันตอนนี้ต้องอยู่ในครัวไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึง”          อี้ผิงรู้สึกเจ็บใจตนเองขึ้นมาที่ต้องมาอยู่ในสภาพเฉกเช่น

4          ความสวยงามของอี้ผิงกลายเป็นที่ดึงดูดชาวบ้าน ไม่ว่าจะเป็นหญิงหรือชายทุกคนต่างก็ถูกดึงดูดเข้าไปแล้วตกอยู่ในห้วงลึกของความสวยงามนี้          ชุดใหม่ของอี้ผิงนั้นเป็นชุดกี่เพ้าสีแดงลายดอก ต่างหูจีนโบราณที่ดูเป็นเอกลักษณ์ รองเท้าจีนโบราณ กำไลจีนโบราณ ไม่ว่าอะไรก็เป็นจีนโบราณทั้งนั้น สงสัยเป็นความชอบส่วนตัวของเธอเองนั่นแหละ แต่ก็เหมาะกับเธอดี ถึงว่าทำไมมันถึงดึงดูดเหล่าชาวบ้านแถวนี้ได้          สรุปก็คือ สวย สวยและก็สวย          เอาเป็นว่าตอนนี้เธอไม่มีเวลามาสนใจสายตาชาวบ้านพวกนี้หรอกนะ สิ่งที่อี้ผิงต้องทำต่อจากนี้ก็คือขายของ          (เราต้องมีสมาธิกับการขายของ)          พอได้ที่ขายของแล้วอี้ผิงก็เปิดฝาของถาดที่มีเต้าหู้ทรงเครื่องใส่อยู่ข้างในและเป

6          ตั้งแต่ขายกับข้าววันแรกจนถึงวันนี้ อี้ผิงมีฐานลูกค้าด้วยกันหลายคน ส่วนใหญ่จะเป็นคนที่อาศัยอยู่ในเมืองเหอหนานแล้วอยู่ละแวกบริเวณที่อี้ผิงตั้งร้านขายกับข้าว แล้วด้วยความที่มีลูกค้าเข้ามาซื้อกันเยอะเธอก็เลยเพิ่มเมนูเข้ามาใหม่ ใช่แล้ว หมูผัดเปรี้ยวหวานที่อยู่คู่กันคนที่นี่มานานแสนนาน เป็นเมนูขึ้นชื่อของที่นี่ที่ทุกคนทานกันเป็นประจำ แล้วเมนูนี้ก็ทำให้ลูกค้าทุกคนติดอกติดใจกัน แล้วยังมีพูดกันปากต่อปากว่าอี้ผิงนั้นทำอาหารเก่งและทำออกมาได้อร่อยมาก          ของมันแน่อยู่แล้ว เชฟผู้มากความสามารถอย่างเธอก็ต้องทำอาหารอร่อยอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้เรื่องนี้ก็เถอะ          “หมูผัดเปรี้ยวหวานมาแล้วนะคะ”          หมูผัดเปรี้ยวหวานขายในราคาถุงละ 2 หยวน ราคาเดียวกับเต้าหู้ทรงเครื่อง แล้วเป็นราคาที่ถูกอีกด้วย ถ้าเทียบกับวัตถุดิบแล้วมันถูกมาก