Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

12          “นายจ้างคะ มุ้งตากเนื้อมีไม่พอค่ะ”          “งั้นเหรอ เดี๋ยวหนิงไปรอพี่ที่หน้าบ้านก่อนนะ เดี๋ยวพี่เอามาให้”          “ได้ค่ะ”          “แล้วก็ หนิงไม่ต้องเรียกพี่ว่านายจ้างนะ เรียกพี่แค่ชื่อก็พอ”          “ค่ะ พี่รั่วหยาง”          มุ้งตากเนื้อที่วางเรียงรายกันเต็มพื้นที่บริเวณหน้าบ้านของเธอ ถึงจะเป็นอย่างนั้นแต่ก็มีพื้นที่เหลือเอาไว้ให้เดินเข้าออกอยู่บ้าง แต่มันก็เกิดปัญหาขึ้น ลูกจ้างที่ชื่อหนิงได้บอกรั่วหยางว่าไม่มีมุ้งตากเนื้อเหลือแล้ว รั่วหยางก็เลยเดินเข้าไปหลังบ้านก่อนจะเอามุ้งตากเนื้อออกมาจากมิติแล้วยกออกมาให้หนิงบริเวณหน้าบ้าน       &

14          ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องล้อเล่นหรือเรื่องจริงกันแน่ แต่ที่ได้ฟังอีกฝ่ายพูดออกมาชุนถึงกับนิ่งงันพูดไม่ออก ถ้าหากนี้เป็นความจริง แล้วที่พ่อของรั่วหยางพูดกับชุนว่าแม่ของเธอตายไปแล้วมันหมายความว่ายังไง          “ไม่จริง คุณโกหก ลุงฮันบอกผมเองว่าภรรยาของเขาตายไปแล้ว”          “ตายไปแล้วงั้นเหรอ ให้ตายสิ ไอ้ผู้ชายกระจอกนั่น สาปแช่งให้ฉันตายเหรอ น่าสมเพช”          หญิงวัยกลางคนไม่ได้พูดด่าชุน แต่เธอพูดด่าให้คนที่ตายไปแล้วอย่างพ่อของรั่วหยาง ทำให้ชุนโกรธเป็นอย่างมากจนต้องกำหมัดแน่นเอาไว้ หากอีกฝ่ายพูดไม่เข้าหูอีก บางทีพวกเขาอาจจะโดนหมัดของชุนก็เป็นได้ ต่อให้เป็นผู้หญิงเขาก็ไม่สนใจ          ลุงฮันหรือก็คือพ่อของรั่วหยาง เขาเป็นผู้มีพระคุณกับชุนเป็นอย่างมาก เป็นคนที่ช่วยชุนเอาไว้ตอนที่

16          “มึงจะปิดประตูหาพระแสงมึงเหรอ กูยังพูดไม่จบ”          ประตูหน้าบ้านถูกทำลายโดยฝีมือของรั่วหยาง เผยให้เห็นคนในบ้านนอกจากหญิงสาวที่เจอกันเมื่อครู่ หญิงวัยกลางคนกับชายวัยกลางคนที่ดูมีฐานะและเป็นเสาหลักของครอบครัวนี้ พวกเขาหันหน้ามองหญิงร่างบางอย่างรั่วหยางอย่างไม่ละสายตา          “แม่คะ ผู้หญิงคนนี้บุกรุกบ้านของเรา แจ้งทางการมาจับตัวมันไปเลยค่ะ พ่อคะ แจ้งทางการมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะพ่อ”          หญิงสาวที่รั่วหยางเจอกันครั้งแรกบอกพ่อและแม่ให้แจ้งทางการมาจับตัวรั่วหยาง แต่หารู้ไม่ว่าบ้านหลังนี้รั่วหยางจะทำอะไรก็ได้ เหตุผลก็เพราะมันเป็นบ้านของเธอ          “แกเป็นใคร”          “ฉันก็คือลูกของคุณไง คุณบอกไม่ใช่เห

18          “กะแล้วเชียวว่าพวกเธอจะต้องมาหาลุง คงเป็นเรื่องบ้านสินะ”          ทำเอาสองสามีภรรยาตกใจไปตามกัน ไม่คิดว่าลุงจงหัวหน้าหมู่บ้านไห่คนนี้จะพูดถึงประเด็นหลักของเรื่อง หมายความว่าลุงจงจะต้องรู้เรื่องอะไรมาอย่างแน่นอน รั่วหยางและชุนเองก็คิดแบบนั้น          “ก่อนจะพูดถึงเรื่องนี้ เชิญดื่มชากันไปก่อนนะ ทำตัวตามสบาย ไม่ต้องเครียดหรอก”          “ค่ะ”          “ครับ”          หลังจากดื่มชากันเสร็จเรียบร้อย ลุงจงก็เอ่ยขึ้น          “พวกเธอคงจะมีเรื่องมากมายที่อยากจะถามสินะ”          “ค่

20          ถุงเนื้อแดดเดียวถูกขนขึ้นรถเครื่องทรงประสิทธิภาพยิ่งกว่าเกวียนวัวทั่วไป หากรวมถุงเนื้อแดดเดียวแล้วมีมากกว่าร้อยถุง ตกถุงละหนึ่งกิโลกรัม          “ลุงซงมาด้วยเหรอครับ”          “ก็นะ ถ้าไม่มาด้วยเดี๋ยวลูกน้องของเพื่อนลุงก็คงมากันไม่ถูก เห็นเป็นหมู่บ้านแต่เส้นทางก็ซับซ้อนเอาเรื่อง”          “ก็จริงครับ”          คนใหญ่คนโตหรือก็คือเพื่อนของลุงซงไม่ได้เข้ามาด้วยตนเอง แต่เขาส่งลูกน้องตนเองมาช่วยขนเนื้อแดดเดียวกลับไปยังเมืองเสฉวน ได้ยินมาว่า เพื่อนของลุงซงนั้นเป็นทหารระดับสูงและทำธุรกิจของครอบครัวเกี่ยวกับการส่งออกพวกอาหารสำเร็จรูปและอาหารแห้ง เรียกได้ว่าเป็นทหารที่มีความมั่งคงเลยทีเดียว          “ขอบคุณมา