Semua Bab in love all right เสิร์ฟรักชุดใหญ่ : Bab 91 - Bab 100

“คุณภาคภูมิน่ะสิ วันนี้ก็เข้ามาหาพ่อด้วยตัวเองเลย ใจหายใจคว่ำหมด” ภาคภูมิ คงไม่ใช่ภาคภูมิ พิพัฒนทรัพย์หรอกมั้ง ไม่ใช่เขาหรอก! เพียงออนึกภาวนาอยู่ในใจ ปากที่กำลังจะอ้าถามออกไปก็ทำไม่ได้เสียที ได้แต่อ้า ๆ หุบ ๆ เป็นปลาขาดน้ำอยู่อย่างนั้น ในใจพลันร้อนรุ่มอย่างประหลาด คนชื่อภาคภูมิทำอาชีพเกี่ยวกับการผลิตรถหรูมันจะมีสักกี่คนในประเทศนี้กัน [เพียง น้องเพียง! ได้ยินพ่อไหม] “อะ เอ่อ ได้ยินค่ะ คุณพ่อคะ ภาคภูมิที่คุณพ่อพูดถึงนี้คือ...” เพียงออเว้นวรรคไว้ไม่กล้าพูดชื่อและนามสกุลของชายคนนั้นไป เรื่องที่เธอแอบชอบภาคภูมิ มีเพียงแพรวาที่ได้รับรู้ถึงความจริงข้อนี้เพียงคนเดียว แน่นอนว่าบิดาของเธอมีหรือจะล่วงรู้ [คุณภาคภูมิ พิพัฒนทรัพย์นั่นแหละ ว่าแต่เราเถอะไปรู้จักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาถึงเข้ามาขอพ่อเปลี่ยนตัวกะทันหันแบบนี้] “เอ่อ คือ คือว่าเคยเจอกันค่ะ ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัว เอาไว้กลับบ้านแล้วเราค่อยคุยกันนะคะ เพียงต้องขอวางสายก่อน” หญิงสาวชิงตัดบทไม่อยากตอบคำถามอะไรมากไปกว่านี้ เพราะสติเธอแทบไม่อยู่กับเน

เป็นไปตามที่เพียงออคาด ผู้ที่มาร่วมงานเปิดตัวรถหรูรุ่นใหม่ในเครือพิพัฒนทรัพย์ช่างเนืองแน่นไปด้วยคนมีหน้ามีตาทางสังคม ทั้งไฮโซหนุ่มสาวรวมไปถึงนักการเมืองบางคนก็ด้วย คนบันเทิงเองก็ไม่เว้น งานใหญ่แบบนี้ก็ต้องมาหาคอนเนกชันกันหน่อย “น้องเพียง อีกสิบนาทีนะคะ” เสียงสตาฟดังขึ้นดึงหญิงสาวในชุดเดรสสีเบอกันดีหลุดออกจากห้วงภวังค์ เพียงออหันไปตามต้นเสียงและยิ้มให้กับหญิงสาวคนนั้นเป็นเชิงรับทราบ ก่อนจะตรวจเสื้อผ้าหน้าผมของตนเป็นครั้งสุดท้าย “พี่จิ๊บคะ ดอกไม้ที่จะให้เพียงถือใช่ช่อนี้ไหมคะ” “ใช่จ้า นั่นแหละ เดี๋ยวน้องเพียงถือหลังจากประกาศชื่อคุณภาคภูมิจบนะคะ” “อะไรนะคะ!” เพียงอออุทานขึ้นมาเสียงไม่เบานัก ทำให้คนฟังตกใจไม่น้อยจนเธอต้องรีบกล่าวขอโทษขอโพยไป “เอ่อ มันไม่ได้อยู่ในคิวที่รันน่ะค่ะ เพียงเลยตกใจนิดหน่อย” “อ๋อ พี่ลืมแจ้งเราเอง ตอนแรกจะให้น้องอีกคนถือขึ้นไป แต่น้องพลอยต้องนำไปให้หุ้นส่วนอีกท่านแทนน่ะค่ะ” หัวใจหญิงสาวแทบจะหล่นไปกองอยู่ที่พื้น เธอหรือก็ดีใจที่ไม่ต้องเผชิญหน้ากับภาคภูมิในระยะประชิด ทว่าใ

ตอนนี้ร่างทั้งร่างของเพียงออยังคงไม่หลุดออกจากวงแขนแข็งแกร่งของคนด้านหลัง เสียงกระซิบเย็นเยียบแทบจะทำเธออยากจะกัดลิ้นตายไปเสียให้ได้ “อื้อ ๆ” “หืม? อะไรนะ” ภาคภูมิขยับศีรษะไปวางปลายคางไว้บนลาดไหล่เนียนที่โผล่พ้นชุดเดรสสีเข้มออกมา เผลอใช้จมูกลากไล้แผ่วเบาอย่างแนบเนียน พลางแกล้งเอ่ยถามคนตัวเล็กที่ตัวแข็งทื่อไปแล้ว เพียงออจนปัญญาจะดิ้นรน สุดท้ายก็ทิ้งกายใส่คนด้านหลังไปเสียเลย เอาเถอะ อยากกอดก็กอดไปแล้วกัน วันนี้เธอเหนื่อยจะแย่แล้ว! “หึ! มีมุมนี้เหมือนกันแฮะ” ภาคภูมิพึมพำในลำคอแผ่วเบา จากท่าทีเกรงกลัวกลายเป็นประชดประชันไปเสียได้ ชายหนุ่มค่อย ๆ คลายมือออกจากริมฝีปากแดงระเรื่อ ไม่ลืมจะหมุนตัวอีกฝ่ายกลับมา กอดเกี่ยวท่อนแขนไว้ที่เอวบางอยู่อย่างนั้น “คุณภาคไม่ปล่อยเพียงก่อนเหรอคะ” “คุยกันแบบนี้ก็ได้ หรือคุณคิดว่าไง” เพียงออหน้าร้อนวาบ เพราะสายตาคมดุที่ทอดมองมานั่นมันแฝงประกายบางอย่างไว้ในนั้น ซึ่งเธอเคยได้รับมันเมื่อครั้งก่อน...ที่เรามีอะไรกัน “ผมต้องการรู้ว่าคุณหนีผมออกมาทำไ

“ไม่ไหวจริง ๆ เพียง” เสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากบวมเจ่อที่เพิ่งจะผ่านการรุกรานจากคนพูดมาหมาด ๆ ดวงตากลมใสค่อย ๆ ปรือขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาช้า ๆ “คุณภาคจะทำ ทำ...แบบคืนนั้นหรือคะ” “ได้หรือเปล่า ผมไม่ใช่คนที่ชอบบังคับใครหากไม่เต็มใจ แต่อยากให้รู้ไว้ว่า ครั้งนี้ผมอยากบังคับคุณนะเพียง” ใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำน่ากลัวว่าใครอีกคนจะได้ยิน เธอใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ถึงภาคภูมิจะบอกว่าอยากบังคับเธอ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ทำ เขายังคงใจเย็นนั่งรอคำตอบจากเธอ และแน่นอนว่าอารมณ์ของเธอตอนนี้ก็ยากจะดับลงแล้วเช่นกัน “คุณภาคบอกเพียงมาก่อนไม่ได้เหรอคะ ว่าเชื่อเพียงไหม” ภาคภูมิเงียบไปอยู่นาน หากจะบอกว่าเขาเชื่อเธอตั้งนานแล้วจะดูเหมือนคนโง่ไหม ทว่าความรู้สึกทุกอย่างมันบอกชัดว่าเพียงออไม่ใช่ผู้หญิงร้ายกาจ เขาจะลองเชื่อสัญชาตญาณตัวเองสักครั้งก็แล้วกัน “ผมเชื่อ แต่จะทำอย่างไรต่อไปนั้น เอาไว้คุยกันพรุ่งนี้” “ว้าย!” สิ้นสุดคำพูดของภาคภูมิ หญิงสาวก็ร้องลั่นด้วยความตกใจอีกครั้ง เมื่อร่างทั้งร่างถูกท่อนแขนแกร

ร่างหนาเปลือยเปล่าของใครบางคนขยับกายเล็กน้อยเมื่อรับรู้ได้ถึงแสงสว่างที่ลอดผ่านเข้ามาจากระเบียงห้องพักในโรงแรมหรู เขาจำได้ว่าเมื่อคืนไม่ได้ปิดมันก่อนเข้านอน ทว่าเมื่อตระหนักได้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน ดวงตาคมกริบรีบเบนไปทางพื้นที่ด้านข้างทันที “หึ! ไม่หนีจริงด้วยแฮะ” ภาคภูมิพึมพำเสียงทุ้ม เพ่งพิศใบหน้าหวานใสของหญิงสาวข้างกาย ปกติจะได้เห็นหน้ากันตอนกลางคืน ไม่เคยจะได้เห็นตอนตื่นนอนมาก่อน ดวงตาที่ปิดสนิทมีขนตางามงอนพาดทับพวงแก้มที่มักจะขึ้นสีทุกครั้งที่เขินอาย รับกับจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากสีสดอย่างลงตัว ยิ่งมองยิ่งทำให้ใจแกร่งสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ “อื้อ...อ๊ะ คุณภาค!” เพียงออที่ลืมตาหลับตาอยู่สองสามครั้งร้องลั่นเมื่อสติกลับคืนมา เธอรีบก้มมองตัวเองทันที แน่นอนว่าไม่นานใบหน้าเธอกลับซับสีเลือดจนคนมองยกยิ้มร้ายกาจ “ตื่นแล้วหรือ เจ็บไหม” “อะ เอ่อ ไม่ค่ะ ไม่เจ็บ” เพียงออกลอกตาไปมาด้วยความประหม่า ทำไมถึงมาถามคำถามนี้กับเธอหน้าตาเฉยขนาดนี้กัน แต่พอคิดไปถึงเรื่องราวร้อนแรงเมื่อคืน เธอก็ยิ่งหน้าร้อนแทบไห