Semua Bab in love all right เสิร์ฟรักชุดใหญ่ : Bab 101 - Bab 110

“ท่านครับ ท่านเชื่อคุณเพียงจริง ๆ ใช่ไหมครับ” ทิวเขาถามขึ้นขณะรอเพียงอออยู่ในรถ ภาคภูมิได้ฟังคำถามนั้นก็ยกยิ้มเย็นขึ้นมาหนึ่งครั้ง “เชื่อ แต่ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมเพียงออถึงยอมมีอะไรกับฉันในคืนนั้น จากที่แกเล่า เขาดูไม่เหมือนคนไม่เคยมาก่อน” ดูจะกร้านโลกไปด้วยซ้ำ หากมีอะไรที่ดูไร้เดียงสาก็ไม่พ้นดวงตาหวานใสคู่นั้น “ถ้าท่านเชื่อว่าคุณเพียงไม่เกี่ยวข้องกับไอ้ธาดา ท่านจะขังคุณเพียงทำไมล่ะครับ” “ขังบ้าอะไรของแกล่ะทิว ฉันแค่ให้เขามาอยู่ด้วย พูดซะฉันดูเป็นคนเลวไปเลยนะ” ภาคภูมิได้ฟังก็แทบสำลักอากาศ ทิวเขาจึงได้แต่ยิ้มแหยไปให้เจ้านายเท่านั้น เขาคงจะใช้คำผิดไปจริง ๆ “ขอโทษครับ ผมถามใหม่ ๆ ท่านจะเอาคุณเพียงมาไว้ข้างกายทำไมล่ะครับ” “หึ ๆ นายอยากมีเจ้านายเพิ่มไหมทิว” ภาคภูมิไม่ตอบ เขาเพียงเอนกายพิงเบาะรถด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย พลอยให้ทิวเขาลดอาการเกร็งลงไปด้วย เลขาหนุ่มครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ พลันเบิกตากว้างเมื่อประมวลผลทุกอย่างได้แล้วจึงตอบกลับไป “เธอจะยอมมาเป็นเจ้านายอีกคนของผมหรือเปล่าล่ะครับ” “รอดูต่อไปแล

หลังได้ยินประโยคนั้น หญิงสาวก็นิ่งงันไปชั่วครู่ ก่อนจะหน้าร้อนวูบวาบเมื่อเข้าใจความในที่ภาคภูมิหยอกเย้าเธอ หากจะคิดเข้าข้างตัวเองบ้างจะผิดไหมนะ “คุณภาค ชอบล้อเล่นกับคนอื่นแบบนี้เหรอคะ” “ผมไม่เคยไปพูดแบบนี้กับใคร คุณน่ะคนแรก” และคาดว่าน่าจะเป็นคนเดียวเสียด้วย ประโยคหลังชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยออกไป เขายังไม่มั่นใจว่าควรพูดอะไรได้มากแค่ไหนในตอนนี้ คงต้องรอให้อีกฝ่ายพูดความจริงที่ติดค้างออกมาเสียก่อน เพียงออยิ่งหน้าร้อนวูบวาบ จับน้ำเสียงมั่นคงและแววตาจริงจังของอีกฝ่ายได้ก็เป็นฝ่ายผละออก และถอยห่างจากเจ้าของห้องออกไปหลายก้าว “ถ้าจะให้เพียงนอนห้องนี้ อย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้นะคะ ห้ามทำอะไรเพียงเด็ดขาด” ดวงตาหวานวาววับ ยกนิ้วชี้ขึ้นมาชี้เป็นเชิงปรามไปทางร่างสูง ทว่าคนมองทำเพียงเลิกคิ้วมุมปากหยักยกเป็นรอยยิ้มร้ายกาจเพียงชั่วพริบตาก็เลือนหายไป “หึ ๆ คุณพักผ่อนไปก่อน มีอะไรเรียกแม่บ้านได้ ผมขอตัวไปคุยงานกับทิวเขาก่อนนะ” “อ้าว คุณภาคยังไม่สัญญากับเพียงเลยนะคะ” ชายหนุ่มไม่อยู่รอฟังเสียงคนตัวเล็กอีก

หญิงสาวที่ยืนทำใจอยู่นานสองนานอยู่ในห้องน้ำ สุดท้ายก็ยอมเปิดออกมา ใบหน้าหวานใสเกลี้ยงเกลาไร้เครื่องสำอางโบกทับ ดูอ่อนวัยกว่าตอนแต่งหน้าจนภาคภูมิเผลอจ้องมองไม่วางตา “เพียง คุณอายุเท่าไรแล้วนะ” “คะ? ปีนี้ยี่สิบหกค่ะ คุณภาคมีอะไรหรือเปล่าคะ”เพียงออกล่าวถามกลับระหว่างนั่งอยู่หน้ากระจก หยิบจับครีมบำรุงขึ้นมาทาบาง ๆ บนใบหน้าไปด้วย“หน้าคุณดูเหมือนเด็กมัธยมเลย ตอนไม่แต่งหน้า ผมถามเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้พรากผู้เยาว์น่ะ”“แค่ก ๆ คุณภาค!”เสียงสำลักน้ำลายมาพร้อมการเรียกชื่อของภาคภูมิทำให้ชายหนุ่มหลุดขำไปด้วย นั่นทำให้คนหน้ากระจกส่งค้อนมาให้เขาทันทีแผ่นหลังที่มักจะตั้งตรงบัดนี้กลับเอนพิงหัวเตียงอย่างสบายอารมณ์ ดูผ่อนคลายและไม่น่ากลัวอย่างคราแรกที่เธอเจอ ทำเอาเพียงออแอบเม้มปากแน่นด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ในใจ“ผมล้อเล่น สรุปมีอะไรจะคุยกับผมหรือเปล่า”“อะ ใช่ค่ะ เรื่องคุณพ่อน่ะค่ะ”หญิงสาวนึกขึ้นได้ก็เด้งตัวจากเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เดินเข้าไปหาคนที่นั่งพิงหัวเตียงอย่างรวดเร็วภาคภูมิขยับกายเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือไปฉุดรั้งแขนเรียว เพียงออที่ไม่ทันได้ตั้งตัวจึงถลากายเข้าไปปะ

“ครบหนึ่งอาทิตย์แล้ว...หมดเวลาทำใจแล้วนะครับ” หญิงสาวนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตกลอกกลิ้งไปมา ริมฝีปากสีระเรื่อขบเม้มเข้าหากันจนรู้สึกเจ็บไปหมด และทุก ๆ การกระทำของเพียงออก็อยู่ในสายตาของภาคภูมิทั้งหมด “เพียง มันทำใจบอกผมยากขนาดนั้นเลยหรือ” “เอ่อ ไม่ค่ะ ไม่ได้ยากขนาดนั้น เพียงกลัวคุณหาว่าเรื่องของเพียงมันไร้สาระน่ะค่ะ” เธอคิดอย่างนั้นมาตลอด เพราะสำหรับคนอื่นอาจมองเหตุผลของเธอเป็นเพียงเรื่องเล็ก ๆ เท่านั้น ขนาดแพรวาที่รู้เรื่องในคราวแรกยังอดจะแปลกใจกับเธอไม่ได้เลย “ผมไม่เคยดูถูกความรู้สึกใครนะเพียง ที่สำคัญคนคนนั้นคือคุณ มีอะไรที่ผมต้องรู้ คุณเล่ามาเถอะ อย่างไรคุณก็หนีผมไปไหนไม่ได้อีกแล้ว” “คุณภาคหมายความว่าอย่างไรคะ” ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำ เธอรีบเงยหน้าที่มองมือตัวเองขึ้นไปสบนัยน์ตาคมของคนเบื้องหน้า ทว่ากลับได้รับเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มเท่านั้น “ถึงเวลาคุณจะรู้เอง แต่ตอนนี้เล่ามาได้แล้วเพียงออ” ภาคภูมิเน้นหนักในประโยคสุดท้าย ดึงรั้งคนตัวเล็กให้เดินตามขึ้นไป

ภาคภูมิฟังเรื่องราวทุกอย่างที่เพียงออค่อย ๆ เล่า พลางนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อสิบหกปีก่อน เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทุกอย่างได้แล้ว มือหนากำเข้าหากันแน่น ยิ่งฟังก็ยิ่งโมโห ตอนนั้นเขาน่าจะฆ่าไอ้ชั่วนั่นไปให้รู้แล้วรู้รอด กล้าดีอย่างไรมาทำร้ายผู้หญิงของเขากัน! “เรื่องก็มีแค่นี้แหละค่ะ คุณภาค คุณภาคคะ” เพียงออที่ไม่เห็นภาคภูมิตอบอะไรกลับมาก็เริ่มกังวล อีกฝ่ายจะจำเรื่องราวที่เธอเล่าได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ท่าทีโกรธขึ้งนั่นมันอะไรกัน... “ตอนนั้นคุณไม่น่าห้ามผมเลย” “ไม่ห้าม คุณภาคก็ติดคุกสิคะ ว่าแต่ใครเป็นคนไปส่งเพียงที่บ้านหรือคะ” หญิงสาวนึกขึ้นได้พลางแหงนหน้ามองคนที่ตนเอนพิงอยู่ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ภาคภูมิก้มใบหน้าลงมาหาเธอพอดี ทำให้สายตาของคนทั้งคู่สบประสานโดยไม่ตั้งใจ “จำไม่ค่อยได้ น่าจะเป็นคนของผม แต่ไม่ใช่ทิวเขาแน่นอน” “ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ที่ช่วยชีวิตเพียง ไม่อย่างนั้น...” เธอเม้มริมฝีปากแน่น ไม่อยากนึกถึงเรื่องราวอันเลวร้ายในอดีตอีก ถึงมันผ่านมานานแล้วแต่บางวันเธอก็ยังฝันถึงมันอยู่ ภาคภู