Semua Bab in love all right เสิร์ฟรักชุดใหญ่ : Bab 61 - Bab 70

ดรัณภพที่มัวแต่ตกตะลึงในความสวยผิดหูผิดตาของแฟนสาวก็เกิดอาการติดอ่างไปชั่วขณะ วันนี้พัชชาสวยมาก สวยแบบผู้ใหญ่ เหมือนสาว ๆ ที่เขาเคยควงไปไหนมาไหน ไม่สิ...สวยกว่าเป็นร้อยเท่าพันเท่าด้วยซ้ำ“พัชถามว่ารอนานไหม”“ไม่นาน แต่พี่ไม่อยากให้พัชไปแล้ว”“ทำไมคะ อยากไปอ่อยสาวคนเดียวหรือคะ” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันพลางเอ่ยถามเสียงสะบัดเล็กน้อย ทำเอาคนฟังรีบแก้ตัวลิ้นแทบพันกัน“พี่หวงต่างหาก แฟนสวยขนาดนี้ แล้วแต่งตัวอะไรมา ไปเอาชุดโป๊ ๆ แบบนี้มาจากไหน เด็กแว่นของพี่หายไปไหนแล้ว คายออกมาเลยนะ”“บ้า คายอะไรเล่า ชุดนี้แม่พัชซื้อมาฝากค่ะ” ปกติก็ไม่ใส่ไปล่อเสือล่อตะเข้หรอก แต่วันนี้เธอไปกับดรัณภพ จะทำตัวจืดชืดไปงานกลางคืนได้อย่างไร“แล้วไป นึกว่าซื้อมาใส่เอง อย่าให้พี่รู้นะว่าซื้อชุดโป๊ ๆ มาใส่ออกไปเที่ยวน่ะ”“ทำไมคะ พี่ภพชอบไม่ใช่เหรอ” ผู้หญิงคนก่อน ๆ ที่พัชชาเคยเห็นก็แต่งตัวโชว์เนื้อหนังให้อีกฝ่ายน้ำลายหกทั้งนั้น“ไม่ชอบให้แฟนใส่ออกไปโชว์ใคร ถ้าอยากใส่ก็ใส่ให้พี่ดูนี่แหละ”ดรัณภพกล่าวด้วยน้ำเสียงพร่าลึก ดวงตาคมระยับพรายไปด้วยประกายเจ้าเล่ห์และอันตราย ลมหายใจร้อนผ่าวสัมผัสใกล้ใบหูขาวของพัชชาจนคนตัวเล็กขนล

“ตาภพ!!” ยังไม่ทันที่ดรัณภพจะได้พูดจาหยอกล้อจบประโยค เสียงอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาจากทางหน้าประตูเสียก่อน และแน่นอนดรัณภพไม่ต้องเงยหน้าขึ้นไปมองก็รู้ว่าคนคนนั้นเป็นใคร... “คุณแม่.../คุณน้า” หญิงสาววัยกลางคนแต่งตัวทะมัดทะแมง ทว่ายังคงความสวยหวานไว้ได้ภายใต้ใบหน้าที่ฉาบทับด้วยเครื่องสำอางราคาแพง พัชชามองตรงไปยังผู้มาใหม่ด้วยสีหน้าตกตะลึง ไม่ต่างจากคุณพุดตานและดรัณภพ “หนูพัช” “แม่รู้จักน้องด้วยหรือครับ” ดรัณภพที่หายตกใจรีบเอ่ยถามออกมา ทว่าใบหน้ายังคงฉายชัดถึงความงุนงงระคนแปลกใจไม่น้อย ที่แฟนสาวทำเหมือนจะรู้จักมารดาของตนเอง พัชชาได้สติรีบลุกออกจากเก้าอี้ทำงานของดรัณภพ พลางสำรวจชุดนักศึกษาที่ตัวเองสวมใส่อยู่ มือบางดันกรอบแว่นให้เข้าที่เข้าทาง ก่อนจะยกมือขึ้นประนมไหว้ผู้อาวุโสอย่างเป็นทางการ “สวัสดีค่ะคุณน้า สบายดีใช่ไหมคะ” “หนูพัช มาฝึกงานที่นี่เองหรือลูก น้านึกว่าหนูไปฝึกที่อื่น ตาภพทำไมไม่บอกแม่ว่าน้องมาฝึกที่นี่” “เดี๋ยวนะครับ มีใครพอจะเล่าให้ผมฟังได้บ้างว่านี่มันเรื่องอะ

ในที่สุดการฝึกงานของพัชชาก็ได้เดินทางมาถึงสัปดาห์สุดท้ายเสียที คนนั่งนับวันรออย่างดรัณภพก็ดูจะดีอกดีใจเกินหน้าเกินตาจนพัชชานึกหมั่นไส้ เธอเพิ่งมารู้จากปากมารดาว่าคุณสุดารัตน์บินไปหามารดาของเธอถึงต่างประเทศเพื่อคุยเรื่องสินสอด! “หุบยิ้มบ้างเถอะค่ะพี่ภพ ลูกน้องหลอนไปหมดแล้ว” “คนมีความสุขก็ต้องยิ้มสิพัช จริงไหม” ดรัณภพฉีกยิ้มกวนโมโหแฟนสาวไปอีกหนึ่งที ก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานไป อีกไม่กี่วันแฟนสาวของเขาก็จะเรียนจบแล้ว นั่นแปลว่างานแต่งของหญิงสาวกับเขาก็ใกล้เข้ามาทุกที ตลอดสามเดือนมานี้ เขาและพัชชาไม่ได้มีอะไรเกินเลยกันแม้แต่น้อย ซึ่งข้อนี้ก็ทำเขาแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกัน ไม่คิดว่าความอดทนของตัวเองจะมีมากมายขนาดนี้ หลายครั้งที่เกือบจะเผลอไผลไปกับสัมผัสหอมหวานที่หญิงสาวยอมให้แทะเล็ม ทว่าจิตใจด้านดีก็ฉุดรั้งดรัณภพเอาไว้ได้ทุกครั้ง “หลงเด็กจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วกู...” ทำไงได้ พัชชาเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาอยากจะทะนุถนอมให้ได้มากที่สุด รอวันที่ดอกไม้แสนสวยพร้อมจะผลิบานในเวลาที่เหมาะสม ถึงวันนั้นเขาจะเป็นแมลงเพียงตัวเดียวที่จ

“สรุปคือไปชอบกันตอนยายพัชฝึกงานหรือคะ” “เดือน! ถามอะไรแบบนั้น” คิมหันต์เอ่ยดุแฟนสาวทำให้พัชชาอมยิ้มน้อย ๆ “ถามได้ครับ อืมมม จริง ๆ พี่ชอบพัชตั้งแต่วันงานแต่งงานของเพื่อนพี่แล้ว แต่เขาปฏิเสธก็เลยไม่ได้ตามตื๊อ ไม่คิดว่าจะไปเจอกันที่โน่น” “พรหมลิขิตของจริงนะเนี่ย” ตลอดเวลาการรับประทานอาหารก็มีคำถามหลายต่อหลายคำถามมาจากเพื่อนของเธอทั้งสอง ให้พัชชาได้หน้าร้อนผ่าวเป็นพัก ๆ จนจบมื้ออาหาร กริ๊งงงง!! เสียงโทรศัพท์มือถือของดรัณภพดังขึ้นขณะแยกตัวออกมาเข้าห้องน้ำ เมื่อเห็นว่าคนปลายสายคือมารดาของตัวเองจึงรีบกดรับทันที “ครับคุณแม่” [พรุ่งนี้เตรียมตัวนะ เพทายกลับถึงไทยช่วงบ่าย ๆ แม่นัดทานมื้อเย็นไว้แล้ว] ดรัณภพอดจะตื่นเต้นไม่ได้ เมื่อนึกถึงเวลาที่ตัวเองไปเผชิญหน้ากับครอบครัวของพัชชาตรง ๆ เพราะระหว่างที่คบกับแฟนสาวมา นี่ถือเป็นครั้งแรกที่จะได้เจอกันแบบตัวเป็น ๆ ของว่าที่พ่อตาแม่ยายก็ว่าได้ [ฟังแม่อยู่ไหมเนี่ย หรือว่าจะเปลี่ยนใจ แม่จะทุบให้นะ] “โธ่ ใครจะไปเปลี่ยนใจล่ะครับ

สิ้นเสียงแหวแหลมสูงของพัชชา ดรัณภพก็รีบยกมือขึ้นเสมออกบอกเป็นนัย ๆ ว่าเขายอมแพ้ ไม่อยากโดนเจ้าแมวน้อยฝากรอยเล็บอีก เป็นจังหวะเดียวกับที่เหล่าผู้ใหญ่เดินออกมาจากตัวบ้านพอดี “จะกลับแล้วหรือคะคุณน้า” “จ้ะ วันไหนว่าง ๆ แวะไปกินข้าวที่บ้านบ้างนะ” พุดตานสวมกอดว่าที่ลูกสะใภ้ที่เธอปลื้มนักหนาเสียเต็มรัก โดยที่พัชชาเองก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี “พี่กลับก่อนนะครับ” “ถึงแล้วโทรหาพัชด้วยนะคะ ขับรถดี ๆ” พัชชาสำทับไปอีกประโยค เรียกรอยยิ้มอบอุ่นให้ฉาบชัดบนใบหน้าดรัณภพได้ไม่ยาก ชายหนุ่มหันซ้ายแลขวาอาศัยช่วงที่ผู้ใหญ่ร่ำลากัน ดึงร่างบางของแฟนสาวเข้ามาใกล้พร้อมกดปลายจมูกลงไปบนพวงแก้มนุ่ม สูดลมหายใจเข้าปอดเสียเต็มรัก “พี่ภพ! ทำอะไรคะ พ่อ ๆ แม่ ๆ ก็ยังอยู่” พัชชายกมือกุมแก้มข้างที่โดนหอม เอ่ยดุแฟนหนุ่มเบา ๆ เพราะกลัวว่าบรรดาผู้ใหญ่จะผิดสังเกต “ก็หอมแฟนไง พี่ดีใจนะที่คุณอาธนายอมยกลูกสาวให้เนี่ย รู้ไหมก่อนมาที่นี่แม่กับพ่อพี่ขู่เสียจนพี่นึกว่าจะไม่ได้แต่งกับเราแล้ว” “เวอร์! พ่อพัชไม่ได้ด