《in love all right เสิร์ฟรักชุดใหญ่ 》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

พลั่ก!!! “มึงทำอะไรไอ้เหี้ย!!” ดรัณภพปล่อยหมัดใส่ชายคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาไม่ยั้ง เพราะภาพที่เห็นก่อนหน้าพานทำเอาชายหนุ่มสติหลุด พัชชาที่นั่งตัวสั่นอยู่ที่พื้น ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง บนใบหน้ามีรอยแดงคล้ายรูปฝ่ามือประทับอยู่ มุมปากเหมือนจะปริแตกเล็กน้อย กายบางสั่นเทาด้วยความตกใจเธอออกมาเดินรับลมอยู่ดี ๆ แต่กลับเจอคนชื่อจักรที่ชวนเธอชนแก้ววันนั้นเข้ามาลวนลามแบบตั้งตัวไม่ทัน พัชชาร้องให้คนช่วยก็ไม่มีใครได้ยิน จนเป็นอย่างที่เห็น ดรัณภพกัดฟันกรอด รู้สึกเลือดขึ้นหน้าจึงปล่อยหมัดเข้าไปเน้น ๆ บนใบหน้าคนงานของรีสอร์ตไม่ยั้ง จนพัชชาทนไม่ไหวกลัวอีกฝ่ายจะพลั้งมือทำอะไรไปมากกว่านี้ จึงรีบพาตัวเองเข้าประชิดตัวดรัณภพหวังให้ใจเย็นลง “คุณ คุณดรัณภพ พอก่อนค่ะเดี๋ยวเขาตาย” “ยังจะห่วงมันอีกหรือไง!” ดรัณภพยังคงไม่หยุดประเคนมือเท้า ทั้งเตะทั้งต่อยนายจักรจนอีกฝ่ายตาลอย และสลบไปทั้งที่ใบหน้าชุ่มโชกไปด้วยเลือด พัชชาไม่รู้จะห้ามอย่างไรจึงตัดสินใจพุ่งไปกอดกระชับร่างสูงจากทางด้านหลังพร้อมร้องไห้ออกมาเสียงดัง “ฮึก คุณ

ดรัณภพกลับไปแล้ว ทว่าพัชชาที่ว่าจะพักผ่อนกลับนอนไม่หลับ ในสมองเธอคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น กอปรกับความรู้สึกที่มีต่อเจ้านายก่อนหน้าเทียบกับตอนนี้ด้วย เธอไม่ใช่คนโง่ แน่นอนว่าความรู้สึกที่เป็นอยู่ตอนนี้ถึงจะสับสนทว่ามันค่อนข้างชัดเจนแล้วว่าเธอหวั่นไหวกับผู้ชายคนนี้ แล้วการที่เธอต้องมานั่งทบทวนความรู้สึกตัวเองอยู่หลายตลบ ก็เป็นเพราะสถานะของเธอและดรัณภพมันไม่ได้อยู่ในฐานะที่เราสองคนจะคิดเกินเลยกันได้ “ไม่ควร แบบนี้ไม่ควรจริง ๆ” เมื่อตกตะกอนได้แล้วว่าอะไรคือความเหมาะสมและสิ่งที่เธอพอจะทำได้ต่อจากนี้ เป็นผลให้เช้าวันต่อมาพัชชาจึงเริ่มต้นแผนการเว้นระยะห่างจากดรัณภพทันที ดีที่ว่าอีกฝ่ายให้หยุดงานได้หนึ่งวัน เธอจึงหมกตัวอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน กริ๊งงงง!! เสียงสมาร์ตโฟนเครื่องสวยแผดร้องเรียกสติคนที่กำลังคิดอะไรเพลินให้หันไปสนใจ เมื่อเห็นว่าใครเป็นผู้ต่อสายมาก็เรียกรอยยิ้มบนใบหน้าได้เป็นอย่างดี “สวัสดีค่ะแม่ พัชคิดถึงจังเลย” [คิดถึงเหมือนกันจ้ะ เป็นไงบ้างไปฝึกงาน วันนี้เหนื่อยไหมจ๊ะ] “วันน

พัชชากลับมาถึงห้องพักก็ได้แต่หมกตัวอยู่กับเตียงนอน ไม่ได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น เธอถือว่าดรัณภพรับรู้สิ่งที่เธอต้องการแล้ว และวันทั้งวันเธอก็ไม่ได้เจอชายหนุ่มอีกเลย อาจเพราะดรัณภพออกไปจากรีสอร์ตหลังจากเธอเข้าไปคุยกับอีกฝ่ายเพียงไม่นาน อากาศคืนนี้ค่อนข้างเย็นกว่าทุกวัน น้ำค้างลงหนา คราแรกพัชชายังฝังใจไม่กล้าเดินออกมารับลมเพียงคนเดียว แต่พอรู้ว่าดรัณภพเพิ่มยามและกล้องวงจรปิดก็พอให้คลายใจไปได้บ้าง “ยังไม่นอนหรือ” “อ๊ะ คุณ มาได้ไงคะเนี่ย” พัชชาสะดุ้งเฮือกกับเสียงเรียกของคนที่กำลังนึกถึง พอหันไปเจอก็อดย่นคิ้วแปลกใจไม่ได้ กลิ่นแอลกอฮอล์ที่โชยออกมาจากตัวของชายหนุ่มบ่งบอกได้อย่างดีว่าดรัณภพไปไหนมา “พอดีออกไปดื่มมานิดหน่อยน่ะ เห็นคุณเดินอยู่แถวนี้เลยแวะมาทัก” “อ๋อค่ะ ฉันกำลังจะเข้าบ้านพอดี อย่างไรก็...รีบนอนนะคะ” “ฝันดีครับ ผมไปละ” ดรัณภพพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แสดงว่าร่างสูงไม่ได้เมามาย อาจจะแค่กรึ่ม ๆ ทำให้พัชชาลอบถอนหายใจ ทว่ากลิ่นกายผสมกับแอลกอฮอล์ของอีกฝ่ายทำเธอใจสั่นเหลือเกิน คล้อยหลังจากหญิงสาว ดรัณภพเดินมุ่งหน

ระหว่างการนั่งรถไปยังร้านอาหารที่อริสาได้นัดหมายไว้ ดรัณภพใช้โอกาสตอนรถติดไฟแดงลอบสำรวจคนข้างกาย เห็นว่าวันนี้เด็กแว่นก็ยังคงสวมชุดสบาย ๆ ด้วยเสื้อยืดกางเกงยีนเช่นเดิม จะต่างออกไปก็คงจะเป็นพัชชาเลือกจะใส่คอนแท็กต์เลนส์แทนแว่นกรอบเหลี่ยม ทำให้ใบหน้างดงามของหญิงสาวไร้สิ่งใดมาบดบัง เป็นการดีที่เขาจะลอบสังเกตเธอได้ชัดเจนขึ้น “หน้าพัชมีอะไรติดหรือคะ” “เปล่า แค่สงสัยว่าทำไมไม่ใส่แว่นมาน่ะครับ” “พอดีถอดใส่เครื่องล้างไว้ค่ะ เลยเอาคอนแท็กต์ออกมาใส่บ้าง” ดรัณภพผงกศีรษะขึ้นลงก่อนจะนำตัวรถพุ่งทะยานออกไปสู่ท้องถนน แผนการที่พศินแนะนำไว้ได้เริ่มขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว โดยที่พัชชาไม่ได้รู้เลยว่า หลังจากนี้เธอจะต้องเผชิญหน้ากับการตัดสินใจครั้งใหญ่... “อ้าว มาแล้วหรือคะ เชิญนั่งค่ะ” อริสาในชุดเดรสสีเข้มเชื้อเชิญผู้มาใหม่ เป็นพัชชาที่เลือกจะนั่งลงตรงข้ามกับสาวสวย จงใจเว้นที่นั่งข้างกายอริสาให้ดรัณภพ “สั่งอะไรไปหรือยังครับสา” “เรียบร้อยแล้วค่ะ สารู้ว่าพี่ภพชอบอะไร แล้วคุณพัชล่ะคะ ต้องการอะไรเป็นพิเศษไหมเอ่ย” เสียงหวานของอ

“คบกับผมนะพัชชา” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น ดวงตาคมกล้าฉายประกายจริงจังเสียจนคนมองใจสั่น พัชชาตกอยู่ในอาการตื่นตระหนกระคนเขินอาย ใบหน้าหวานจึงทั้งแดงซ่านและตื่นตูมทำเอาคนมองต้องอมยิ้ม “แต่พัชยังเรียนไม่จบ พัชยังต้องฝึกงานที่นี่อีกเดือนกว่า ๆ” “ก็ฝึกไป ผมไม่ได้รุ่มร่ามอยู่แล้ว ตอนนี้ผมแค่ต้องการคำตอบว่าจะคบกับผมไหม” พัชชากลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด ปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ เธอเผลอตัวไปชอบดรัณภพตอนไหนกัน รู้ตัวอีกทีก็ใจสั่นไปกับการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของอีกฝ่ายเสียแล้ว มวลความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นมา ยากที่จะกดให้มันจมลงไป ในเมื่อคนที่กวนน้ำให้ขุ่นขึ้นมาอีกคือชายหนุ่มตรงหน้า จากที่จะตัดใจกลับกลายเป็นถลำลึกด้วยกันทั้งคู่ได้อย่างไรกัน “ได้ แต่คุณต้องสัญญาว่า ระหว่างที่เราคบกันคุณจะไม่ทำอะไรพัช” “หมายถึงล่วงเกินใช่ไหม ถ้าใช่ก็วางใจเถอะ ผมรอได้” เวลานี้ไม่ว่าพัชชาต้องการอะไร ดรัณภพก็ยอมทั้งนั้น เขาไม่ใช่พวกความต้องการทางเพศสูงถึงขนาดที่ว่าต้องทำตัวชีกอใส่ผู้หญิงไปทั่วเสี