Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

“อะไรนะ! เอ่อ ขอโทษค่ะ คุณว่าอะไรนะคะ” ด้วยความตกใจพัชชาจึงเผลอตะโกนออกมาเสียงดัง พอรู้ตัวว่าทำตัวไร้มารยาทก็รีบเอ่ยขอโทษทันที ดรัณภพมองอาการตกใจของหญิงสาวด้วยแววตาขบขัน ก่อนมันจะเลือนหายไปเหลือไว้เพียงแววตานิ่งเรียบ กับมาดเจ้านายสุดเฮี้ยบให้พัชชาได้ตกใจเล่น ๆ “ผมเป็นเจ้าของรีสอร์ต คุณเป็นนักศึกษาที่จะมาฝึกงานใช่ไหมครับ” “เอ่อ ใช่ค่ะ ฉันไม่คิดว่าคุณ...” “จะเป็นเจ้าของที่นี่ ใช่ไหม” พัชชายังคงมีสีหน้าสับสนระคนงงงวย พยายามดึงสติปะติดปะต่อเรื่องราว สุดท้ายก็ต้องทำใจหากได้ทำงานกับผู้ชายคนนี้ เธอต้องระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ อย่างไรอีกฝ่ายก็เคยมาทำหมาหยอกไก่ใส่เธอ ไว้ใจไม่ได้! “คิ้วขมวดเป็นโบแล้วครับ มาสิ เชิญนั่งก่อน” “ค่ะ ขอบคุณ แต่ว่าตอนฉันอ่านชื่อเจ้าของรีสอร์ตไม่ใช่คุณนี่นา แล้วทำไม...” เธอว่าเธอก็อ่านดีแล้วนะ เจ้าของที่นี่คุณศรัณไม่ใช่หรือ “ชื่อพ่อผมเอง เพิ่งจะโอนมาให้ผมทำเมื่อเดือนที่แล้ว เอกสารที่ได้ไปคงจะยังไม่ได้เปลี่ยนชื่อละสิ ผมก็เพิ่งรู้ว่าคุณจะมาฝึกเมื่อวานเหมือนกัน” “ค่ะ ขอโทษด้วยนะค

“หึ ๆ” เสียงหัวเราะพร่าลึกดังลอดเข้าโสตประสาทของพัชชา ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้คิดอะไรมากกว่านั้น ร่างสูงก็เดินหายลับออกไปแล้ว “สรุปเราไปกันสองคน คุณเปรมกับคุณเกสรมีนัดแล้ว คุณโอเคหรือเปล่า” ดรัณภพมองหน้าหญิงสาวที่ยืนทำคิ้วขมวดอยู่หน้ารีสอร์ตด้วยแววตาขบขัน เขาใช้ความพยายามเป็นอย่างมากไม่ให้หลุดหัวเราะออกมา ดูก็รู้ว่าพัชชาไม่ชอบหน้าเขาแค่ไหน “ฉันโอเค ไม่ได้มีปัญหาอะไรนี่คะ” “อ้อ...อย่างนี้นี่เอง” อะไรคืออย่างนี้นี่เอง ผู้ชายคนนี้มีสองบุคลิกหรืออย่างไรกัน ตอนทำงานก็ทำหน้านิ่งเสียงเรียบ พอนอกเวลางานก็กลับไปทำตัวหมาหยอกไก่อีกแล้ว! สุดท้ายก็ต้องเข้าไปนั่งในรถของชายหนุ่มจนได้ โดยตลอดทางก็มีเพียงเสียงเพลงที่เปิดคลอ ๆ ไป ดรัณภพลอบมองหญิงสาวในชุดนักศึกษาเป็นระยะ นึกเทียบกับคู่ควงคนก่อน ๆ ที่เป็นนักศึกษาก็ได้แต่ส่ายศีรษะไปมา การแต่งตัวก็ต่างกว่ามาก เด็กพวกนั้นจะเน้นใส่ชุดที่ดูโชว์เนื้อหนังมากกว่าเด็กข้างกายที่ใส่ชุดพอดีตัว กระโปรงพลีตยาวคลุมเข่า ไม่รวมแว่นหนาเตอะที่บดบังใบหน้าไปกว่าครึ่งนั่นอีก

“ไม่ละ ขอบคุณมาก” แม่บ้านวัยกลางคนที่เดินมาถามความต้องการของเจ้านายก็ได้แต่ล่าถอยไป ปล่อยให้ดรัณภพใช้เวลายามเช้าของตัวเองต่อไป ท่าทีที่ดูไม่สนโลกก่อนหน้าพลันมลายหายไปทันทีที่รถญี่ปุ่นคันเล็กเคลื่อนเข้ามาอยู่ในกรอบสายตา ร่างสูงยันกายลุกขึ้นเต็มความสูง กระแอมไอในลำคอเล็กน้อย ก่อนจะเดินตรงไปหาสาวแว่นกลม “สวัสดีตอนเช้าคุณพัชชา” “อ๊ะ ตกใจหมดเลยค่ะ มาทำงานเช้าเชียวนะคะ” พัชชาเปิดประตูรถค้างไว้เพื่อจะขนของตัวเองลงมา ดรัณภพที่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ เริ่มรู้สึกว่ามือตัวเองนั้นว่างเกินไป จึงได้เดินอ้อมตัวรถเสนอตัวช่วยพัชชาอีกแรง “ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้สบายมาก ไม่รบกวนเจ้านายดีกว่า” “รบกวนอะไร ผมแค่เป็นสุภาพบุรุษ คุณตัวนิดเดียว จากตรงนี้ไปบ้านพักก็ไม่ได้ใกล้นักหรอกนะครับ” เสียงทุ้มนุ่มดูจริงจังจนคนฟังไม่กล้าขัด ตามใจ อยากจะถือก็เชิญ ดีเสียอีกเธอจะได้ไม่เปลืองแรง “จริง ๆ ให้พนักงานมาพาฉันไปก็ได้นะคะ คุณเป็นถึงเจ้าของรีสอร์ต” ระหว่างทางพัชชาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยสิ่งที่คิดในใจขึ้นมา “ไม่ได้หรอก ดาวกำชับให้

“อ้าว เจ้านาย ทานอะไรก่อนไหมคะ”พัชชาลอบมองการแต่งกายของดรัณภพ ไม่ดูเสียมารยาทจนเกินไป เสื้อผ้าที่ดรัณภพเลือกใส่ไม่ได้ต่างไปจากวันแรกที่เราพบกัน ทำให้ภาพจำความเจ้าชู้ประตูดินของชายหนุ่มแล่นเข้ามาในหัวพัชชาราวกับภาพซ้อนทับ“ไปนั่งเถอะ ใส่คอนแท็กต์มองเห็นชัดไหมครับ”“ชัดอยู่ค่ะ แต่พัชชอบใส่แว่นมากกว่า มันถนัดดี” หญิงสาวก้าวตามแผ่นหลังกว้างของดรัณภพไปขณะที่ปากก็พูดตอบอีกฝ่ายไปด้วย“แปลกดี ผมมีเพื่อนคนนึงใส่แว่นเหมือนกัน มันบอกว่ารำคาญเหมือนมีอะไรเกาะหน้าตลอดเวลา”“พัชชินแล้วค่ะ เวลาไม่ใส่ก็เผลอลืมตัวเอานิ้วดันแว่นบ่อย ๆ คิก ๆ” เสียงใสหัวเราะแผ่วเบายามนึกไปถึงกิริยาที่เธอมักเผลอไผลไปเองดรัณภพอมยิ้มตามคำบอกเล่าของคนตัวเล็ก ก่อนจะเรียกคนงานมารวมกัน และกล่าวแนะนำพัชชาให้ทุกคนได้รู้จัก หญิงสาวเองก็ยืนยิ้มยกมือไหว้ กล่าวทักทายทุกคนอย่างเป็นมิตร พร้อมฝากตัวเป็นที่เรียบร้อย ก็ได้เวลาของการสังสรรค์ในค่ำคืนนี้เสียที“อย่าชงเหล้าให้พัชชานะไอ้จอม”“โธ่เจ้านาย น้องเขาอาจจะอยากกรึ๊บ ๆ บ้างอะไรบ้าง”“พัชไม่ดื่มค่ะ ขอบคุณมาก ขอเป็นน้ำอัดลมแทนนะคะ”พัชชาลอบส่งสายตาขอบคุณไปให้เจ้านายตนเอง ไม่ใช่ว่าเธอดื่

ริมฝีปากบางพึมพำกับตัวเองอยู่หลายครั้ง ตั้งแต่เดินหนีดรัณภพมาในห้อง เธอก็เอาแต่นั่งจดจ้องกล่องของขวัญอันเล็กที่ห่อกระดาษมาอย่างประณีต ทบทวนความรู้สึกของตัวเองไปก็ไม่ได้คำตอบ พัชชาจึงเลือกแกะของขวัญที่เพิ่งได้รับมาอย่างบรรจง ใจเจ้ากรรมก็เต้นไม่เป็นส่ำราวกับเด็ก ๆ ที่ได้รับของขวัญเป็นชิ้นแรกในชีวิต “กล่องแว่น...เอ๊ะ?” มือบางลูบ ๆ คลำ ๆ รอบตัวกล่องขนาดยาวสีน้ำเงินเข้มเรียบหรู ทว่าสายตากลับไปสะดุดกับตัวหนังสือที่ถูกปักด้วยด้ายสีทอง พอพินิจถี่ถ้วนจึงรู้ว่ามันคือ...ชื่อของเธอ “พัชชา ตานี่ไปซื้อมาจากไหนกัน” ถึงจะพูดออกไปแบบนั้น แต่ริมฝีปากก็แย้มยิ้มออกมาเต็มใบหน้า บ่งบอกให้รู้ว่าเธอชอบของขวัญชิ้นนี้ไม่น้อย ที่เมื่อเย็นถามเธอเรื่องแว่นสายตากับคอนแท็กต์เลนส์ก็คงจะเพื่อการนี้ พัชชาเริ่มจะเลิกอคติกับดรัณภพได้บ้างแล้วหลังจากทำงานด้วยกันมาเป็นอาทิตย์ ๆ ดรัณภพดูแลเธออย่างดี สอนงานต่าง ๆ ให้เธอได้สมคำร่ำลือ โดยที่คนเป็นเจ้านายไม่ได้ทำตัวรุ่มร่ามหรือมีพฤติกรรมชีกอกับเธอแม้แต่น้อย... “ช่วงนี้เจ้านายดูเครียด ๆ หรือคะพี่เปรม ทำไมเขา