《in love all right เสิร์ฟรักชุดใหญ่ 》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

หลังงานแต่งานผ่านพ้นไปได้ไม่กี่วัน เอื้อมดาราที่ย้ายตัวเองเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหญ่ของตระกูลพงงศ์ไพศาลก็ต้องปรับตัวเป็นการใหญ่ จากที่ไม่เคยต้องมีคนคอยทำอะไรให้ อย่างการซักผ้า เก็บรองเท้า ถือของ และต่าง ๆ อีกมากมายก็ต้องปล่อยเลยตามเลยตามแม่สามีไป “หนูดาว คิดหรือยังว่าจะไปฮันนีมูนกันที่ไหน” และนี่ก็เป็นอีกคำถามหนึ่งที่เอื้อมดาราจะได้ยินมันทุกเช้า ก่อนออกไปทำงาน คุณหญิงน้ำเพชรจะให้เธอปั๊มลูกอย่างเดียวเลยหรือนี่ “ดาวยังไม่ได้คิดเลยค่ะคุณแม่ พอดีงานที่บริษัทยุ่ง ๆ ด้วย พี่พศินเองก็ยุ่ง” “ตาพศินบ้างานมาก ๆ ระวังเมียจะหนีนะ” “โธ่ คุณแม่ครับ ก็ใครใช้ให้ลูกค้ารายใหญ่นัดเซ็นต์สัญญาหลังผมแต่งงานล่ะครับ” พศินโอดโอย เขากะจะไปสวีตกับภรรยาคนสวยเสียหน่อย วางแผนลางานไว้เรียบร้อยแต่ดันมาติดปัญหาจนได้ “พี่พศินไม่ว่าลูกค้าแบบนั้นนะคะ” “ครับ ๆ ไม่ว่าก็ไม่ว่า” คุณหญิงน้ำเพชรมองลูกสะใภ้ที่ดุลูกชายเธอด้วยแววตาขำขัน ทีแม่ล่ะเถียงเก่งนัก ทีเอื้อมดาราพูดแค่ประโยคเดียวแทบหัวหด! “แล้วคุณแม่จะไปอังกฤษเมื่อไหร

ตอนที่ 1 พัชชา ห้องนอนกว้างขวางสีขาวสะอาดตา ถูกประดับประดาไปด้วยเฟอร์นิเจอร์คุมโทนสีอบอุ่น หากจะให้คาดเดาไลฟ์สไตล์ของเจ้าของห้องก็คงจะเป็นคนเรียบง่าย สบาย ๆ หากเป็นผู้ชายก็คงจะรักความสงบ แต่กลับกันถ้าเป็นหญิงสาวก็คงจะดูนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอมไม่น้อย ทว่า... กริ๊งงง กริ๊งงง กริ๊งงง เสียงกรีดร้องของสมาร์ตโฟนเครื่องสวย ปลุกคนที่หลับใหลให้ตื่นขึ้นมาจากนิทรารมณ์ พัชชา สะดุ้งสุดตัวกวาดมือไปตามพื้นที่ของเตียงก่อนจะพบเข้ากับต้นกำเนิดเสียง “ฮัลโหล...ครายอะ” [พัช! ตื่นเลยนะ เดือนคิดไว้แล้วว่าพัชต้องหลับเพลิน] เสียงเพื่อนสาวคนสนิทตะโกนมาตามสาย แต่พัชชาฟังอย่างไรก็ไม่เหมือนคนตะโกน ปานเดือน เพื่อนของเธอน่ะเสียงเบาแสนจะเบา แต่เดี๋ยวก่อน “โทรหาพัชแต่เช้ามีอะไรหรือเปล่า ฮ้าว...” [ยัง ยังจะหาวอีก แล้วนี่ไม่เช้าแล้วนะ จะสายแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงจะเข้าคลาสแล้ว ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะ!] ดวงตาที่ปรือปรอยเบิกกว้างทันทีที่ได้ฟังคำของเพื่อนสาวคนสนิท พัชชาตระหนักรู้ได้ฉับพลันว่า วันนี้เป็นวันที่เธอต้องเข้าไปเลือกท

ย้อนไปก่อนหน้านั้น ดรัณภพกำลังนั่งรอสาวที่เพิ่งเจอกันเมื่อวานด้วยความบังเอิญ รู้ว่าเธอทำงานอยู่ที่มหาวิทยาลัยใกล้ ๆ นี้ก็เลยเอ่ยชวนมารับประทานมื้อกลางวันแก้เบื่อ ทว่าระหว่างรอเขากลับสังเกตเห็นกลุ่มคนกำลังมุงดูอะไรกันอยู่หน้าร้าน เสียงค่อนข้างดังจึงเลือกจะออกมาดู ปรากฏว่าเป็นคู่ขาของเขาเอง ดูท่ากำลังมีเรื่องเสียด้วย“นี่เธอ! กล้าดียังงะ...” “มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าครับ”ชายหนุ่มถามออกไปด้วยความสงสัย ไม่ลืมจะสำรวจคู่กรณี อีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กมหาวิทยาลัย หญิงสาวคนหนึ่งรูปร่างบอบบาง ตัวเตี้ยไม่ถึงไหล่เขา ใบหน้าถูกบดบังไปด้วยแว่นกรอบกลมเกือบครึ่งหน้า ทว่าดวงตากลับดุเอาเรื่อง ส่วนเด็กอีกสองคนด้านหลังคงจะเป็นเพื่อนของสาวแว่นคนนี้“คุณดรัณภพ...คือว่า เอ่อ ไม่มีอะไรค่ะ เราไปทานอาหารกันดีกว่านะคะ” เรวดีเลี่ยงจะตอบ เธอไม่อยากดูเป็นนางร้ายในสายตาผู้ชายเพอร์เฟ็กต์อย่างดรัณภพหรอกนะ“เดี๋ยว! ขอโทษหรือยังคะ ขอโทษมาก่อนไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องกินมันหรอกข้าวน่ะ จะได้กินอย่างอื่นแทน”“พัชพอแล้วน่ะ ไปเถอะ”“ไม่! อย่ามาห้ามเรานะ เป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยชื่อดังเสียเปล่า มาทำตัวเหมือนพวกสัตว์ป่าสงวน”

ดรัณภพนอนเอนกายราบไปกับโซฟาตัวยาวเพื่อรอเวลาช่างที่นัดตัดชุดไปงานแต่งงานของเพื่อนรักจะมาถึง โดยพศินเพื่อนของเขาเป็นคนจัดการเรื่องนี้ให้ด้วยตัวเอง ไม่อยากจะเชื่อว่าเพื่อนรักที่นิสัยเหมือนกับตัวเองอย่างกับแกะจะชิงหนีแต่งงานไปเสียก่อน วูบหนึ่งภาพตัวเองเดินคู่กับหญิงสาวคนหนึ่งก็แวบเข้ามาในสมอง ราวกับคนเพ้อเจ้อไปชั่วขณะ สุดท้ายก็ต้องสลัดศีรษะไล่ภาพเหล่านั้นออกไป เขายังไม่ยอมสละโสดตอนนี้หรอก ชีวิตอิสระก็สบายดี [ไอ้ภพ กูไม่ได้เข้าไปนะ แต่บอกช่างแล้วว่าถ้ามึงมีปัญหาอะไรบอกกูได้เลย] “เออ ๆ อีกห้าวันเจอกันที่ขบวนแห่ขันหมากแล้วกัน” ดรัณภพสรุปเสร็จสรรพก็วางสาย เข้าใจดีว่างานแต่งงานคู่บ่าวสาวคงยุ่งวุ่นวายไม่น้อย เพื่อนเจ้าบ่าวอย่างเขาก็ทำได้แค่ช่วยเหลือในส่วนที่จะทำได้ นอกนั้นก็ยืนหล่อ ๆ ในงานก็พอ หึ! ในขณะเดียวกันพัชชาที่กะว่าจะนอนตื่นสายสักวัน หลังจาก สู้รบกับเอกสารที่ต้องศึกษาเกี่ยวกับสถานที่ที่เธอจะไปฝึกงาน ก็ไม่ได้ทำอย่างใจหวังเพราะเสียงโทรศัพท์ ซึ่งกำลังกรีดร้องอยู่ปลุกเธอขึ้นจากนิทราอย่างน่าโมโหทว่าพอเหลือบไปเห็นชื่อคนโท

หลังจบประโยคแห่งความมั่นใจของพัชชา ดรัณภพก็หัวเราะออกมาเสียงดัง ดีที่ว่าคนในงานยังให้ความสนใจไปที่คู่บ่าวสาวบนเวที ทว่าหญิงสาวที่เป็นต้นเหตุของเสียงหัวเราะกลับขมวดคิ้วฉับ พร้อมถลึงตาโต ๆ ใส่เขาเสียยกใหญ่ “นี่! คุณหยุดขำได้แล้ว ฉันพูดผิดตรงไหนมิทราบคะ” “หึ ๆ ไม่ผิดหรอก ก็สวยจริง ๆ นั่นแหละ” คำพูดคำจาตรงไปตรงมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม กอปรกับแววตาระยิบระยับแบบนั้นน่ะ พัชชาไม่ชอบมันเอาเสียเลย หวังจะทำหมาหยอกไก่ใส่เธออย่างนั้นหรือ ผู้ชายคนนี้นี่มันน่าตบให้ตากลับสักทีสองทีจริง ๆ “ชมฉันนี่คงไม่ได้จะทำเหมือนเพื่อนของคุณใช่ไหม” พัชชาหมายถึงวรุธที่เข้ามาบอกว่าจะจีบเธอ แน่นอนว่าเธอชิงปฏิเสธตัดความรำคาญไปเสียแต่ต้น และอีกฝ่ายก็ยอมถอยไปแต่โดยดี ดรัณภพเองก็อยู่ในเหตุการณ์ และนั่นก็ทำให้เขาสนใจพัชชาถึงได้เริ่มชวนอีกฝ่ายคุยก่อน ผู้หญิงสวยมองนาน ๆ ก็เบื่อ แต่ผู้หญิงที่มีเสน่ห์น่ะ พอได้มองแล้วก็อยากจะมองอยู่ตลอดเวลา เผอิญว่าพัชชาเป็นผู้หญิงประเภทหลังเสียด้วยสิ “ถ้าผมบอกว่าใช่ล่ะ คุณคิดว่าไง” “คำตอบเดียวกับเพื่อนคุณค่ะ ฉันไ