All Chapters of Ang Kakaibang Hilig ng Mafia King: Chapter 11 - Chapter 20

"Okay, dadalhin namin siya rito," sabi pa ni Lucien habang nakataas ang kamay at dahan-dahang lumalapit sa akin. "Bitiwan mo muna ang kutsilyo, please."Doon ko napagtantong tama nga marahil si Ellen na mahal ako ni Lucien. Kitang-kita ko sa mga mata ni Lucien ngayon ang matinding takot at pag-aalala. Hindi siya mukhang isang malamig na boss na lagi kong nakikita sa kanya.Simula ng araw na binili niya ako, para siyang isang matayog na pader na hindi natitibag. Pero nang itutok ko ang kutsilyo sa leeg ko ay para siyang isang kandilang unti-unting nauupos."Dalhin mo ako sa kanya, ngayon na..." pagpipilit ko pa rin."Bitiwan mo muna ang kutsilyo," pangungumbinsi niya pa rin. "You're bleeding for God's sake, Rain!"Sa sobrang bilis niya ay kaagad niyang nabawi ang kutsilyo sa akin at niyakap ako. Natigilan ako sa ginawa niyang iyon."Itago ninyo lahat ng kutsilyo! Lahat ng matutulis na bagay!" sigaw niya sa mga tauhan at kumilos naman sila.Kumalas siya sa pagkakayakap sa akin at tining

Naramdaman kong nagulat siya sa biglaan kong paghalik. Aatras na sana ako pero kaagad na napunta sa batok ko ang kamay niya na pumigil sa akin sa paglayo sa kanya.Saglit na naghiwalay ang mga labi namin habang nakatingin kami sa isa't isa."I'm sorry, kung hindi ako nagbigay ng paliwanag kaagad," sabi niya at inayos ang ilang hibla ng buhok kong nagkalat sa mukha ko. "Natakot lang ako na baka kinamuhian mo pala ako.""Hindi naman," sagot ko kaagad. "Isa pa kusa akong pumunta roon para sa pera. Hindi ko naman akalain na tinakbo ng madrasta namin ang pera. Dahil doon ay hindi naoperahan si Carmelle kaya namatay siya.""Alam ko ang tungkol doon at ang totoo..." sabi niya pa at umiwas ng tingin. "Nang malaman ko ang ginawa ng madrasta ninyo ay pinahanap ko siya kaagad at dinakip namin siya.""H-Ha?" gulat kong tanong. Parang biglang bumalik ang galit ko para kay Tiya Adella dahil sa ginawa niya. "Nasaan siya? Anong ginawa niya sa pera? At isa pa, hindi ko na rin alam kung nasaan ang kapa

Kung saan-saan na napunta ang kwentuhan namin lalo pa at si Inday ang panay salita. Puro lang kalokohan ang alam.Oras na siguro para mas kilalanin namin ang isa't isa. Para sa akin hindi lang sila basta mga tauhan lang— mga kaibigan ko na sila."Alam ba ninyo na hindi pa rin ako makapaniwala na biglang ganito kalayo ang niliko ng buhay ko," panimula ko at nakuha ko naman ang atensyon nila dahil bigla silang naging seryoso. "Akala ko ay roon na ako mamamatay sa auction na iyon. Hindi ko alam kung kailangan ko bang magpasalamat sa madrasta namin dahil binenta niya ako kaya nakilala ko si Lucien.""Para sa akin density ang tawag doon, mam!" sabi pa ni Inday.Panay na ang saway ko sa kanila na tawagin na lang akong Rain o hindi kaya ay Rania, pero ayaw pa rin talaga nila."Anong density? Destiny iyon, Inday," pagtatama naman ni Ellen."Pareho lang iyon, binaliktad mo lang!" nakangusong sabi ni Inday.Tinawanan lang siya ni Ellen. Mas maganda si Ellen kapag ganitong tumatawa at ngumingiti

"R-Rania?" Bakas sa mukha ni Tiya Adella ang labis na pagkagulat. "P-Paanong nandito ka? Ang s-sabi ni Badong ay binenta ka niya sa isang auction kaya abswelto na ako sa mga utang ko sa kanya at sa boss niya."Nalipat ang tingin niya kay Lucien at mukhang nakuha niya naman ang sagot sa mismong tanong niya."Siya ang nakabili sayo?" tanong niya pa at nagpalipat-lipat ang tingin sa amin ni Lucien.Inalalayan akong maupo ni Lucien sa bangkong hinila niya. Prente akong umupo habang nakatingin sa nakaluhod na si Tiya Adella."Noong dalhin ka ni tatay sa bahay, akala ko ay mapupunan mo ang pangungulila namin kay nanay. Nakaramdam ako ng pag-asa, dahil bilang panganay, nahirapan ako sa lahat ng bagay," panimula ko habang pilit na pinipigilan ang mga luha kong nagbabadya nang pumatak. "May saya at may pangamba rin. Dahil baka iwan mo rin si tatay dahil baka gawin niya sayo ang ginawa niya kay nanay— nananakit at palamunin mo lang."Naramdaman ko ang kamay ni Lucien na pinatong niya sa balikat

Hindi ko alam kung dapat ba akong matawa o kabahan. Mula sa sala ay lumipat kami rito sa study ni Lucien.“Gaganapin natin ang pinakamalaking selebrasyon na mangyayari sa kasaysayan ng pamilya Del Amore,” sabi ni Lolo Alfonso.Napatingin ako sa kanya mula sa kabilang bahagi ng mesa. Sa harapan namin ay nakalatag ang napakaraming dokumento—mga listahan ng bisita, floor plan ng ballroom, menu, mga disenyo ng invitation, at maging ang plano para sa seguridad. Sa dami ng papel na nakikita ko, parang hindi isang simpleng selebrasyon ang pinag-uusapan namin.Napalingon ako kay Lucien. Nakaupo siya sa tabi ko, kalmado gaya ng dati. Binabasa niya na ang mga dokumento, para bang walang anumang bagay sa mundo ang kayang gumambala sa kanya.Bahagyang kumunot ang noo ni Lucien. “Hindi ba at parang engrande masyado ito, lo?”“Dapat lang dahil ipapakilala natin si Rain,” sagot naman ni Lolo Alfonso. “Bilang asawa ng CEO ng Del Amore Group of Companies, nararapat lang ang engrandeng selebrasyon.”Na