All Chapters of Ang Kakaibang Hilig ng Mafia King: Chapter 31 - Chapter 40

Nagulat man ay hindi ako nagpahalata kaya naman ay tinaasan niya ako ng kilay. "Masyado kang mayabang para umasta nang ganyan.""Kamamatay lang ni Lolo Alfonso pero ang una mong ginawa ay ang personal pa akong puntahan dito at ipagyabang na ikaw na ang bagong CEO at boss ng Apollo. Hindi ka lang mayabang, nagpapahalata ka lang na iyon lang ang mahalaga sayo sa halip na ang asikasuhin ang kaso ni Lolo Alfonso."Nanlaki ang mga mata niya sa sinabi ko. Saglit siyang natigilan at hindi alam kung anong sasabihin. Pero gaya nang inaasahan ko sa isang Lorien, kaagad siyang nakabawi. "Anong kaso ba ang pinagsasabi mo? Nagpakamatay si Papa."Tuluyan nang tumaas ang kilay ko. "Sa pagkakaalam ko ay wala pang sinabi ang mga pulis tungkol sa kung anong nangyari. Pero may balita ka na agad? Advance yan?"Namula ang mukha niya. Hindi ko alam kung dahil sa galit o dahil nabuking ko na siya. Pero alam kong hindi sapat ang reaksyon niyang ito para masabi kong may kinalaman siya sa pagkamatay ni Lolo Al

Kanina pa ako nagpapanggap na walang malay.Oo.Nang bumukas ang pinto ng library kanina ay basta ko na lang isinuksok sa dibdib ko ang bagay na binigay ni Kuya Manuel at saka humiga sa sahig— nagpanggap na walang malay.Hindi ko alam kung saan nila ako dinala, pero isa lang ang sigurado ako...Narinig ko ang boses ni Leon.Bakit siya narito?"Papasukin ninyo ako!" sigaw ng isang babaeng boses sa hindi kalayuan.Ibig sabihin ay nasa isang kwarto ako at naka-lock ang pinto?Biglang bumukas ang pinto."Anong ibig sabihin nito, Leon!" Ngayon ay narinig ko na nang maayos ang boses ng babaeng sumigaw kanina sa labas— si Ate Laura iyon.Tinawag niya si Leon. Ibig sabihin ay narito nga siya."Pinapasok kita bilang doktor niya at hindi higit pa roon," sagot ni Leon. Kahit nkapikit ako ay ramdam ko pa rin ang kalamigan niya.Pero...Nasa malapit lang ang boses niya. Kanina pa kaya siya nakatingin sa akin?Mula ng ilapag nila ako sa hinihigaan ko ngayon ay wala naman akong narinig na bumukas an

Muntik ko nang mabitawan ang cellphone ni Ate Laura. Mabuti na lang at kaagad niyang nakuha iyon."Kumalma ka muna, Rain," pang-aalo sa akin ni Ate Laura. "Aalis muna ako para alamin kung totoo ba itong mga larawan ni Lucien na kumakalat ngayon sa mga social media. Hindi tayo pwede magpadala sa kung anong nakikita natin, lalo na sa internet."Wala sa sarili akong tumango habang nakatingin sa kawalan.Hindi ko namalayang nakaalis na pala si Ate Laura. Hindi ko rin alam kung ilang minuto o oras na akong nakaupo lang sa kama.Namatay si Lolo Alfonso, pinaghahanap si Kuya Manue, namatay si Ellen, at ngayon ito namang mga larawan nina Lucien at Rachel.Sa sobrang daming nangyayari, pakiramdam ko ay hindi ko na masundan ang lahat. Pakiramdam ko hindi na kaya ng utak kong tanggapin ang lahat at iproseso iyon.Kaninang umaga pa umalis si Lucien pero gabi na at hindi pa rin siya bumabalik.Kung totoo man ang mga larawan na iyon, anong gagawin ko?May magagawa nga ba ako?Akala ko ay tinubuan n

"Makinig kang mabuti, Rania..."Hindi ko alam pero kinakabahan ako. Pakiramdam ko ay may malaking bagay akong dapat gawin."Hindi kita pipilitin at may pagpipilian ka. Ang una mong pwedeng piliin ay maaari kang mamuhay nang payapa, masaya, at malayo sa lahat. Bibigyan kita ng bagong katauhan para hindi ka mahanap ng kung sino. Magpkalayo ka. Bibigyan din kita ng pera, sobra-sobrang pera."Nakakatukso iyon."Pero hindi mo na malalaman kung nasaan ang kapatid mo at wala ka ng paraan para mahanap siya at higit sa lahat ay hindi rin matatapos ang lahat ng paghihirap ni Lucien."Lahat ng magandang balita ay may kaakibat na masamang balita."At ang huli sa pwede mong piliin ay kailangan mong magpahuli sa nanay ni Lucien— kay Viena Villamor, ito na ang bago niyang pangalan."Nanlaki ang mga mata ko. Halos gawin na ni Lucien ang lahat para lang hindi ako makuha ng kalaban tapos ito at magpapahuli ako?Anong kabaliwan ito?"Huwag kang mag-alala, hinding-hindi ka niya papatayin. Kapag nakuha ka

Naalimpungatan ako nang makaramdam ng lamig sa buong katawan ko. Bigla akong napadilat ng mga mata at bumalikwas ng bangon.Nasa freezer ako?Diyos ko...Bakit nila ginagawa sa akin ito?Akala ko ba ay hindi ako papatayin ni Viena, Lolo Alfonso? Pero bakit ganito? Pakiramdam ko ay ito na ang katapusan ko.Kung kakampi ni Viena si Leon, dapat ay hindi ako sinasaktan nang ganito ni Leon.O baka hindi na nila ako kailangan? Kahit hindi ko naman alam kung bakit kailangan nila ako.Hindi.Buhay pa ako.Ibig sabihin ay may pag-asa pa.Nasaan ka na ba Lucien?Napahawak ako sa tiyan ko. Hindi pa ito halata dahil isang buwan pa lang ito, pero alam kong kumakapit pa siya. Hindi ko na napigilan ang luha kong dumaloy sa pisngi ko. Makakaya pa kaya ng anak ko kapag nagpatuloy pa ang pananakit ni Leon sa akin?Nanginginig na ako dahil sa lamig kaya niyakap ko ang sarili ko. Baka hindi ako mamamatay sa pananakit ni Anto. Baka sa lamig ako mamamatay.Nilibot ko ng tingin ang paligid. Hindi ko alam ku