All Chapters of เปลี่ยนชะตาคืนวาสนา: Chapter 11 - Chapter 20

ท่ามกลางป่ารกบนเนินเขามีวัดร้างแห่งหนึ่งตั้งอยู่ รอบด้านของวัดเป็นป่ารกทึบ ไร้เสียงสัตว์ป่าโดยรอบ จึงทำให้ไม่สามารถขี่ม้าขึ้นไปด้านบนได้จำเป็นจะต้องเดินเท้าขึ้นไปเท่านั้นจิ้นอ๋องและตู้ซิวเหยียน ต่างออกคำสั่งให้ยอดฝีมือของตนลอบติดตามไปห่างๆ อีกทั้งยังมีกองทัพพร้อมพลธนูเตรียมพร้อมรอซุ่มอยู่กลางป่า เมื่อทั้งสองคนเดินขึ้นบันไดวัดขั้นสุดท้ายก็มองเห็นวัดที่มีอารามหลังเก่า มีสภาพผุพังเพราะถูกเถาวัลย์เกี่ยวพันตามผนังและบนหลังคา แต่ที่พื้นกับราบเรียบเหมือนว่ามีคนมาทำความสะอาดเพื่อพักอาศัยเป็นอย่างดี หน้าประตูอารามมีบุรุษชุดดำร่างสูงใหญ่ยืนปักหลักอยู่“นายท่านของข้า ให้แจ้งท่านอ๋องว่าให้ถอนกำลังคนที่แอบซุ่มอยู่ออกไปให้หมด มิเช่นนั้นในวันนี้คนทั้งสองที่ท่านอ๋องทรงตามหาจะกลายเป็นศพส่งให้ท่านทีละคน” บุรุษชุดดำใช้วรยุทธในการส่งเสียง ทำให้มีเสียงดังสะท้อนก้องอยู่ในหุบเขาตู้ซิวเหยียน เมื่อได้ฟังว่าคนที่เขาตามหายังมีชีวิตอยู่ หัวใจที่สงบนิ่งพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง“ข้าสั่งคนถอยไปก็ได้ แต่พวกท่านควรจะต้องถอนกำลังออกไปด้วยเช่นกัน” เมื่อตู้ซิวเหยียนใช้วรยุทธถ่ายทอดเสียงจบ หลังประตูกับปรากฏชายหนุ่มชุดขาว

อากาศในเมืองหลินจือ ความหนาวเย็นเริ่มลดลง ฤดูใบไม้ผลิกำลังมาถึง ทำให้สวนดอกไม้ในเรือนฝูอันยิ่งแข่งขันกันผลิบาน ฟู่เสียนเย่ว์ อยู่ในสภาพเจ็บป่วยฟื้นฟูร่างกายมานานร่วมเดือน แต่ชีวิตในทุกๆ วันของเด็กน้อยคนนี้กลับไม่น่าเบื่อ เมื่อนางลืมตาขึ้นมาจะต้องมีพี่ชาย หรือไม่ก็พี่สาวคนใดคนหนึ่งมาหานางเสมอ บางวันมีคนมาอุ้มนางไปหาพวกพี่ชายและพี่สาวเพื่อไม่ให้เด็กน้อยรู้สึกเหงา ร่างกายของเด็กน้อยที่เคยผอมบางเริ่มมีเนื้อมีหนังขึ้นมาบ้างแล้ว ไม่ได้เป็นแค่หนังหุ้มกระดูกดังเมื่อก่อน วันนี้เด็กน้อยนั่งหน้ากระจกปล่อยให้สาวใช้ช่วยทำทรงผมใหม่อย่างสงบนิ่งเหมือนเช่นเคย ภายในใจกลับคิดว่าเด็กคนนี้หน้าตาดูอมโรคยิ่งนัก สู้นางผู้ที่เป็นองค์หญิงเว่ยหมิงเย่ว์ในยามเด็กไม่ได้เลย นางทำได้เพียงปลอบใจตัวเองว่า บิดามารดาของเด็กคนนี้หน้าตาดีทั้งคู่ ยามเติบโตขึ้นมานางน่าจะดูได้พ่อหรือแม่บ้างกระมัง เมื่อคิดถึงเรื่องของฟู่ซานหลางและตู้ซิวซยาแล้วก็ต้องกลุ้มใจ นางอยู่ในร่างเด็กน้อยเยี่ยงนี้ ผู้อาวุโสในเรือนจึงมีความคิดเห็นว่านางเป็นเด็กมีเรื่องอันใดจึงไม่บอกกล่าวให้นางรู้ ยามนั้นนางได้รับความกระทบกระเทือนใจจนเจ็บป่วย บัดนี้เรื่

จวนตระกูลฟู่ สองสามวันนี้บรรยากาศในจวนคึกคักไม่น้อย เนื่องจากนายท่านสาม ฟู่ซานหลาง และฮูหยินสาม ตู้ซิวซยา กลับจวนอย่างปลอดภัย แม้ว่านายท่านสามบาดเจ็บทั่วตัว ใบหน้าข้างซ้ายมีแผลลึกพาดผ่าน แต่เมื่อไม่ร้ายแรงถึงชีวิตนับเป็นเรื่องดีแล้วฮูหยินสามตู้ซิวสยาป่วยจากบาดแผลติดเชื้อเกือบเอาชีวิตไม่รอด ยามนี้อาการดีขึ้นมากแล้ว แต่ขาด้านขวาได้รับบาดเจ็บถึงเส้นเอ็น ทำการรักษาล่าช้าจึงม่สามารถเดินได้เหมือนปกติดังเดิม ขาด้านขวารับน้ำหนักในการเดินมากๆ ไม่ได้ ดังนั้นฮูหยินสามจึงยื่นจดหมายลาออกจากตำแหน่งรองแม่ทัพพิชิตชายแดนตะวันออกวันนี้เด็กน้อย ฟู่เสียนเย่ว์ ตื่นเช้ามารับการปรนนิบัติจากสาวใช้ ก่อนเดินไปรับอาหารเช้าร่วมกับฮูหยินผู้เฒ่า“ยายหนูหก รีบมานั่งสิวันนี้หลีมามาลงทุนลงครัวเอง ฝีมือต้มโจ๊กเม็ดบัวของนางรสเลิศนักเจ้าลองชิมดู”“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านย่า ขอบคุณหลีมามาเจ้าค่ะที่ต้มโจ๊กเม็ดบัวให้ข้า” หลีมามาที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้างด้วยรอยยิ้ม รีบพูดอย่างยินดี“อย่าได้เกรงใจบ่าวเลย เห็นเถาฮวาบอกบ่าวว่าคุณหนูหกชอบกินโจ๊กรสกลมกล่อม ยามนี้สระบัวด้านหลังจวนดอกบัวบานงดงามนักเม็ดบัวก็กำลังหวาน บ่าวจึงนำเม็ดบัว

ฟู่เสียนเยว์ ตื่นขึ้นมาในยามเช้าอากาศหอมสดชื่นจากสวนดอกไม้ข้างห้อง หอมฟุ้งกระจายเข้ามาถึงในห้องนอน เด็กน้อยรับการปรนนิบัติจากสาวใช้ข้างกายก่อนเดินไปกินอาหารเช้าร่วมกับฮูหยินผู้เฒ่าเช่นทุกวันผ่านเวลามาร่วมสองเดือน ร่างกายเด็กน้อยแข็งแรงมากขึ้น ยามที่นางเดินไปไหนไกลๆ ไม่ต้องมีคนคอยช่วยอุ้มแล้ว ใบหน้าเรียวเล็กเริ่มมีแก้มยุ้ยออกมา ยามยิ้มปรากฏรอยลักยิ้มบนแก้มทั้งสองข้าง นัยน์ตากลมโตโค้งเป็นพระจันทร์ครึ่งเสี่ยว สร้างความน่าเอ็นดูแก่คนอื่นๆ ที่พบเห็นแม้แต่ฟู่เสียนเย่ว์เองยังชื่นชมในความน่ารักของตนเอง ฮูหยินผู้เฒ่าฟู่จึงไม่ยอมให้หลานสาวกลับไปพักที่เรือนสาม ให้พักอาศัยอยู่เรือนฝูอันกับตนดังเดิม หลังจากกินอาหารเช้าและอยู่พูดคุยหยอกเย้าฮูหยินผู้เฒ่าให้เบิกบานใจเสร็จแล้ว นางจึงเตรียมตัวเดินไปเรือนสาม ระหว่างทางกับเจอฟู่เสียนเหยียนมายืนรอดักพบ นางอยากมาชวนน้องสาวไปดูดอกบัวหลังจวน ฟู่เสียนเย่ว์จึงลากพี่สาวห้าของตนไปเรือนสามเพื่อขออนุญาตก่อนเรือนสามยามนี้ ได้รับการซ่อมแซมต่อเติมจนดูเหมือนเป็นเรือนหลังใหม่ ด้านหลังเรือนฟู่ซานหลางทำเป็นลานโล่งกว้างมีลานซ้อมยิงธนูมีเป้าพร้อมใช้ ลานกว้างแห่งนี้มีต้น

จวนจงอู่โหว ตั้งอยู่ชานเมืองหลินจือ จากจวนตระกูลฟู่จะต้องนั่งรถม้ามาทางทิศตะวันตกของเมืองใช้เวลาราวหนึ่งชั่วยามในการเดินทาง ทิวทัศน์สองข้างทางจากคราวแรกมีร้านค้าบ้านเรือนแน่นหนา เมื่อออกมาถึงแถบชานเมืองบ้านเรือนแต่ละหลังเริ่มสร้างไกลห่างกัน ยามที่รถม้ามาจอดหยุดอยู่ตรงหน้าประตูจวน มีพ่อบ้านใหญ่รีบออกมาต้อนรับและพาพวกนางสามคนแม่ลูกไปเข้าพบจางกงจู่ที่เรือนหวางโซ่วตู้ซิวซยา ถือไม้เท้าค้ำพยุงตัวเดินเนื่องจากขาได้รับบาดเจ็บยังไม่หายดี โดยมีจี๋มามาคอยช่วยประคอง ฟู่อวิ๋นเชอร์จับมือฟู่เสียนเย่ว์เดินนำไปก่อนหน้าอย่างคนที่คุ้นเคยทางเป็นอย่างดี ปากก็ส่งเสียงบอกน้องสาวของตนว่าทางนั้นไปเรือนใด อีกทางไปสุดที่ใด ฟู่เสียนเย่ว์พยักหน้ารับคำเพื่อเอาใจผู้เป็นพี่ชายหน้าเรือนหวางโซ่ว จางกงจู่ ยืนถือไม้เท้าหัวมังกรทองด้วยท่าทางที่ยืนน่าเกรงขามโดยมีฮูหยินซื่อจื่อจวนโหวยืนช่วยประคองอยู่ด้านข้าง ใบหน้าของผู้อาวุโสมีรอยยิ้มอ่อนโยน พลางรับการคาราวะของทุกคน“พวกเจ้าตามสบายเถิด เด็กดีของยาย รีบมาเข้าไปพักในเรือนก่อนเหตุใดพวกเจ้าจึงมาเยือนในยามเย็นเช่นนี้ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า”“ลูกต้องขออภัยพระมารดาแล้วเ