All Chapters of เปลี่ยนชะตาคืนวาสนา: Chapter 21 - Chapter 30

ฟู่เสียนเย่ว์ พักอยูในจวนจงอู่โหวอยู่หลายวันจนท่านย่าของนาง ฮูหยินผู้เฒ่าจวนตระกูลฟู่ ส่งคนมาตามสองสามรอบ ท่านยายจึงตัดใจปล่อยให้ครอบครัวบ้านสามของตระกูลฟู่เดินทางกลับจวนตระกูลฟู่ได้ช่วงระยะเวลาที่อยู่จวนจงอู่โหว ฟู่เสียนเย่ว์ได้ใช้เวลาใกล้ชิดกับฟู่ซานหลางมากขึ้น ยามเช้านางไปกินอาหารเช้าที่เรือนจงเจียน ได้รู้จักป้าสะใภ้รองและป้าสะใภ้สามของจวนจงอู่โหวป้าสะใภ้รองต้วนเสาจิ่น เป็นหญิงงามที่ชอบพูดคุยฟุ้งแต่เรื่องบ้านเดิมของตนเอง ซึ่งฟู่เสียนเย่ว์ไม่ค่อยชอบนางเท่าไหร่ ไม่แปลกใจเลยเหตุใดตู้หยุนเป่ยจึงไม่ค่อยพูด เขามีมารดาที่ชอบพูดแทนไปซะทุกอย่างส่วนป้าสะใภ้สามเจินอวี้ นางเป็นหญิงเรียบง่ายอ่อนโยน แม้ว่าตัวนางจะเป็นหญิงม่ายแต่นางไม่มีความโศกเศร้าให้ใครเห็น ไม่ทำให้ผู้อื่นรู้สึกหดหู่ยามที่ได้พูดคุยใกล้ชิดกัน ท่านป้าสะใภ้สามวางตัวได้ดีน่าประทับใจ อีกทั้งนางยังมีความสามารถทางการแพทย์อีกด้วยช่วงสายฟู่เสียนเย่ว์อยู่กับท่านยายที่เรือนหวางโซ่ว ช่วงบ่ายฟู่ซานหลางมักมารับฟู่เสียนเย่ว์พาไปดูการฝึกทหารที่ลานฝึกบ้าง สอนยิงธนูบ้าง ยามเย็นพวกพี่ชายในตระกูลตู้เดินทางกลับมาจากสถานศึกษา พวกเขาจะพานางไปเที่

เมื่อฮูหยินผู้เฒ่าฟู่พาหลานสาวทั้งสามจากไป จิ้นอ๋องจึงนั่งจิบชาอย่างใจเย็นพลางเหลือบมองไต้ซือเหยียนหร่านผู้เป็นพระอาจารย์ของพระองค์“ข้ามาเพื่ออยากปรึกษาพระอาจารย์ ข้าอยากจะขอเชิญท่านไปพักอยู่ที่หนานไฮ่ ท่านยามนี้ชราภาพมากแล้ว ไม่อาจจะเดินทางไกลไปเรื่อยๆ เช่นนี้ได้”“ท่านอ๋องมาปรึกษาอาตมา หรือมาเชิญอาตมากันแน่”“โถ่ ท่านไต้ซือ...ท่านก็ไปอยู่วัดที่ท่านอ๋องทรงสร้างขึ้นเพื่อท่านเสียเถิด ข้าเองก็จะได้ไม่ต้องคอยเป็นห่วงท่าน” เจียงเฮ่าที่นั่งด้านข้างเอ่ยขึ้น“ได้ไปอยู่ข้างกายท่านอ๋อง น่าจะสุขสบายดีแล้ว ใยจะต้องมาคอยเป็นห่วงอาตมาอีกเล่า”“ใครจะเหมือนท่านเล่า เดินทางไปเรื่อยๆ ไม่ห่วงคนทางนี้บ้างเลย” เจียงเฮ่าบ่นเบาๆ“ข้าวางใจ เพราะนรลักษณ์ท่านทั้งสองดียิ่งมีอายุยืนยาว ประสกเจียงเฮ่าสมควรจะแต่งงานสร้างครอบครัวได้ในปีนี้”“ท่านไม่ต้องมาทายทักดวงชะตาของข้า”“พระอาจารย์ เราสร้างวัดให้ท่านแล้วรอให้ท่านตั้งชื่อ พระประจำวัดยังไม่มี เราสร้างพระอารามเอาไว้หนึ่งหลัง ที่เหลือรอให้ท่านไปเราจึงจะสร้างสิ่งก่อสร้างเพิ่ม ท่านพาหลวงจีนน้อยชิงหมิงไปพักอยู่ที่นั่นเถิด ที่นั่นอยู่ห่างไกลคนเมืองหลวง ไม่วุ่นวายแน่

ขบวนรถม้าออกจากวัดหลงอิ่นกลับจวนตระกูลฟู่ ขากลับบรรยากาศตรงเชิงเขาวัดหลงอิ่นสงบเรียบร้อยไม่มีขอทานป้วนเปี้ยนวุ่นวาย มีร้านอาหารมาตั้งค้าขายเพิ่มให้แก่คนสัญจรไปมา เมื่อไม่มีขอทาน ไม่มีโจรลักเล็กขโมยน้อย จึงมีคนผันตัวมาเป็นพ่อค้ามากขึ้น วันนี้นายท่านใหญ่ฟู่ต้าหลางได้หยุดพักงานจึงมารับฮูหยินผู้เฒ่าด้วยตัวเอง เมื่อเขามองดูบรรยากาศสงบสองข้างทางด้วยจิตใจผ่องใส คราวนี้ตระกูลฟู่เองก็ได้หน้าจากฮ่องเต้ไม่น้อย แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกดีใจมากที่สุดเป็นเพราะชีวิตที่ดีมากขึ้นของชาวบ้านแถวนี้ การทำบุญคราวนี้ตระกูลฟู่จ่ายไปไม่น้อยแต่เขาไม่นึกเสียดายทรัพสินที่ต้องเสียไปรถม้าเดินทางมาถึงหน้าจวนตระกูลฟู่ ฟู่เสียนเย่ว์มองเห็นคนในตระกูลฟู่มารอต้อนรับครบทุกคนแม้แต่หลี่อี๋เหนียง ช่างเป็นอนุที่ไม่เจียมตัวเสียจริง นางเห็นท่านลุงใหญ่มองไปที่หลี่อี๋เหนียงด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะกระซิบบอกคนสนิทให้เดินไปเอ่ยคำพูดบางอย่างกับหลี่อี๋เหนียง หญิงคนนั้นหันหน้าที่งดงามนัยน์ตาโศกเศร้าส่งมาให้ท่านลุงใหญ่ก่อนจะก้มหน้าเดินจากไป ทุกคนในที่นี้มองละครฉากนี้แต่ไม่มีใครพูดอะไร แต่ฟู่เสียนเย่ว์รู้สึกได้ถึงแรงจับมือที่แน่นขึ้นข

จวนจงอู่โหว่ ตู้หยุนซี กลับมาจากกรมทหารม้าราชองครักษ์ด้วยจิตใจไม่สงบ วันนี้เขารู้ว่ามารดาและอาสะใภ้รองและอาสะใภ้สามไปร่วมงานชมดอกไม้ที่จวนตระกูลฟู่ สตรีถึงวัยออกเรือนล้วนแต่ไปรวมตัวในงานเลี้ยงนี่กันทั้งหมด แต่ใจเขาไม่สนใจสตรีคนอื่นในยามนี้เมื่อตู้หยุนซีหลับตาก็มีแต่ภาพสาวน้อยคนงามยืนอยู่กลางสวนดอกท้อ ยามหลับฝันถึง ยามตื่นยิ่งระลึกถึง ทั้งที่เขาเคยพบเจอคุณหนูรองฟู่เสียนโหย่วมาก่อนหลายครั้ง แต่เขาเพิ่งจะจดจำได้ในวันที่นางยืนอยู่ในสวนดอกท้อของวัดหลงอิ่นเท่านั้นเนื่องจากเขาตามมารดาไปเยี่ยมฟู่เสียนเย่ว์ที่เรือนฝูอันมาตลอด ซึ่งฟู่เสียนโหย่วจะคอยช่วยเลี้ยงดูน้องสาวที่ไม่ปกติเหมือนคนอื่นอยู่ไม่ห่าง เขาเพียงคิดว่าเด็กคนนี้ช่างอ่อนโยนเอาใจใส่น้องสาวน่าชื่นชมยิ่งนัก แต่ครั้งก่อนเมื่อได้พบกันที่สวนดอกท้อวัดหลงอิ่น หัวใจของเขาไม่อยู่กับตัวอีกต่อไป เขาแน่ใจว่าเขาหลงรักสาวน้อยคนนี้อย่างปักใจแล้ว กลับมาจากวัดวันนั้นเขาจึงพยายามบอกมารดา ซึ่งมารดารับฟังแต่ไม่พูดอะไร วันนี้เขาคิดว่าต้องคุยกับมารดาและท่านย่าของเขาให้รู้เรื่องเมื่อเดินทางมาเรือนหวางโซ่ว บ่าวรับใช้บอกเขาว่ามารดาของเขาอยู่กับท่านย่า เขาจ

ฟู่เสียนเย่ว์ ไม่ได้นับแล้วว่าตนมาอยู่ในร่างนี้นานเท่าไหร่และเมื่อก่อนเคยเป็นใคร เหมือนความทรงจำในอดีตเริ่มเจือจาง ในทุกวันนางตื่นเช้ามา ทานอาหารเช้ากับท่านย่าที่เรือฝูอัน พูดคุยออดอ้อนให้ฮูหยินผู้เฒ่ามีเสียงหัวเราะ ก่อนจะไปทักทายท่านแม่ที่เรือนสาม นั่งพูดคุยกันราวกับสหายสนิท ยามสายมีอาจารย์ มาสอนนางและฟู่เสียนเหยียน เขียนอักษร ดีดพิน วาดภาพ หลังจากเหตุการณ์งานชมดอกไม้ครานั้น ตระกูลต้วนพยายามปล่อยข่าวเรื่องคุณหนูหกตระกูลฟู่ว่านางเป็นเด็กปัญญาอ่อน แต่ไม่สำเร็จ เพราะบรรดาอาจารย์ที่สลับกันมาสอนคุณหนูห้า และคุณหนูหกที่จวนตระกูลฟู่ เมื่อกลับออกไปพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า คุณหนูหกมีพรสวรรค์เป็นเลิศ เป็นอัจฉริยะอายุน้อย ยามบ่ายฟู่เสียนเย่ว์และฟู่เสียนเหยียนมักไปรวมตัวกันที่เรือนใหญ่ พี่หญิงรองช่วงนี้เรียนหลักการครองเรือนกับป้าสะใภ้ใหญ่เจียงซือและป้าสะใภ้รองซ่งซื่อ บางครั้งเด็กน้อยทั้งสองก็ถูกจับเรียนไปด้วยถ้าไม่นอนกลางวันเสียก่อน ยามนี้ร่างกายของฟู่เสียนเย่ว์แข็งแรงขึ้นมาก ยามเย็นท่านพ่อกลับมาจากที่ทำงานมักจะสอนนางขี่ม้า และยิงธนู ซึ่งสองทักษะนี้นางไม่มีพื้นฐานมาก่อน จึงอ่อนด้อยอย่างแท้จริง