Lahat ng Kabanata ng ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Kabanata 131 - Kabanata 140

ใบหน้าเรียวหันไปมองเขาเพียงครู่หนึ่ง ก่อนโฟกัสสายตามองราเชล ที่กำลังเดินออกจากห้อง ถ้าเธอเดินตามราเชลออกไป ก็ดูจะเหมือนละครน้ำเน่า เฝ้ารอให้เขารั้งแขนเอาไว้ จึงเลือกยืนเผชิญหน้าให้กับสิ่งที่ไม่มีทางหนีพ้น “พอเห็นฉันเป็นลมแล้วหลงตัวเองใหญ่เลยสินะ” เธอยืนกอดอก เอียงคอถาม “ก็ไม่รู้สิ แค่นึกวิธีเอาคืนเธออย่างสาสมแล้ว ฉันก็กระชุ่มกระชวยขึ้นมาเลย” “ไม่ฆ่าให้ตายเลยล่ะ?” เธอสวนกลับ สายตาเหลือบขึ้นมองเขาที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ “ชู่วว แบบนั้นมันง่ายไปมีอา รอให้ถึงคืนเข้าหอ ฉันจะลากคอเธอไปมัดไว้กับเตียงนอน แล้วฉันกับเจ้าสาว จะซั่มกันอย่างดุเดือดให้เธอทรมานใจเล่น” เขาร่ายยาวถึงแผนการของตัวเองก่อนโน้มใบหน้ากระซิบลงมาที่ข้างหู “แล้วค่อย ๆฆ่าเธอตาย ยัดใ่ส่กล่อง ผูกโบว์ ส่งเป็นของขวัญไปฝากกุมภา ให้มันฝังร่างพี่สาวไว้ในสวนกัญชาหลังบ้าน …แบบนี้ดีไหม?”สองแขนอ่อนยวบลงข้างลำตัว อยากกรีดร้องใส่หน้า แต่ต้องข่มใจเอาไว้ แหงนหน้าโปรยยิ้มรับคำขู่ “อย่าลามปามถึงน้องชายฉัน”“เฮอะ ทำไมฉันจะพูดถึงไอ้น้องชายผู้ไม่ได้เรื่องของเธอไม่ได้ล่ะ?”อดรนทนไม่ไหว เผลอแผดเสียงออกมาด้วยน้ำตา “แต่ไอ้คนที่ไม่ได้เรื่องค

ปลายนิ้วกดลั่นไก เล็งไปที่ศีรษะ ปัง!“ไม่เลวนี่” ปีเตอร์ก็โพล่งขึ้นทักทายเธอจากด้านหลัง“มีอะไร?” มีอากรอกเสียงลงไปอย่างไม่ใส่ใจ“มีคนคิดว่าเธอเหมาะจะจับชายกระโปรงเจ้าสาวมากกว่าปืน”เธอชะงัก พอจะเดาได้ว่าเรื่องอะไร “แล้ว?”“คุณแอนนิต้าเรียกน่ะ”มีอาหรี่สายตาเพ่งเป้า มือจับปืนแน่นกว่าเก่า แต่พอนึกถึงตอนที่แอนนิต้าตกเลือด อยู่ ๆเธอก็ถอนหายใจอย่างปลงตก แล้ววางปืนลงชุดงานแต่งสีงาช้างรูปทรงต่าง ๆในหุ่นสวม เรียงรายกันมากมาย ในห้องแต่งตัวเจ้าสาว มีอาสะดุดตาอยู่กับชุด ๆหนึ่ง ซึ่งเป็นชุดเจ้าสาวแบบปาดไหล่ ตรงชายระบาย ช่วงบนเป็นลายฉลุและกระโปรงที่ปล่อยยาวไปกับพื้น เธอยืนมองด้วยแววตาเป็นประกาย “ไง”ราเชลในชุดเพื่อนเจ้าสาวขยับเข้ามาชนไหล่ แรก ๆตั้งใจจะถามมีอา ว่าทำไมดื้อแพ่งไม่ยอมสวมชุดเพื่อนเจ้าสาวเป็นเพื่อนเธอ แต่พอเห็นอีกคนยืนเหม่อมองชุดตรงหน้าจึงเปลี่ยนเรื่องถาม “ชอบชุดนี้หรือ?”“ใช่ มันสวยดี”มีอาเอื้อมมือไปลูบไล้เนื้อผ้า พึมพำออกมาราวกับคนละเมอ“ชุดสไตล์นี้เหมาะกับผมทรงปล่อยดัดลอนใหญ่ แล้วสวมด้วยมงกุฎดอกไม้”แอนนิต้าซึ่งยืนในรองเท้าส้นสูงห้านิ้ว กับชุดเจ้าสาวทรงเรียบหรูกระโปรงฟูฟ่อ

มีอาคว้ากระเป๋าสะพายใบเล็ก เดินออกมาจากที่ตรงนั้นอย่างไม่ลังเล เธอถอดสูทตัวนอกทิ้งอย่างไม่เสียดายแล้วดึงยางรวบผมออก ใบหน้าเรียวสะบัดส่ายจนผมยาวสยายเป็นอิสระเหมือนนัยยะแห่งการปลดแอก มือเรียวหยิบเอาเครื่องส่งสัญญาณขนาดเล็กเข้ามาเสียบไว้ในหู ร่างบางเดินเลียบไปตามแนวทุ่งข้าวบาร์เล่ย์สีเหลืองทอง สายลมอ่อนพัดโบกรวงข้าว ไหวเอน อ่อนช้อย ราวกับคลื่นทะเลอันเงียบสงบ แต่หยั่งลึกในจิตใจเธอนั้น ไม่ได้สงบนิ่งเหมือนภายนอกเธอโปรยยิ้มเล็กน้อย เมื่อได้ยินเสียงเครื่องยนต์ของรถยุโรปคันหรูคำรามต่ำ ๆ ร่างเพรียวบางยังคงก้าวเท้าต่อเนื่อง เริ่มจะเปลี่ยนจังหวะเป็นวิ่งหนี และรถคันนั้นก็แล่นมาปาดหน้ากะทันหัน มีอาชะงักร่างกระจกเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าเขาที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน “ขึ้นรถ”ออกคำสั่งเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมเข้มจดจ้องเธออย่างไม่ให้ทางหนี เธอไม่ปริปากพูดอะไร ..แต่ก็ไม่ปฏิเสธ แล้วบานประตูฝั่งข้างคนขับถูกเปิดไว้รอเขาค่อนข้างฉลาดในการเลือกขับรถคันใหม่ แทนที่จะเป็นคันเดิมที่มีอาใช้งานเมื่อครู่ เมื่อเธอก้าวขึ้นมานั่งข้าง ๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ และเบาะหนังแท้สุดหรูหรา ก็คล้ายตอกย้ำถึงช่องว่างระหว่า

มีอาหรี่ดวงตาลง เมื่อแสงไฟลาง ๆ ของรถอีกคันจอดรออยู่ห่างออกไปไม่มากนักข้างๆรถ มีเงาสูงทะมึนมืด ของโรมาโนยืนอยู่ ชายเสื้อคลุมของเขายาวพริ้วไหวตามสายลมในยามค่ำคืนเขาโปรยยิ้มอ่อน เปิดประตูให้เธอโดยไม่ได้เอื้อยเอ่ยคำถาม ก็เป็นอันรู้ว่าภารกิจเธอสำเร็จ “ขอบคุณค่ะ” มีอาโค้งศีรษะลงต่ำ เอนร่างทิ้งตัวลงบนเบาะหนังเย็นเฉียบอย่างอ่อนแรง “ไง แม่สาวใจเด็ด” เธอปรือตาหันไปมองข้าง ๆ เป็นเพื่อนรักที่เคยร่วมกันผ่านความทุกข์ยากกันมาอย่างมากมายในรั้วเรือนจำ “อีเดน” หมั่บ! แขนของเพื่อนโอบเข้ามาแน่น อบอุ่นจนแทบจะปล่อยน้ำตาเธอโอบแขนสวมกอดอีเดนแน่นเช่นกัน ทั้งสองต่างพ่นลมหายใจออกมา เพื่อปลดปล่อยด้วยความโล่งใจ เมื่อภารกิจจบสิ้นลง“อะฮึ่ม” เสียงกระแอมเล็ก ๆขณะทอดกายลงนั่งเคียงข้างมีอา เสมือนการส่งสัญญาณหึงหวงทำเอาอีเดนรีบผละอ้อมกอดด้วยรอยยิ้ม แกมหมั่นไส้เจ้านาย “ลืมอดีต แล้วเดินไปข้างหน้านะ” “อื้ม”เธอตอบรับอีเดนสั้น ๆ ก่อนหันไปมองโรมาโนที่กำลังนั่งเก๊กทำเป็นไม่สนใจ หมั่บ! เธอเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้แน่น ทำสีหน้าเรียบเฉยปกติ แต่สัญญาณแห่งการเปิดใจมันเด่นชัด ว่าเธอพร้อมจะเริ่มใหม่ ไปกับเขา สาย

"คุณ... อย่าทำร้ายเธอเลย...""ฉันไม่ทำร้ายหรอก" เสียงเขาเย็นชาจนหนาวสะท้าน "แต่คนที่กล้ายกมือแทงลูกชายฉัน ไม่มีสิทธิ์ได้เดินลอยนวลในเมืองนี้อีก"ริคคาร์โดเงยหน้าขึ้น เสมือนการเงยหน้าจ้องกระจก สบตาบิดาผู้ส่งต่อโครงหน้าให้เขาราวกับโคลนนิ่ง "อย่าแตะต้องเธอ..." เขาพูดด้วยเสียงเหือดแห้ง "ผมขอร้อง"เซอร์ดานิโล่หรี่ตาลง จ้องมองลูกชายเหมือนจะเผาเขาทั้งเป็น"ไม่มีสิทธิ์ขอ! แกจะมาตายน้ำตื้นให้กับเรื่องเดิม ๆอีกกี่ครั้ง?!!”ผู้พ่อเฉียบขาด ไร้ความเมตตา ไม่เคยยอมรับความอ่อนแอ แม้แต่แววตาห่วงใยยังถูกกลบด้วยความน่าเกรงขาม"รอบนี้ฉันไม่ปล่อยให้นังนั่นลอยนวล" พ่อของเขายื่นคำขาด ก่อนจะเดินปึงปังออกจากห้องไปผู้แม่กุมมือเขาแน่น แล้วปลอบว่า“พ่อเป็นห่วงเรามากนะ ลูกใคร ๆก็รัก ก็มีแต่เราน่ะที่ไม่รักตัวเองยอมตายเพราะคน ๆเดิม”“ใช่แล้วคร้าบ” อยู่ ๆออร์แลนโดก็โพล่งขึ้น“หืม?” เขานึกว่ามันออกไปจากห้องนี้แล้วเสียอีก“รักมนุษย์ดี ๆไม่ชอบ เสือกไปรักแม่มด”ริคคาร์โดชูนิ้วกลางใส่.“ทำไมต้องเรียกว่า แม่มด คะ?” มีอาเลิกคิ้วขึ้นถามโรมาโน “ก็ที่นี่ (Calcata) เงียบสงบ ลึกลับ โบราณ เต็มไปด้วยกลุ่มศิลปินพวกคนฮิปปี้ มี