All Chapters of ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Chapter 151 - Chapter 160

“ฉันจะกลับเข้าไปในป่าสนได้ยังไงนะ?”ประโยคลอย ๆของมีอา ทำอีเดนชะงัก เขาเงยหน้าออกจากไม้พลาสติกสีซีด ที่บรรจงต่อประสานมันให้เธออยู่แล้วบอกมีอาด้วยสีหน้าจริงจัง“ไม่มีทาง ที่นั่นเป็นเหมือนเมืองผีห่า เหมือนสามเหลี่ยมเบอร์มิวด้า ไม่มีใครเดินเข้าไปได้ง่าย ๆ แฮ็กเกอร์ของ ‘โรมา’ พยายามเจาะพิกัดเท่าไหร่ก็ยังไม่ได้สักที เคยมีครั้งหนึ่งเราเคยใช้เฮลิคอปเตอร์บินวนหาก็ไม่พบ ที่เลวร้ายยิ่งกว่า คือพื้นที่ตรงนั้น เป็นหลุมอากาศ ทำเฮลิคอปเตอร์ของทหารและของโรมาร่วงตกมาแล้วนับไม่ถ้วน ที่นั่นจึงเหมาะมาก สำหรับใช้กักกันเด็ก ๆทายาทเหล่าสมาชิกซีเลียน ผู้ทำตัวนอกรีต และไป ๆมา ๆสถานที่กักกันล่มสลาย พวกเด็กเหล่านั้นตั้งรกรากเป็นบ้าน บ้านที่ปลอดภัยขั้นสุด ถึงขนาดพ่อแม่ยังต้องได้รับอนุญาตก่อนถึงจะเข้าไปได้ ส่วนเธอ ยิ่งแล้วใหญ่! ไม่มีทางย่างกรายไปได้แน่ นอกเสียจาก.. พวกมันจะพาเข้าไปเอง”“ขอบใจ”เธอตอบคำสาธยายยาวเหยียดของอีเดนเพียงสั้น ๆ เอื้อมมือหยิบไม้รูปฝ่ามือนั้น เดินปลีกตัวออกมารับลมนอกระเบียงยามค่ำคืนของหมูบ้านแห่งนี้ เต็มไปด้วยแสงไฟอ่อน ๆ สาดส่องออกมาจากตัวบ้านเกือบทุกหลัง ไร้เสียงดังโหวกเหวก อย่างมาก

หมั่บ แต่เขากลับคว้ามือเธอขึ้นมาอย่างแผ่วเบาฝ่ามือใหญ่ของเขายังอบอุ่น แต่สั่นน้อย ๆ เหมือนคนไม่แน่ใจว่าควรแตะหรือควรปล่อย“...ฉันควรจะทำยังไงดี?” เสียงเขาช่างเบา เบาจนเหมือนเป็นเพียงลมหายใจอุ่น ๆที่กระซิบบนแผล หรือว่าเขาจะหนีไปกับเธอดี? “เดินหน้าต่อไปสิคะ” “หืม?” “การถอยหลังมันไม่ง่าย มันก้าวเท้าไม่สะดวกอยู่แล้ว คุณกลับมาทำไม? เดินหน้าต่อไปสิ!” โรมาโนหลุบตาลง แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายังไม่ปล่อยมือเธอ แต่เอามืออีกข้างทาบลงบนแผลตรงนิ้วนาง แล้วโน้มหน้าลงเหมือนจะก้มจูบ... แต่เขาไม่กล้า กลัวแววตาดุที่เธอมองมา รู้ว่าเธอพยายามเข้มแข็ง เพื่อให้เขาก้าวเดินไปต่ออย่างไม่ต้องพะวักหน้าพะวงหลัง มีอาคงไม่บอกให้เขาล้มเลิกงานแต่งนั่นแน่ ๆ “ถ้าแผลนี้มันเป็นเพราะฉัน…”“ช่างมันเถอะค่ะ” เธอแทรกและดึงมือกลับเบา ๆเขารีบคว้าตัวเธอแล้วสวมกอดไว้แน่นหมั่บ“นี่คุณ..”“ขอกอดเถอะนะ กอดไม่นาน แล้วฉันจะไป”เขาวอนขอเสียงเบา ดวงตาหลุบโรยล้าปิดลงเหมือนกำลังหาที่พักเหนื่อยแกร๊ก!เสียงขึ้นลำปืนดังมาจากด้านข้างตรงกลางถนนแคบ ๆ ทั้งสองผละออกจากกันแล้วมองไปยังเงาทะมึนของร่างสูงใหญ่ เงานั้นทอดยาวไปถึงผนั

หมั่บ แต่เขาคว้าขวดไว้ได้ทัน กระชากมันออกจากมือเธอแล้วเขวี้ยงไปกระทบคอนโซลเพล้ง สะโพกเริ่มละเลงใส่ร่องเธออย่างตะบี้ตะบัน ตั๊บ ตั๊บ ตั๊บ“ซี้ดดดด”“อื้อ ไอ้บ้า..ยะ อื้อ..”รถโยกสนั่น ผนวกกับเสียงเนื้อกระทบกันลั่น พั่บ พั่บ…จนเสียงก่นด่าเหล่านั้นเริ่มแปรเปลี่ยน.. “ซี้ดดด…อะ อ๊างงงงง”ร่องสาวกลั่นน้ำเมือกไหลชโลมเต็มลำเขื่อง ที่กำลังกระแทกลงร่องเนื้ออ่อนนุ่มราวกับพลังลูกสูบเครื่องยนต์ “อ๊ะ อ๊ะ…ซี้ดดด”สติเธอลอยคว้าง ตาเหลือกลานเมื่อใกล้แตะขอบสวรรค์ สองมือใหญ่บีบขยำสองเต้าอวบเต็มไม้เต็มมือ อารมณ์กำหนัดก่อตัวเป็นมวลลูกใหญ่ลำเลียงน้ำรักเข้ามาจ่อปลายท่อน ใกล้พุ่งกระจายออกมารอมร่อ พรึ่บ! “หือ?”ทั้งสองมองขวับไปยังแสงไฟจากรถยนต์ที่กำลังมุ่งหน้าตรงมาทางนี้ มีอาตื่นผวา ใช้กำปั้นทุบตีดึงสติอีกฝ่ายระรัว“พะ พอก่อน มีคนมา..ขับมาทางเรา!”“อื้ม ใกล้แตกแล้ว ขอนะ ไม่นาน”เขาเอ่ยเสียงงึมงำ แววตาอ้อนวอนนั้นแสนอ่อนโยน จนแทบจะอ่อนข้อ สันกรามขบกันแน่นจนสั่น ส่วนเอวก็ยังกระหน่ำเด้าไม่หยุดพั่บ พั่บ พั่บ“ริค หยุด!” “ร..รถใกล้จะมาถึงแล้ว! ริค!!” พั่บ พั่บ.. “อ่าส์.. นั่นพ่อฉัน” “แฮ่

“ถึงแล้วจะรู้เอง”มาดามท่านตอบด้วยสุ้มเสียงเคร่งขรึม ทว่านัยน์ตาอบอุ่นคู่นั้น เธอไม่ได้เห็นมัน เพราะมัวแต่แหงนมองสกายวอล์คใจกลางมหานครอันสวยงาม และมีชีวิตชีวาด้วยความรู้สึกเต็มตื้นในอก หากแต่มือที่ซุกอยู่ใต้ชุดยาวนั้นยังคงดำเนินแผนการลับ..!เธอเฝ้ารอจนกว่ารถจะจอดติดไฟแดงอย่างใจจดใจจ่อ จนกระทั่งสบโอกาสเหมาะ ควั่บ!“อุ๊ย!” มาดามอลินสะดุ้งเล็กน้อย ก้มมองมีดพกที่มีอานำมาจ่อคอหอยพลางย่นคิ้วใส่“จะเอาแบบนี้จริง ๆเหรอ?”“ใช่ บอกลูกน้องคุณให้ปลดล็อคประตูรถซะ!”คนขับรถและผู้ติดตามอีกสามคนพร้อมใจกันควักปืนขึ้นจ่อหัวมีอา“เอาสิ ถ้าแกยิง ฉันแทง!” เธอขู่ลั่น ท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียด กับเลขบนจอไฟแดงที่เริ่มนับถอยหลังลงเรื่อย ๆ..เหลือเพียงสิบวินาที“เฮ้อ เอาเถอะ” สีหน้าของมาดามนั้นระอาเธอเต็มกลืน แล้วท่านก็สั่งลูกน้อง “ปล่อยเธอ” หลังจากนั้น เธอรีบเปิดประตูรถแล้วกระโจนออกไปได้ทัน ก่อนจะขึ้นสัญญาณไฟเขียวอย่างฉิวเฉียด มาดามอลินรีบยกหูโทรศัพท์บอกพ่อเธอ“ลูกสาวคุณแสบใช่ย่อยเลยนะ”‘ทำไม ลูกสาวผมเธอเป็นอะไร?!’“เหอะ ก็เป็นคนเอามีดจ่อคอฉันแล้วก็หนีไปน่ะสิ” เธอขึ้นเสียงใส่ปลายสายที่อารมณ์ไม่แตกต่างก

มีอารีบถอยร่าง โถบตัวลงคว้าเอาเสื้อผ้ามาสวมใส่ด้วยอาการลกลน แล้วรีบหนีออกไปนอกระเบียง หัวใจเธอตกอยู่ตาตุ่ม มือไม้สั่นทำตัวไม่ถูก รู้สึกละอายจนหน้าม้าน เมี้ยว เจ้าดำร้องถามพลางเอียงหน้าทำฉงน เธอจึงยอบตัวลงนั่งแล้วลูบหัวมันเพื่อปลอบประโลม ทั้งที่มือเธอนั้นสั่นเทา เปรี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบหน้า?เธอหันไปมองแอนนิต้ากำลังตบหน้าเขา “หน้าไม่อาย!” หล่อนตะโกนก้อง ตั้งใจให้เธอได้ยินมัน “คุณก็ใจร้าย นังนั่นก็หน้าไม่อาย!” “กลับไปก่อน ไว้ค่อยคุยกัน” เขาพยายามแตะมือหล่อน ตะล่อมคุยเบา ๆ แต่ถูกสลัดทิ้ง “ไม่ค่ะ ไม่ไป ฉันจะกลับพร้อมคุณ อ๋อ อารมณ์ค้างอยากเอาต่อให้เสร็จสินะ เอาสิคะ เอาให้เสร็จเลย ไหน ๆก็ไหน ๆแล้วนี่จะยืนดู” เธอเหลือบมองมีอาที่กำลังเดินวนไปมา นอกระเบียง พร้อมดึงทึ้งผมอย่างกระวนกระวายแล้วอดใจไม่ไหว ตะเบงเสียงดังให้ได้ยิน “เอามันน้ำแตก แล้วเราค่อยกลับพร้อมกัน” “หุบปากซักที!”เสียงทุ้มเข้มตวาดใส่จนแอนนิต้าสะดุ้ง แล้วเธอก็ทรุดนั่งยอง ๆก้มหน้าร้องไห้ มีอาแทบไม่อยากเชื่อเมื่อเขาเดินตรงมาหาเธอ เธอคว้าขากระถางไม้ผุ ๆขึ้นมาเตรียมฟาด“หยุดนะ ฉันไม่มีทางเป็นตัวตลกของพวกแกหรอก” “เ