All Chapters of ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Chapter 141 - Chapter 150

“มันจะจบลงยังไง?” อลิซเริ่มใจอ่อน ..ให้ตายสิ ถามออกไปแบบนี้ แสดงว่าเริ่มใจอ่อน เธอใจอ่อนอีกแล้ว!มาดามอลินจับมือของอลิซอย่างอ่อนโยน “ทุกอย่างอาจจะดีขึ้นสำหรับเราทุกคน”อลิซรู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่การตัดสินใจที่เธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ แม้จะต้องทำด้วยความรู้สึกที่ขับเคลื่อนจากความโกรธและการปฏิเสธ แต่ในที่สุดเธอก็พูดออกไป“ได้ นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย” ………………………………………………ร่างใหญ่นอนมองเพดานด้วยแววตาว่างเปล่าบนเตียงสีขาวสะอาดตา ช่วงเวลาที่ไม่มีใครอยู่ด้วย บรรยากาศในห้องพักฟื้นใต้ดินตรงนี้ ก็เปลี่ยนไป ริคคาร์โดถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เขายอมปล่อยตัวตนที่แท้จริงออกมา..ตัวตนที่เหนื่อยล้า เมื่อเพิ่งรอดมาจากขุมนรก ด้วยน้ำมือคน ๆนึงที่เขาไม่เคยจะลืมเธอได้แววตาคมกริบที่เคยใช้ตัดสินชีวิตคนมากมาย ตอนนี้มีเพียงแววสะท้อนของความว่างเปล่า เขานอนนิ่ง หัวใจที่เคยแข็งเหมือนเหล็กกล้า กลับเต้นอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังลังเลว่าจะเอาอย่างไรต่อ เรื่องเธอ.. มีอา จากวันนั้น… วันที่เธอแทงเขาและหนีไปเขาไม่ได้ไล่ล่า ทว่ากลับมานอนซมแลียแผลอย่างสุนัขบาดเจ็บ“นายครับ” ปีเตอร์เดินพรวดเข้ามาด้วยสีหน้า

“อย่าทำร้ายเขา!” เธอร้องขอด้วยแววตาเกลียดชัง ร่างบางในชุดเจ้าสาวมองรอบๆ ประเมินสถานการณ์ พลางกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ก่อนจะพูดเบา ๆ ราวกับยอมจำนน“…ฉันจะไปกับคุณก็ได้” เธอกล่าวทั้งน้ำตา“ไม่!!” โรมาโนร้องขึ้นมาอย่างสุดเสียง เธอยืนจ้องมองดูว่าที่เจ้าบ่าวด้วยแววตาเศร้า เหมือนกำลังบอกกับเขาว่าขอโทษซ้ำ ๆ “มีอา” โรมาโนโคลงศีรษะช้า ๆ ..ทั้งน้ำตา“คุณต้องอยู่ต่อ อย่าได้รีบตายให้พี่น้องคุณสมหวัง กลับไปคานอำนาจ แล้วเป็นใหญ่ในองค์กรโรมาให้ได้นะคะ”เธอกัดฟันกรอด รู้สึกคับแค้นใจแทนเขา เขาสัมผัสได้ถึงความเห็นอกเห็นใจจนน้ำตาล้นปรี่ “ ส่วนฉัน..”แเธอชูมือซ้ายขึ้น เหลือบมองแหวนที่นิ้วนาง “..ฉันจะไม่ถอดมัน”“ฮึก..มีอา”.“เยิ่นเย้อน่ารำคาญชิบ!”ริคคาร์โดเข้ามาฉุดกระชากร่างบางออกไปเหมือนหัวใจของเจ้าบ่าวโดนกระชากออกจากอก “อ๊ากกกก”เขาทรุดฮวบลงกับพื้น ร้องคำรามลั่น มือทุบพื้นถนนซ้ำ ๆจนเลือดซึมถนนคดเคี้ยวเต็มไปด้วยทิวป่าสนทั้งสองข้างทาง ข้างเขามีเจ้าสาวที่เพิ่งถูกพรากออกจากอกเจ้าบ่าว เธอยังนิ่งงันตลอดทาง กับเขา ผู้อาสาขับรถพาเธอไปยังบ้านกลางป่าสน สองต่อสอง ..ทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บ“จะเงียบไปถึงไหน?”

“โอ เรื่องนั้นมันส่วนตัวเกินจะบอกได้ ในทางกลับกัน มันคงจะน่าเกลียดมากไป ถ้าฉันขอดูคลิปเซ็กส์ที่คุณอาจจะเคยถ่ายเอาไว้ ตอนที่ซั่มกันกับแอนนิต้าในท่วงท่าต่าง ๆ” เธอแขวะเขาอ้อม ๆ แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มชอบใจ ขยับตัวเข้ามานั่งเบียดใกล้ แล้วกระซิบกระซาบข้างหู “อยากดูไหมล่ะ? ท่าเราเยอะกว่าตอนซั่มเธออีก”มือเล็กกำหมัดแน่น แต่แสดงออกเพียงแค่ยิ้มมุมปาก“ก็รีบกลับไปซั่มกันสิคะ จะมาลากเมียชาวบ้านเค้ามาที่นี่ทำไม”“ไม่น่ะ พอดีว่าเสี้ยน อยากเอาเมียเก่าให้หนำใจก่อน”“เราไม่ใช่ผัวเมียกันค่ะ” เธอสวนกลับ“แล้วที่ซั่มกันจนนับไม่ถ้วน เรียกอะไร? ไหนจะชื่อที่พ้องเสียงคำไทย เพราะกระสันอยากเป็นเมียฉันจนตัวสั่นนั่นอีก!” เมื่อรู้สึกโกรธตัวเองในอดีต และเกลียดเขาที่เอาเรื่องนี้มาล้อเล่นความรู้สึก จึงทนไม่ไหว ฉ่าาา! ไวน์แดงสาดกระแทกใบหน้าเขาเต็มแรง แก้มสากเปียกชุ่ม ของเหลวเข้มไหลช้า ๆ ลงจากปลายคาง ดวงตาจ้องมองเธอแดงวาบ ด้วยแรงอารมณ์โทสะเกินควบคุมอยู่ "ฉันว่าเราอย่าคุยกันเลย น่าจะดีกว่า!" น้ำเสียงเธอสั่น มือกำแก้วแน่น รู้สึกว่า คุยกันทีไร ก็มีอันต้องปะทะคารมจนเกิดเรื่องใหญ่ทุกที ..แต่ทันทีที่เธอหมุนตัวจะเดิน

มีอาได้ยินเสียงกริ่งประตูหน้าบ้านริคคาร์โดดังขึ้นในเวลาใกล้เที่ยง เป็นเสียงที่ดังเพียงหนึ่งครั้ง แบบไม่เร่งเร้า แล้วก็มีเสียงแหบเครือของหญิงชรากำลังบ่นพึมพำเรื่องฝนฟ้าอากาศ มันเรียกความสนใจจนมีอาต้องรีบเปิดประตูออกพอได้เจอกัน ต่างฝ่ายต่างชะงัก มองกันอย่างประหลาดใจมีอาเบิกตากว้างพลางย่นคิ้ว ..หญิงชราร่างท้วมใหญ่อยู่ในชุดเดรสยาวสีสันสดใส สวมวิคผมสีบลอนด์คล้ายมอนโร มารีน เธอมากับสกูตเตอร์บรรจุกล่องอาหารหอมฉุย“โอ๊ะ..โอ” ส่วนป้าลูซี่เองก็แปลกใจ เมื่อมีหญิงสาวเข้ามาอยู่ในบ้านริคคาร์โด“โทษทีจ้ะ ป้านึกว่าคุณริคอยู่คนเดียว ว่าแต่เราน่ะ ชอบทานอะไรเป็นพิเศษจ๊ะ?”“อ่าห์…”“อ้อ ลืมบอก อะฮึ่ม ฉัน ป้าลูซี่ ทำหน้าที่คอยส่งเสบียงให้หนุ่มๆที่นี่น่ะ” มีอาจ้องมองใบหน้าจนกระทั่งจำได้แล้วว่า“นี่คงเป็นคุณยายกำมะลอของชาร์ลี.. ไม่สิ! ของริคคาร์โดสินะ” “กำมะลอหรือ? ฉันไม่เคยหลอกใครนะ” ป้าลูซี่ทำหน้าฉงน ยื่นคางออก พร้อมขยับร่างอุ้ยอ้ายไปยืนใกล้ ๆหญิงสาว และนั่นยิ่งทำให้เธอมั่นใจว่าใช่แน่ ๆ เพราะป้าคนนี้สวมผ้าพันคอสีแดงที่เธอทนนั่งหลังแข็งอดหลับอดนอน ถักมันเองกับมือ เพื่อเป็นของฝากให้คุณยายของชาร์ลี “น

"มันคือสิ่งเดียวที่ยังเตือนฉันได้ว่า ฉันมีสามีแล้ว" เธอพูดชัดเจน สีหน้าท้าทาย ขวั่บมือใหญ่คว้ามือเล็กเอาไว้ ทั้งสองยื้อยุดกันไปมา “หยุดนะ มายุ่งอะไรกับแหวนฉัน”“ถอดออกมา ไม่งั้นฉันจะดึงมันออก”“นี่ อย่านะ” “มีอา ปล่อย ฉันจะดึงออก”มือสองข้างปะทะกันแรง มีอากำมือแน่น ไม่ยอมปล่อยนิ้วเขาพยายามบีบให้มือเธอคลายอออก แต่เธองอนิ้วแน่นกว่าเดิม ขอบโลหะเย็นเฉียบของแหวนขูดผิวหนังจนเลือดซึม"โอ๊ย!"เธอร้องขึ้นทันที ก่อนจะเห็นหยดเลือดแดงสดไหลอาบนิ้วนาง“ปล่อย เธอเป็นแผลแล้ว ..มีอา อย่าดื้อ” เขาชะงัก เมื่อเธอก็เลือกงอนิ้วลงจนมันเริ่มปริลึก…!เธอมันบ้าไปแล้ว.15 นาทีถัดมา ที่โซฟาในห้องทำแผลหมอเจอราร์ดถอนหายใจแล้วเย็บแผลสองเข็มแบบรวดเร็วจนเสร็จ มองแหวนเปื้อนเลือดวางแหมะบนถาดภาชนะสีเงิน แล้วมองทั้งสองไปมา ก่อนพึมพำว่า "ซาดิสม์กันจริง ๆ…” แล้วเดินออกไป มีอานั่งนิ่ง ทำสีหน้าเซ็งสุดขีดเมื่อเหลือบไปมองตัวต้นเรื่อง“อะ นี่”ริคคาร์โดยื่นนิ้วนางที่สวมแหวนจ่อไว้ตรงหน้าเธอแบบประชด เขายอมให้เธอถอดแหวนแล้ว"เอาคืนสิ ฉันดึงแหวนเธอจนเลือดออก เธอก็ทำฉันบ้าง จะได้หายกัน"เธอเงยหน้ามองตาเขานิ่ง ๆ ก่อนจ