All Chapters of ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Chapter 11 - Chapter 20

หัวบานแดงเถือกมุดกลับเข้าร่องเสียวอีกครั้งจึก!“อ๊าา” เธอครางลั่น ผงกศีรษะขึ้นมองส่วนกลางที่ประสานกันเป็นเงาลาง ๆ อาศัยความสว่างจากดวงจันทร์ ให้เห็นร่องแบะรับความอวบใหญ่เสียบเข้า และพรวดออก เป็นอยู่อย่างนั้นสม่ำเสมอในจังหวะถี่ ๆ ราวกับพลังลูกสูบ พั่บ พั่บ พั่บเธอเริ่มกระสับกระส่าย ผมยาวสยายเต็มพื้นดิน สองขาเรียวยกขึ้นโอบเอวสอบ ใช้ปลายเท้ากดสะโพกเขาลงใส่โหนกเนื้อเธอเป็นจังหวะพั่บ พั่บ“อ๊ะ โอ๊ะ ตะ แตก แตกแล้วววว กรี๊ดดดด”เธอกรีดร้องระงมในลำคอ เพราะกำลังใช้ฝ่ามือปิดปากตัวเองเอาไว้ ส่วนเขายังตะบี้ตะบันเร่งจังหวะใกล้จะแตะขอบสวรรค์ในไม่ช้า “ซี้ดดด มะ มีอา อ้าปาก เร็ว”แปะ แปะมือหนาตบแก้มนุ่มเบา ๆ เธอรีบอ้าปากไว้รออย่างรู้งาน เขารีบถอนตัวตน ขยับเคลื่อนกลางกายขึ้นมา ท่อนเอ็นร้อนแฉะจ่อริมฝีปาก มือใหญ่สาวรูดไม่กี่ทีก็มีน้ำกามฉีดพุ่ง เข้าใส่ในปาก เธองับดูดส่วนหัวกลืนน้ำขม ๆในคออย่างไม่รังเกียจ “โอ่ววววว ซู้ดดด”เขาเผลอครางออกมาจนเธอรีบลุกขึ้นนั่ง ยกฝ่ามือขึ้นปิดปาก หมั่บ“ชู่วว” สองร่างเอนกายลงเกลือกบนพื้นดิน นอนกอดก่ายกันด้วยลมหายใจหอบกระเส่า ..เขาหลับไปแล้ว เหลือแค่เธอที่กำลัง

“ฉันขอโทษ คือ เงินค่าเทอมที่พี่ให้ฉัน…คือมัน”“ทำไม ทำไมห๊ะไอ้ต้น รีบบอกกูมา” เธอคว้าคอเสื้อน้องชายผู้ไม่เอาไหน ขณะเงยหน้าจ้องมอง และกำลังกลั้นใจฟัง“ฉันเผลอเอาไปปั่นสล็อตหมดแล้วพี่” มือไม้เธออ่อนยวบลง ไม่มีแม้แต่แรงจะตบตีหรือด่าทอ“มึงคิดว่ากูมีเงินเก็บอีกสินะ ถึงได้มาบอกกูเนี่ย”“เออ ก็ใช่ไง นี่อย่าบอกนะว่าเงินเก็บพี่มีแค่สี่แสนก้อนนั้น”“เหอะ” เธอเค้นเสียงเย้ยหยันน้องชาย “สี่แสน มึงใช้คำว่าแค่? ลำพังดูแลเงินจ่ายค่าเทอมสองหมื่น มึงยังดูแลไม่ได้เลย” “ฮึก ขอโทษพี่ ผมผิดไปแล้วว่ะ ตะ แต่ มันใกล้จะหมดเขตจ่ายแล้วนะพี่ แต่ไม่เป็นไร ผมจะไม่เรียนก็ได้ ผมจะทำงาน”“มึงหยุด” เธอชี้หน้าขู่กุมภา ใบหน้าเรียวพยักช้า ๆ พลางสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด“รอกูตรงนี้ รอตรงนี้นะ แล้วกูจะกลับมา”เธอรีบคว้าเสื้อคลุมและกระเป๋าสะพายที่ห้อยเอาไว้ตรงกิ่งไม้ใหญ่ข้างประตูทางเข้าบ้าน ก่อนจะเดินดุ่มๆออกไปริคคาร์โดที่กำลังแอบฟัง พร้อมใช้สมาร์ทโฟนช่วยแปลความหมายการสนทนา จึงจับใจความได้คร่าว ๆว่า มีอากำลังจะออกไปหางานพิเศษทำร่างใหญ่รีบวิ่งออกไปคาดคั้นกับกุมภา“เธอจะไปไหน” เขาพยายามถาม เปล่งคำช้า ๆให้น้องชายเธอเข้าใจไ

-ผมรู้แล้วครับ ว่าใครทำรถเจ้านาย -เขาเปิดดูข้อมูลพวกนั้นแล้วกำหมัดแน่น ที่แท้ก็เป็นไอ้สองตัวนั่น ที่เจอในร้านก๋วยเตี๋ยว “มึงเจอกู!” ร่างใหญ่เดินย่องเบาเข้ามาภายในห้องนอนของมีอา ตอนนี้พื้นห้องเต็มไปด้วยกองเสื้อผ้าและเจ้าของห้องเองก็ซุกตัวนอนขดรวมกันกับเสื้อผ้ากองพะเนินเหล่านั้น ซ่าส์…เสียงเปิดก๊อกน้ำตรงอ่างล้างหน้า ปลุกให้มีอาตื่นขึ้นมา แต่ความเมื่อยล้าบนเปลือกตาและร่างกายทำให้ไม่สามารถลืมตาตื่น หรือลุกขึ้นมาทักทายชาร์ลีได้อย่างใจคิด และเสียงเปิดน้ำล้างมือที่เธอได้ยินอยู่นั้น เธอไม่รู้เลยว่าเขา กำลังใช้มันชะล้างคราบเลือดที่ติดบนมือของเขาออก ร่างใหญ่หยุดยืนส่องกระจกสังเกตหาความผิดปกติบนใบหน้า และเสื้อผ้า กระทั่งพบรอยเลือดจุดเล็ก ๆให้เห็นบนสันกรามและเสื้อ เขาจึงถอดเสื้อยืดสีดำบนตัวออก ทิ้งไว้ในอ่างล้างหน้าเปิดน้ำก๊อกชะล้าง ในขณะที่ร่างกำยำเดินเปลือยไปชำระร่างกาย ให้สะอาดหมดจด ก่อนที่มีอาจะตื่นมาเจอความผิดปกติเข้า หมั่บ!ร่างใหญ่ทอดตัวลงนอนเคียงข้างหญิงสาวพร้อมโอบกอดเธอจากด้านหลัง “อื้อ นายไปไหนมา?” เธอขยับกายงัวเงีย ดวงตาปรือตื่นขึ้นมามองดูมือใหญ่เย็นเฉียบกอบกำสองเต้าของ

กุมภายื่นมือถือให้พี่สาวดูข่าวสลด “ห๊ะ”เธอตกใจจนอ้าปากตะลึงค้าง “ตะ ตายเมื่อคืนงั้นเหรอ?” “ใช่ เห็นว่าโดนซ้อมจนตายคารถ แล้วก็เผาร่างพี่โป้งพี่ยิวไปกับกระบะแต่งคันสีขาวคันนั้น คันที่เค้าใช้ประจำด้วยนะพี่”เธอรับฟังแล้วรู้สึกตกใจจนหน้ามืดขึ้นมาฉับพลัน ในหัวดันเผลอนึกไปถึงชาร์ลี เขากลับเข้าบ้านช่วงเช้าตรู่ ‘คงไม่ใช่ฝีมือชาร์ลี? ชะใช่ ฝีมือเขา หรือเปล่านะ?’เธอเดินเหม่อลอยออกไปหาเขาที่กำลังยืนรดน้ำผัก เขาหันมายิ้มแฉ่งให้เธอ “ผักกำลังสวยเลย เย็นนี้ทำเมนูอะไรกันดี?”“อาห์ .เอ่อ ชาร์ลี”“ฮื้ม?”“เมื่อคืนตอนตีสี่นายแอบไปทำอะไร?”“ทำอะไรเหรอ?” เขาเดินไปปิดก๊อก ชั่วขณะที่พ้นสายตามีอา เขาแฝงแววตาเลือดเย็นน่ากลัวเอาไว้ ก่อนหันไปส่งยิ้มใสซื่อให้กับเธอ แล้วยื่นมือถือแสดงความบริสุทธิ์ใจ“เช็กดูเลย เจ้านายปีเตอร์โทรมาตอนสีสามให้ฉันรีบไปหา ไปเจรจาเรื่องรถช็อปเปอร์คันนั้น เจ้านายสงสารและบอกให้ฉันใช้ไปก่อน ฉันไม่ได้ไปหาสาว ๆแน่นอน วางใจได้เลย”“ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น คือฉันสงสัย..”“สงสัยอะไร?”เธอยื่นหน้าจอภาพข่าวให้เขาดู“ใช่ฝีมือนายและเจ้านายหรือเปล่า?”“นั่นใคร?..” เขาแสร้งเพ่งสายตาดูชัดๆ “ออ เ

“โอ้..โห จะมาเป็นจ๊อกกี้สาวกลางบ้านเลยเหรอพี่” กุมภาแซว“บ้าสิ เค้าหยอกกันอยู่”“น้อย ๆหน่อยเถอะ อย่าให้มีบ้างนะเมียอ่ะ จะสวีทกันให้พี่อิจฉาไปเลย”มีอาลุกจากตัวเขา เดินตามไปบ่นน้องชายต่อในห้องครัว“มึงหยุดคิดเลย แหม อายุแค่สิบเก้า จะไปเอาเมีย เลี้ยงตัวเองยังไม่รอด มึงอย่าเลยนะไอ้ต้น”“โอ๊ย แค่พูดเล่นน่าพี่”“แต่กูเห็นสาวในร้านเหล้าเรียกชื่อมึงด้วย?”“โอ๊ย ก็เพื่อนรุ่นเดียวกันมันทักเฉย ๆน่า” พอนึกถึงร้านเหล้าแล้ว มีอาที่ยืนพิงขอบประตูห้องครัว เธอหันกลับไปมองเขาที่โซฟากลางบ้าน “อ้อ ชาร์ลี ฉันเจอปีเตอร์ที่ร้านเหล้าด้วยนะ”เขาสะดุ้ง และขนลุกวาบทันที“ทะ ทำไมเหรอ?”“ก็เปล่า เค้าแค่ยิ้มให้ฉันเฉย ๆ ฉันก็เลยแค่โค้งศีรษะรับหน่อย ๆแล้วเดินผ่านเลยมา” เธอเล่าให้ฟังพลางยักไหล่ “มีอา”เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ และอยากสารภาพ“ฮื้ม?”แต่ไม่เอาดีกว่า รีบเปลี่ยนเรื่องคุย“ตกลงว่า จะได้กินไหมผักโขมอบชีส”“ออ นั่นสิ”เธอรีบวิ่งหายเข้าไปในครัว ส่วนเขาและน้องชายเธอ กำลังช่วยกันซ่อมไฟตรงหน้าบ้าน หลังจากโดนสะเก็ดระเบิด หน้าบ้านมืดมาสองวันแล้ว “แล้วอยู่กันมาอย่างนี้ตลอดเลยหรือไง ใครเปลี่ยนหลอดไฟให้” เขาเอ่ยถา