All Chapters of ปมรัก มาเฟียร้าย (ซีรีส์ชุด Psycho’Bad ความรัก ป่าสน..: Chapter 41 - Chapter 50

มีอากัดฟันกรอด เอ่ยลอดไรฟันว่า“สองแล้วนะ”เขายังคงเพิกเฉย นั่งหันหลังจุดบุหรี่สอดใส้มวนใหญ่“สาม!”‘ก็แค่ผู้หญิงงั่ง ๆคนนึง ไม่มีผลต่อความรู้สึกเขาหรอก’..เขาด่าเธอในใจ.“เออ! งั้นเชิญนอนตากลมที่นี่ตามสบายไปเล้ย”เธอวีนใส่แล้วเดินกระทืบเท้าปึงปังออกไปด้วยความโมโห โมโหอะไรเขาสิควรจะโมโห ไม่ใช่เธอ“ยัยบ้านี่มันแม่มดชัด ๆ”เขากัดฟันบ่นพึมพำให้เธอลับหลังแต่พอเหลือบมองโดยรอบ แล้วแหงนมองบนห้องนอนที่ตอนนี้กำลังเปิดไฟ เขาชักร้อน ๆหนาว ๆ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยรู้สึกหวั่นเกรงสิ่งใดมาก่อน ..พอมีการงอนและหอบที่นอนออกนอกบ้านครั้งที่หนึ่ง แล้วชักได้ใจ ครั้งที่ สอง สาม สี่ และห้า ก็ตามมา ตลอดระยะเวลาเปลี่ยนผ่านสองฤดูกาล ประมาณหกเดือนกว่า และทุกครั้งที่หอบหมอนออกมานอนนอกบ้าน ก็เป็นเขาเองที่ต้องลำบากลำบน ปีนเข้ามาทางระเบียงหลังห้อง ในกลางดึก สาเหตุส่วนใหญ่เพราะอารมณ์ ‘หึงเธอ’ รองลงมาคือเรื่อง‘เธอหึง’แล้วอีกอย่างที่โดนบ่นจนหูชา คือเรื่องความไม่เอาอ่าวของเขาเอง เขาไม่ยอมออกไปหางานทำ ในขณะที่เธอนั้นรับงานพาร์ทไทม์ จนตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต กลับเข้านอนทีก็เผลอหลับคาตักเขา ทั้งที่แท่งเอ็นยัง

ด้านหลังตำหนักร่างทรงในช่วงบ่ายโมงกำลังวุ่นวายกับการเตรียมตัว สวมเครื่องประดับและใส่เสื้อผ้า แล้วก็กรอกบรรจุน้ำหมักลูกยอลงในขวด เหล่าชาวบ้านผู้เป็นสาวกเจ้าแม่จามจุรีต่างขนานนามว่า น้ำวิเศษ สามารถรักษาโรคได้มากมาย โดยเฉพาะในรายที่ติดเหล้าหนักเธอเดินวนไปมาพร้อมร้องเรียกน้องชายให้ลงมาช่วยชาร์ลีกรอกน้ำหมัก ร่างใหญ่นั่งขัดสมาธิอยู่กับพื้น สวมใส่ถุงมือหมวกและ หน้ากากมิดชิด มือใหญ่สั่นเล็กน้อย เพราะมันเป็นงานหยุมหยิมน่าหงุดหงิดเป็นที่สุด แต่ก็ต้องจำใจทำระหว่างรอให้กุมภาตื่นและลงมารับช่วงต่อ“มาแล้วคร้าบ โอ้โห นี่พี่ชาร์ลีลงมือกรอกเองเลย?!” กุมภาปรบมือชื่นชม เขาเหมือนยักษ์ตัวใหญ่กำลังทำสิ่งที่ตัวเองไม่ถนัด นั่นคือการนับกลีบดอกไม้อะไรเทือกนั้น “ขำอะไรกุมภ์ มาช่วยกันเร็ว”เขากำลังจะลุกขึ้น แต่กุมภาพยักเพยิดสายตาไปที่ด้านหลัง มาเฟียหนุ่มมองแว้บหนึ่ง เห็นเด็กสาวร่างผอมบางในชุดนอน แอบอยู่หลังกุมภาผู้เป็นแฟนหนุ่ม จึงเป็นอันเข้าใจว่าน้องชายมีอาแอบพาผู้หญิงมานอนบ้านอีกแล้ว“ออ” เขาพยักหน้า“เดี๋ยวผมไปส่งแฟนแป๊บนะพี่ เดี๋ยวรีบกลับมา”“อื้ม”เขาชูนิ้วโป้งให้และก้มหน้าก้มตาทำต่อไป“อะไร ไอ้ต้นมันไปไหน

“อื้ม รักสิ รักมากด้วย”เธอบอกก่อนจะลุกขึ้นนั่งท่าแบะขา แหงนขึ้นครอบครองหัวบานใหญ่ ปากดูดส่วนหัวเน้น ๆ จนตาโตแก้มตอบจ๊วบบ “โอวววว”มือใหญ่ลูบไล้ท้ายทอยหญิงสาวพลางช่วยรวบผมเธอขึ้น สองมือประคองใบหน้าหวานที่กำลังเคลื่อนเข้าเคลื่อนออก ริมฝีปากดูดรูดให้เขาทั้งแต่ส่วนหัวจนเกือบสุดโคน แล้วลากลงมาดูดพวงสวรรค์ทั้งสองจนชุ่มแฉะม๊วฟฟ“อ่าสสส มีอา..” เขาแหงนหน้าสูดปากครางน้ำเสียงแหบปนกระเส่า “..อ่าห์..ถ้าเธอทำแบบนี้กับใครฉันเอาเธอตายแน่”สองมือประคองใบหน้ารูปไข่บังคับให้เธอหยุดฟังก่อน“ฮื้ม?”ดวงตาคู่หวานช้อนขึ้นมองดูเขาพลางเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย ปากอ้าค้าง แต่ส่วนหัวยังคาอยู่ในปาก“ต้องทำกับฉันคนเดียว เข้าใจไหมหืม?”“อื้ม”เธอคายท่อนออก แล้วสาวรูดแท่งมันวาวชุ่มน้ำลายใกล้ๆริมฝีปากบางเผยอ เขาใช้นิ้วใหญ่ทั้งสองที่เคยสอดในร่องเข้าไปในปากเธอ และเธอก็ดูดมันอย่างรู้งานจ๊วบ“อ่าส์ ดีมากมีอา”เสียงแหบต่ำสูดปากคราง ส่งแววตาหวานซึ้ง เวลาจ้องมองดูเธอกำลังดูดนิ้วให้ด้วยใบหน้าเหยเก ออกอาการกระสันขั้นสุด เขาค่อย ๆดึงนิ้วออก แล้วนำตัวตนที่ใหญ่กว่านิ้วหลายเท่าเข้าปากเธอพรวดด“อ่าส์ ปล่อยน้ำลายออกมาเยอะๆเลย อ่า

“ห๊ะ..เฮียโด่งกลับมาแล้ว?!” “ใช่พี่ เมื่อกี้ขับผ่านบ้านเฮียแกพอดี เห็นสีหน้าแกไม่สู้ดีเลยว่ะ” “ทำไมเหรอ เจอนิรดากลับมาด้วยหรือเปล่า” เธอเปรยถามเสียงเรียบแต่ในใจลุ้นระทึก “ไม่เจอหรอกพี่ สังเกตดูตาบวม ๆของเฮียเค้าแล้ว คิดว่าคงทะเลาะกับลูกสาวนั่นแหละ” “เออ มีอีกข่าวจะเล่าให้ฟังด้วยนะพี่” “ข่าวอะไรอีกวะไอ้ต้น รีบ ๆเลยอย่าลีลา” เธอคว้าเสื้อคลุมตัวโคร่งขึ้นสวมทับทำเสียงหงุดหงิดได้ไม่ทันไร พอได้ยินชื่อ อิท เข่าเธอก็แทบทรุด “ว่าไงนะ?” กุมภาหันซ้ายแลขวาก่อนจะโน้มหน้าเข้ากระซิบบอกกับพี่สาวว่า “พี่อิทออกมาแล้วนะพี่ ยังไงตอนนี้พี่ก็คอยบอกให้พี่ชาร์ลีอย่าออกไปไหนตามลำพังก็พอ” หน้าเธอซีดฉับพลัน แต่พยายามหลอกตัวเองต่อ“เฮ้ย ไม่มีอะไรหรอกน่า อิทเค้าคงไม่ได้ยึดติดอะไรขนาดนั้นหรอก เผลอ ๆคงจะลืมชื่อฉันไปแล้วด้วยซ้ำ” “อย่าหลอกตัวเองเลยน่า พี่อิทคิดยังไง พี่น่ะรู้ดีแก่ใจไม่ต้องมาทำเฉไฉ” กุมภาต่อว่าพลางเบ้ปากขณะทอดมองพี่สาวตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า “ยิ่งถ้ามาเห็นพี่ในตอนนี้นะ รับรองว่าชีวิตพี่ชาร์ลีอยู่ไม่สุขแน่” “มีอะไรกันเหรอ?” อยู่ ๆชาร์ลีก็แทรกขึ้นกลางคัน “เปล่า ไม่มีอะไร”

ริคคาร์โดยืนสูบบุหรี่อยู่บนชั้นดาดฟ้าสูงสุดของตึกร้างใจกลางกรุง ลมยามเย็นพัดโบกเสื้อเชิ้ตสีดำบนตัวเขาที่ติดกระดุมด้านล่างเพียงสามเม็ด แรงลมปลิวสะบัดไปตามทิศทางลมที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ เปรียบกับชีวิตของนิรดา หญิงสาวที่เขาเฝ้ารักเฝ้ารอมาโดยตลอด แหมะฝ่ามือของโรแบร์โตวางลงบนบ่าของเขาอย่างปลอบประโลมอีกครั้ง หลังจากยืนอยู่เคียงข้างมานานกว่าชั่วโมงจนน้ำตาของเขาแห้งเหือด เหลือเพียงร่องรอยบวมเป่งรอบดวงตา เขาแค่รักเธออยู่ฝ่ายเดียวยังเจ็บปวดขนาดนี้ แล้วไอ้ออร์แลนโดที่เคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันล่ะ มันจะเสียใจมากขนาดไหน?แม้จะยังเกลียดชังกันอยู่ แต่ลึก ๆแล้ว เขายังแอบห่วงมัน“ไอ้นั่นมันไม่นอนดิ้นตายไปแล้วเหรอ?” เขาเปรยถามเสียงเรียบ ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง คิ้วเข้มเลิกสูง ก่อนเหลือบหันไปมองเพื่อนเพื่อเฝ้ารอคำตอบ “เหมือนตายทั้งเป็น พ่อนิรดาให้เข้าไปงานศพหรือเปล่าไม่รู้”ร็อบตอบเสียงงึมงำ สายตาเอาแต่โฟกัสอยู่กับการใช้กล้องส่องทางไกล ริคคาร์โดย่นคิ้วใส่เพื่อนผู้สวมชุดไว้อาลัยโทนดำทั้งตัว การแต่งตัวที่ดูจะมีกาละเทศะ(สักครั้ง)ของมัน ไม่ได้ทำให้เขาตะขิดตะขวงใจ แต่เป็นเพราะกล้องส่องทางไกล