All Chapters of 3KINGs อย่าเล่นกับหินผา: Chapter 11 - Chapter 20

“!” อะ อะไรนะ? “ไม่น่ารักเลยนะ” “แต่ แต่พี่เป็นคนพาหนูมาที่ห้องพี่” พอเขาพูดจาแบบนั้น คนตัวเล็กก็เริ่มออกอาการเถียงแล้ว เขาเป็นคนที่ได้ประโยชน์จากมันแท้ ๆ ทำไมถึงบอกว่าเธอฟันแล้วทิ้ง? ถ้าเธอมีสติ ให้ตายเรื่องพวกนี้จะไม่มีทางเกิดขึ้น เธอไม่มีทางมาห้องผู้ชายที่พึ่งจะรู้จัก และยิ่งเป็นเขาด้วยแล้ว ไม่มีทางแน่นอน “เพราะฉันหวังดี” “หวังดี?” “เธอเมา นอนหลับอยู่กลางคลับ” เขาเป็นปู่รหัสจะให้ทิ้งไว้ได้ยังไง ก็แค่พามา นอน… เท่านั้นเอง “แต่…” นิ้วหนาของอีกฝ่ายวางทาบลงบนกลีบปากเล็กเพื่อหยุดเสียงที่เอ่ยถ้อยคำน่ารำคาญของเด็กสาว ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบชิดติดใบหู “ฉันถูกเธอพรากบริสุทธิ์นะรู้หรือเปล่า…” ความใกล้ชิดที่มากเกินไปจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจทำเอาเธอต้องย่นคอหลบ เท้าน้อยถอยหลังห่างจากคนพี่อีกหนึ่งก้าว แต่มือหนาเอื้อมมาคว้าเอวบางพร้อมกับดึงรั้งร่างเล็กไม่ให้ถอยหนี ทำให้ตอนนี้เราใกล้ชิดกันมากกว่าเก่า… ใบหน้าเธออยู่ห่างจากเขาเพียงแค่คืบ ปลายจมูกของเขาอยู่เหนือปลายจมูกเธอเพียงแค่ให้อากาศผ่าน ลมร้อนผ่าวปัดเป่าสวนกัน จนเธอต้องเป็นฝ่ายกลั้นหายใจ ไม่เคลื่อนไหวร่างกาย

ตกเย็น บริเวณม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่หลังตึกวิศวะ สถานที่ประจำของสามหนุ่มสุดหล่อตัวตึงของมหาลัย ที่ไม่มีใครไม่รู้จักอย่าง 3KINGs พวกเขามักจะมารวมตัวเจอกันที่นี่ในช่วงเวลาว่างหรือระหว่างรอเรียน หินผานั่งคาบบุหรี่แบบไม่จุดไฟ ปล่อยให้เจ้ามิตรไปหาล่าเหยื่อกินในป่าด้านข้างตามปกติที่มักจะทำ มือหนากดโทรศัพท์เล่นรอฆ่าเวลา เนื่องจากทั้งสามคนเรียนต่างสาขา ทำให้เวลาจึงไม่ตรงกัน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังสนิทกันอยู่ดี แม้เจอกันทีจะพูดจาชวนตีเหมือนเป็นศัตรูกันก็ตาม ในยามปกติหากตรงนี้เป็นกระทิงและอันดา ก็จะมีสาวมากหน้าหลายตาพากันมาเวียนวนเดินไปมาราวกับปลาน้อยใหญ่ ซึ่งต่างกับหินผาที่ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เพราะต่างรู้ดีว่าชายหนุ่มคนนี้ขี้รำคาญแค่ไหน หินผานอกจากหน้านิ่งยิ้มยาก เขาเคยกระทั่งตั้งมั่นไว้ว่าทั้งชีวิตจะรักเพียงแค่ครอบครัวและธรรมชาติรอบตัวเท่านั้น แต่คืนวันผันเปลี่ยน จากที่คิดจะมีเพียงเจ้ามิตรเป็นเพื่อนข้างกาย เสือกมีเพื่อนร้าย ๆ อย่างกระทิงและอันดาเพิ่มมาอีกสองตัว เริ่มต้นเมื่อตอนประถมบังเอิญเจอพวกมัน ด้วยความที่พื้นเพครอบครัวไม่ต่างกันและดันมีนิสัยคล้ายกันอีก แถมยังมีชื่อที่ส

รุ่นพี่ปีศาจเผยรอยยิ้มร้ายกาจบนใบหน้าหล่อเหลา เขาขยับเข้ามาใกล้ คว้ามือเธอข้างที่ถืออมยิ้ม ดึงมันออกจากปากอิ่ม แล้วเอาเข้าปากตัวเอง สายลมตะลึงในการกระทำของอีกคนจนถึงขั้นช็อกค้างกลางอากาศ ในขณะที่เขาขยับตัวขึ้นนั่งทำเป็นปกติไปแล้ว “หาเจอไหมคะ” พี่วาสะกิดไหล่ถาม ทำท่าคล้ายว่าจะก้มตัวลงมาช่วยหา สายลมจึงรีบเงยหน้า ชูโทรศัพท์บอกว่าเจอแล้ว “อ้าว อมยิ้มหนูไปไหน” “อ่า… เอ่อ…” “หืม?” “คะ คือ คือ คือว่า ตอนสายลมก้มเก็บโทรศัพท์ ทำอมยิ้มตก เลยห่อทิชชู่ใส่กระเป๋าไว้แล้วค่ะ จะเอาไปทิ้งข้างนอก” “อ่า โอเค พี่มีอันเดียวด้วยสิ เรานี่น้า ซุ่มซ่ามตลอดเลย เอาไว้หนังจบพี่พาไปกินไอติมแทนนะคะ” พี่วาโยยกมือขึ้นลูบหัว ยิ้มอบอุ่นให้ “หึ” เสียงหัวเราะดังขึ้นจากอีกฝั่ง สายลมเบนตาไปมอง เธอพยายามแล้วที่จะทำเป็นไม่เห็น ไม่ใส่ใจ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะอีกฝ่ายเล่นขยับตัวไม่ยอมหยุด จึงจำต้องหันหน้าไปเผชิญ “พี่... อุ๊บบบ!” ทันทีที่หันไปหา ยังไม่ทันได้เอ่ยวาจา พี่ผาก็โน้มหน้ามาประกบจูบ... จูบทั้ง ๆ ที่พี่วาโยนั่งอยู่อีกฝั่ง! “หวานไหม...” เสียงแหบพร่าเอ่ยถามหลังจากถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะใส่อมยิ้ม

“แบบนี้ก็แฮปปี้ได้แล้วดิ่?” ส้มจี๊ดถามหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมด แม้ระหว่างที่เล่าจะต้องคอยตะครุบปากไม่ให้หลุดร้องออกมาก็เถอะ สายลมพยักหน้ายิ้มสดใส ต่อให้ไม่ได้ประกวดดาวก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยสบายใจ ชีวิตในรั้วมหาลัยจะได้สงบ เรียนจบแบบสวย ๆ ไร้กังวล ทำงานหาเงินด้วยตัวเอง แม้จะไม่มีตำแหน่ง แต่ก็มีงานรีวิวสินค้า รับทานข้าว ไหนจะงานกลางคืน มีงานอีกตั้งเยอะที่สามารถทำได้ “อะไรมันจะง่ายปานนั้น” แล้วมันก็จริงอย่างที่ว่า ทุกอย่างมันดูจะง่ายเกินไป ชะล่าใจเกินไป คิดว่าเรื่องระหว่างเธอกับเขา เราจบกันแล้วจริง ๆ จนกระทั่งมาที่ฝ่ายทะเบียนนักศึกษาเพื่อยื่นขอผ่อนผันค่าเทอม ทุกอย่างเปลี่ยนไป เมื่อได้ยินเจ้าหน้าที่การเงินบอกว่า... ‘คุณศิลา ชำระค่าเทอมล่วงหน้าทั้งหมดสี่ปียันจบป.ตรีให้แล้ว เว้นเสียแต่ยังไม่จบหรือติดเอฟ นักศึกษาจะต้องมาจ่ายส่วนต่าง’ ศิลา? จ่ายค่าเทอมล่วงหน้าสี่ปี? สงสัยไม่นานทุกอย่างก็กระจ่าง ศิลา ที่ว่า ไม่ใช่ใครที่ไหน ก็พี่หินผาที่คิดว่าจะจบกันไปแล้วยังไงล่ะ! เขาทำอะไรอีกเนี่ย! มาจ่ายค่าเทอมให้เธอทำไม? ราวกับเจ้าหน้าที่จะรู้ใจ ตอบคำถามที่เธอสงสัยด้วยการยิ้มหวานพร้อมยื

@STONE PUB ท่ามกลางแสงสีของเหล่าผีเสื้อราตรีที่เต้นสะบัด ในห้องกระจกอันเกือบจะเงียบสงัดบนชั้นลอยมีหนึ่งคนกับหนึ่งตัวที่ไม่เข้าพวก ร่างใหญ่นั่งลูบหัวแมวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ไม่ได้เข้าถึงเสียงเพลงทั้ง ๆ ที่ตัวเองเป็นเจ้าของผับ ส่วนแมวก็นอนหลับไม่ซึบซับบรรยากาศเหมือนกับเจ้านายมันไม่ผิดเพี้ยน ถ้าไม่ได้เป็นความต้องการของป๊าที่ให้เปิดผับเพื่อคอยจับตาดูแม่ละก็ บอกเลยว่าไอ้ผาจะไม่เสนอหน้ามาทำงานที่นี่แน่นอน เพราะเขากับเสียงเพลงมันไม่ใช่ของคู่กันมาแต่ไหนแต่ไร สืบเนื่องจากแม่ยังสาว แม้จะอายุนำหน้าด้วยเลข 4 แต่ความสวยเซี๊ยะแสบซนยังคงเหมือนเดิม หลัง ๆ ชอบนัดเจอเพื่อนตามผับโดยเฉพาะแถวมหาลัย ความจริงกะจะมาส่องดูลูกชาย แต่ว่าป๊าหึงเลยซื้อผับแม่งแล้วให้ลูกบริหาร ผับนี้จึงเป็นรายได้เสริมของหินผา ส่วนรายได้หลักมาจากบ่อนของตา แต่บัญชีป๊าคุมเพราะลูกชายเล่นใช้เงินเหมือนทุ่มทิ้งลงแม่น้ำ หินผาใช้เงินเก่งเหมือนแม่ไม่มีผิด ป๊าเลยดัดนิสัยด้วยการให้หาเงินเอง จากผับที่เป็นตัวสำรองก็ได้เลื่อนตำแหน่งให้เป็นตัวจริงทันที ทว่าป๊ายังไม่รู้ หินผามีอีกช่องทางหลัก คือตาพยัคฆ์ มาเฟียใหญ่ที่ทั้งรัก ทั้งหลงห