3KINGs อย่าเล่นกับหินผา

เมื่อ ‘โชคชะตา’ กำลังเล่นตลกกับชีวิต

ตึก ตึก ตึก!

เลียบแม่น้ำเจ้าพระยาในยามค่ำคืนอันเงียบสงบ นอกจากแสงของจันทราและไฟข้างทาง ก็มีแสงสว่างจากไฟฉายหลังโทรศัพท์ที่อยู่ในมือเล็กอันสั่นเทาเท่านั้นที่กำลังส่องสว่าง

สองขาเรียวออกแรงวิ่งโดยไร้จุดหมาย หรือเรียกว่าหนีตายจากห้องของชาย (เกือบจะ) แปลกหน้าอย่าง หินผา

แก๊งรุ่นพี่ตัวตึงที่สุดของรุ่น ตึงที่สุดในมหาวิทยาลัย สมาชิกในแก๊งล้วนเป็นบุตรชายของคนที่อยู่ในตระกูลที่ขึ้นชื่อว่า อันตรายติดอันดับ 1 ใน 3 ของประเทศ

ที่ว่า ‘เกือบจะ’ แปลกหน้า เพราะถ้าเป็นไปตามความจริง โลกของเขาคนนั้นกับเธอคนนี้แทบจะอยู่กันคนละใบเลยด้วยซ้ำ มันต่างกันจนเธอมองข้ามการมีตัวตนของเขาไปเลยก็ว่าได้

ทว่าเรื่องความต่างกันช่างมันก่อน ควรโฟกัสกับสิ่งที่ทำให้เธอรีบร้อนวิ่งหนีราวกับโดนโจรปล้นเอามีดจี้แบบนี้จะดีกว่า

ไม่รู้ว่าโชคชะตาหรือแรงโน้มถ่วงของโลกกำลังจะเล่นตลก มันถึงได้เหวี่ยงให้เรามาเจอกัน ราวกับว่า เรื่องบ้า ๆ ระหว่างเธอกับเขามันจะไม่มีทางสิ้นสุด

ย้อนกลับไปในจุดเกิดเหตุ…

เธอจำได้ว่ากำลังเข้าร่วมกิจกรรมรับน้องที่มหาวิทยาลัย ก่อนจะย้ายไปที่คลับกับคนในคณะ จังหวะนั้นคือกิจกรรมเปิดเผยตัวพี่รหัส ทว่าเธอกลับไม่มี แต่เป็นคนที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอโผล่มาแทน

เรานั่งคุยกัน เขาท้าเธองัดข้อ เอาเหล้าให้เธอดื่ม แล้วก็ยื่นนาฬิกามาให้มอง จ้องมันได้ไม่นาน

จากนั้นทุกอย่างก็มืดดับไป…

เธอตื่นเข้าห้องน้ำกลางดึก และพบว่าตึกที่เคยอยู่มันเปลี่ยนไป

ทำไมเธอถึงตื่นขึ้นมาในห้องนอนของคนอื่น และคนที่ยังหลับไม่ยอมตื่นทำไมถึงเป็นเขา เขาที่ไม่ใช่คนที่เธอรัก แต่เป็นพี่หินผา ปู่รหัสร่างใหญ่ยักษ์คนนี้…

บุรุษเรือนร่างกำยำ อกน่าขย้ำเต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักที่กำลังนอนเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ ไม่ใช่ชายที่เธอมุ่งหวังให้เป็นครั้งแรกและคนสุดท้ายในชีวิต กลับเป็นอีกคน ซึ่งดันเป็นคนที่เธอไม่เคยคาดคิด ไม่กล้าคิด

และ ไม่อยากคิด…

เป็นเขา เขาที่ใคร ๆ ก็ว่าเย็นชา ดุดัน แข็งกร้าวและไร้หัวใจ

เขาที่สาว ๆ หลายคนหมายปอง อยากจับจอง แต่ไม่มีใครได้เข้าใกล้ แล้วเธอมีสิทธิ์อะไร ถึงได้ถูกหวยหรือเอาจริง ๆ สำหรับเธอมันเรียกว่า ‘ซวย’ มานอนกับเขาได้

สาบานให้ตายเลยว่าเธอไม่ใช่คนใจง่าย แต่เธอไม่รู้ว่าเรื่องบ้าพวกนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง และสาบานได้เลยว่าเธอไม่ได้ตั้งใจ เพราะไม่อย่างนั้นคงจะไม่รีบร้อนวิ่งหนีออกมาแบบนี้

เธอไม่เคยคิดจะจับ หรือเข้าใกล้วงโคจรของเขาเลยสักนิด!

แล้วทำไมต้องเป็นเขา? มันเป็นเขาได้ยังไง!

ต่อไปจะมองหน้าเขายังไง จะทำอย่างไรต่อไปดี…

ปึก!

“โอ๊ะ!”

เพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาวิ่ง วิ่งแบบไม่คิด วิ่งแบบไร้ทิศทาง จนไม่ได้มองข้างหน้าว่ามีคนอยู่ ร่างเล็กชนเข้าอย่างจังกับอกแข็งปั๊กของชายร่างใหญ่

ที่…

กลิ่นกายคุ้นมาก…

“…”

เท้าเล็กก้าวถอยออกมา เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง พอรู้ว่าชนเข้ากับใครสักคนก็ผวารีบก้มหน้า ก้มหัว ขอโทษ ขอโพย แต่เพราะความเงียบสงัดไร้การตอบรับและบรรยากาศที่มาคุชวนขนลุกแปลก ๆ จึงตัดสินใจเงยหน้าขึ้นมอง

“พะพี่…”

ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ปากบางพึมพำคำเรียกชายตรงหน้าเบา ๆ

เขามายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่??

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมกลิ่นกายคุ้นมาก มันคุ้นมาก ๆ

ก็จะไม่คุ้นได้ยังไง ในเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเราเพิ่งจะลึกซึ้งกันไป…

ไม่ใช่ว่าเธอวิ่งหนีมาไกลแล้ว?

ไม่ใช่ว่าเขายังนอนหลับอยู่บนเตียง?

แม้ทางจะมืดสลัว แม้เธอจะกลัวมากก็ตาม แต่เธอมั่นใจได้ว่าเธอวิ่งมาไกลมากแล้วแน่ ๆ เพียงแค่แม่น้ำเจ้าพระยามันกว้างมาก วิ่งเท่าไรก็ยังไม่พ้นแม่น้ำบ้านี่เสียที

ใบหน้าเรียบนิ่งติดเย็นชาเลิกคิ้วหนาขึ้น สองมือแกร่งล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง ทวงท่าแม้จะดูเป็นกันเองแต่ก็แฝงแววนักเลงในดวงตาคู่คมที่หรี่ลงมองใบหน้าหวาน

เขาพ่นลมหายใจพร้อมกับหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวลงให้ใบหน้าหล่ออยู่ระดับเดียวกันกับคนตัวเล็กกว่า ริมฝีปากได้รูปเหยียดยิ้มมุมปากก่อนจะขยับพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

เขาพูดเบา ๆ ช้า ๆ และ ชัด ๆ …

“เธอกำลังวิ่งเป็นวงกลมอยู่นะ สายลม”