All Chapters of 3KINGs อย่าเล่นกับหินผา: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อ ‘โชคชะตา’ กำลังเล่นตลกกับชีวิต ให้ต้องพบ ‘คนที่ไม่คาดคิด’ ว่าชาตินี้จะได้เจอ________________________ หรือว่าเธอกำลังฝัน…? หรือว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง…? มันอาจจะเป็นแค่ภาพลวงตาเพราะเธอเมามายจนไร้สติ ใครจะรู้… แค่แก้วเดียวที่ยกดื่มในคืนวันรับน้อง รับคำท้างัดข้อกับจ้องหน้าปัดนาฬิกา จะทำให้ชีวิตเธอเปลี่ยนผันไปตลอดกาล…หรือเธอกำลังพบเจอกับซาตานอยู่กันแน่?ตึก ตึก ตึก!เลียบแม่น้ำเจ้าพระยาในยามค่ำคืนอันเงียบสงบ นอกจากแสงของจันทราและไฟข้างทาง ก็มีแสงสว่างจากไฟฉายหลังโทรศัพท์ที่อยู่ในมือเล็กอันสั่นเทาเท่านั้นที่กำลังส่องสว่างสองขาเรียวออกแรงวิ่งโดยไร้จุดหมาย หรือเรียกว่าหนีตายจากห้องของชาย (เกือบจะ) แปลกหน้าอย่าง หินผา หนุ่มหล่อ 1 ใน 3 ของสมาชิกแก๊ง ‘3 KINGS’ (ธรี-คิงส์)แก๊งรุ่นพี่ตัวตึงที่สุดของรุ่น ตึงที่สุดในมหาวิทยาลัย สมาชิกในแก๊งล้วนเป็นบุตรชายของคนที่อยู่ในตระกูลที่ขึ้นชื่อว่า อันตรายติดอันดับ 1 ใน 3 ของประเทศที่ว่า ‘เกือบจะ’ แปลกหน้า เพราะถ้าเป็นไปตามความจริง โลกของเขาคนนั้นกับเธอคนนี้แทบจะอยู่กันคนละใบเลยด้วยซ้ำ มันต่างกันจนเธอมองข้ามการมีตัวตนของเขาไปเลยก็ว่าได้ทว่าเร

6 เดือนต่อมาบรื้นนน บรื้นนน บรื้นนน!!เสียงเครื่องยนต์จากมอเตอร์ไซค์นับสิบคัน ดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วท้องถนน บอดีการ์ดชุดดำไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน กำลังซิ่งมิดไมล์เพื่อไล่ตามขนาบข้างบิ๊กไบค์คันที่เด่นที่สุดที่อยู่ตรงกลางให้ได้นอกเหนือจากบิ๊กไบค์ที่ราคาสูงเกินตัวเลขแปดหลัก ก็ยังมีแมวป่าเอกลักษณ์ซึ่งหนักเกือบยี่สิบโล สัตว์ดูโอ้ประจำตัวของ หินผา ที่ยืนจังก้าสูงเด่นเป็นสง่าน่าเกรงขาม มันใช้มัดกล้ามยืนสองขาเกาะหัวไหล่ร่างใหญ่อยู่บนท้ายเบาะ“ไอ้ผาโว้ยยย! ไอ้ผา! ไอ้ห่าเอ้ย เบาได้เบา กูหัวใจจะวายเอา เลี้ยงพ่อมึงมาครึ่งชีวิตยังไม่เหนื่อยเท่าตามติดมึงครึ่งชั่วโมง!”สายตาคมมองตรงไปข้างหน้า ไม่สนใจเสียง อาสิงห์ คนสนิทของป๊าที่นั่งซ้อนบิ๊กไบค์อีกคันตามมาติด ๆ ปากหยักบิดยิ้มเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนความเร็วลงเมื่อถึงจุดหมายมหาวิทยาลัย Aเอี๊ยดดดดดดดดดด~!!ทันทีที่รถจอด ไม้ บอดีการ์ดคนสนิทที่คอยตามติดหินผามาตลอดก็รีบกรูเข้ามาประกบช่วยเอา เจ้ามิตร แมวป่าสุดรักของเจ้านายลงจากท้ายบิ๊กไบค์พร้อมถอดหมวดกันน็อคให้มันด้วยหินผาตวัดเรียวขาลงมายืนบนพื้นเต็มความสูง มือหนายกขึ้นถอดหมวกกันน็อคของตัวเองแล้วโยนไปให้

“ตาบอด?”“เอ่อ… ค่ะ”สายลมพยักหน้า ตาคู่สวยกระพริบปริบ ๆ พร้อมคลายมือออก แต่เขากลับผ่อนแรงแขนที่รองแผ่นหลังเอาไว้ ทำให้เธอต้องรีบกระชับแขนกอดรัดคอเขาแน่นกว่าเก่าด้วยความกลัวว่าจะตกคนตัวโตหัวเราะในลำคอ ก่อนจะจับคนน้องที่ทำหน้าเหลอหลาให้นั่งลงด้านข้างดี ๆ สายลมเม้มปากเหลือบตามองคนขี้แกล้งที่เวลานี้แสร้งยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มทำเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น“เธอคิดไปเองทั้งนั้น” เขาพูดโดยไม่ได้มองหน้าเธอ อีกมือลูบหัวเจ้าแมวด่างตัวใหญ่ยักษ์ที่นอนหมอบอยู่บนเบาะส่วนตัวของมัน“แต่พี่ก็ไม่ได้ปฏิเสธนี่คะ…” แถมวันนั้นยังปล่อยให้เธอจับมือ จูงแมวเดินไปจนถึงคณะ ไม่เอ่ยปากทักท้วงหรือบอกกล่าวกันเลยสักคำ“เธอไม่ได้ถาม”“…” เธอผิดสินะ…สายลมพยักหน้า หายใจเข้าปอดลึก ๆ เรื่องที่เข้าใจผิดวันนั้นเธอจะช่างมันไป แต่ตอนนี้มาเคลียร์เรื่องที่ว่าทำไมรุ่นพี่วิศวะมานั่งในฐานะรุ่นพี่รหัสคณะมนุษยศาสตร์เอกอิ้งได้จะดีกว่า“ว่าแต่พี่ เอ่อ…”“หินผา”“คะ?” เงยหน้าขึ้นมอง เอียงคอถามด้วยความสงสัย จู่ ๆ คนตัวใหญ่ก็โพล่งขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย“ชื่อ”เขาพูดเพียงเท่านั้น โชคดีที่สายลมเป็นคนหัวไว เธอเข้าใจได้โดยง่ายว่าเขากำลังแนะนำต

“ฉันจะเลี้ยงเธอได้เหรอ แฟน เธอไม่ว่าหรือไง”แล้วเขาก็เปิดประเด็นต่อเนื่องจากบทสนทนาก่อนหน้า หลังจากเพิ่งจะต่อว่าเธอที่ทำเขาเจ็บแบบงง ๆ จนถึงตอนนี้เธอก็ยังคงไม่เข้าใจ ว่าไปทำพี่เขาเจ็บตอนไหน เจ็บได้ยังไง เธอยังไม่ได้ไปยุ่งกับนมใหญ่ ๆ ของเขาเลยสักนิดแต่พอเขากลับมาปกติ ก็เปลี่ยนเรื่องและทำเหมือนไม่เคยมีเหตุการณ์ที่เพิ่งจะเกิดขึ้นแบบนั้นมาก่อน เล่นเอาเธองงสองต่อไปอีก“ถามแล้วเงียบ จิตหลุดหรือไง”ลืมไปแล้วว่าเราคุยกันถึงเรื่องไหน พอคิดได้ก็พยักหน้าเข้าใจ พี่เขาคงหมายถึงเรื่องที่เธอแกล้งอ้อนก่อนหน้านี้‘ไม่ให้หนูทำงาน ทำไมคะ อย่าบอกน้า~ ว่าพี่จะเลี้ยงหนู’“พี่ผาหมายถึงแฟนสายลมเหรอคะ? หมายถึงเรื่องทำงาน?”“…” ยกเหล้าขึ้นดื่มแทนการตอบ สายลมจึงพูดต่อ“ถ้าเป็นเรื่องงาน พี่วา เอ่อ.. วาโย แฟนหนูจริง ๆ ก็ไม่อยากให้รับงานที่ใกล้ชิดผู้ชายมาก อย่างพวกนั่งดริ้งค์ งานกินข้าวอะไรพวกนี้ ส่วนเรื่องมีคนเลี้ยง ลืมไปได้เลยค่ะ หนูแค่แหย่พี่เล่น มีแฟนแล้วจะมีคนเลี้ยงได้ยังไง สายลมแค่ทำงานก็พอค่ะ ไม่ได้ต้องการให้ใครมาเลี้ยง”“...”คู่สนทนาที่ตอนแรกตั้งท่าเหมือนจะไปด้วยกันได้ดี ตอนนี้กลับเงียบกริบ ส

‘ถ้าเธอล้มฉันได้’ สายลมมองตามร่างใหญ่ เขาวางศอกลงบนโต๊ะกระจก บอกให้รู้ว่ากำลังท้า ‘งัดข้อ’ กับเธอ “ไม่กล้า?” “…” ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น เธอถอนหายใจมองอีกคนอย่างคาดไม่ถึง มันน่าตะลึงไหมล่ะที่เขาท้าเธองัดข้อ ไม่ได้ดูความต่างระหว่างหุ่นเธอกับหุ่นเขาเลยใช่ไหม ไม่ต่างอะไรกับเดอะฮักยักษ์เขียวกับตุ๊กตาบาร์บี้เลยสักนิด “ต่อให้” เหมือนจะอ่านใจเธอได้ จึงยกแขนซ้ายขึ้นโชว์ บอกเป็นนัยว่ามันคือข้างที่ไม่ถนัด แต่พอมองแขนล่ำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักซึ่งแน่นขนัดอยู่ภายใต้แขนเสื้อที่แสนจะอึดอัดนั่นแล้ว… ไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดี หรือคิดว่าตัวเองแข็งแรงขึ้นเลยสักนิด “เธอใช้สองมือ” ต่อให้อีกครั้งเมื่อเห็นว่าเด็กสาวยังคงนั่งนิ่ง สายลมกลอกตามองบน แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ย้ายร่างน้อย ๆ ไปบนพื้นฝั่งตรงข้าม สองมือยกขึ้นกอบกุมใบหน้าแมวป่าแยกเขี้ยวหลังฝ่ามือคนพี่ไว้แน่น หินผาลอบยิ้มมุมปาก มองมือขาวนุ่มนิ่มที่กุมมือตัวเอง เขานึกขบขำคนตัวเล็กตรงหน้า ดูท่าจะกลัวไม่น้อย เพราะมือของเธอเย็นเฉียบทั้งยังแสดงอาการสั่นจนอดที่จะแซวไม่ได้ “หนาวหรือไง” “…” เขาจะต้องพูดทุกอย่างเลยใช่ไหม “เธอกลัว?”