Todos los capítulos de 3KINGs อย่าเล่นกับหินผา: Capítulo 71 - Capítulo 80

โรงพยาบาลรัฐบาล ม่านฟ้าทำแผลให้วาโยที่กำลังใช้สายตามองยังน้องสาวตัวเองซึ่งร้องไห้จนผล็อยหลับ สิ่งที่เธอเจอมันหนักหนาสาหัสมากจริง ๆ เขาเองก็ไม่คาดคิดว่าวันนี้จะมาถึง ไม่เคยคิดว่าสายลมจะได้รู้เรื่องพวกนี้ เพราะที่ผ่านทั้งแม่และเขาพยายามปกป้องเธอให้ห่างไกลจากเรื่องเหล่านี้และเก็บเป็นความลับมาโดยตลอด สายลมเข้าใจว่าบ้านเราจน เกิดมาก็มีกันแค่นี้ มีแม่และเขาที่เลี้ยงดูเธอมา และมีพ่อที่นอนป่วยอยู่โรงพยาบาล เธอรู้เพียงแค่นี้จริง ๆ แต่ใครจะไปคิด ว่าสายลมจะไปโคจรเจอกับมัน… บุตรชายของคนที่พรากครอบครัวพวกเรา จึงจำต้องบอกความจริงกับเธอ เพื่อให้ถอยห่างออกมาจากความสัมพันธ์กับบุคคลไม่ถูกไม่ควร ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายมันรักเธอ แล้วเจอกันซึ่งหน้าแบบนั้น ไม่แน่พวกเราอาจจะได้ตายตามปู่ หรือไม่ก็นอนเป็นผักเหมือนพ่อไปแล้ว ไม่คาดคิดว่าจะมีวันนี้ วันที่ได้เห็นสีหน้าเจ็บปวดของพวกมัน… สีหน้าเจ็บปวดราวกับรู้สึกผิดในสิ่งที่ทำ หรือแค่เพราะมันส่งผลต่อลูกชายตัวเองเลยรู้สึกผิด? โคตรเห็นแก่ตัว... ลูกคนอื่นเจ็บปวดได้ แต่ลูกตัวเองไม่ได้สินะ หึ “โยลูก.. เด็กหนุ่มคนนั้นเท่าที่แม่สัมผัส เขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะ

วันต่อมา... ป๊าบอกจะช่วยก็จริง แต่บอกให้รอเวลาเพราะกำลังหาวิธีอยู่ ซึ่งแน่นอนหินผาคนนี้มันเชื่อฟัง ซะที่ไหน… ใครรอได้ก็รอไป ไอ้ผาคนหนึ่งล่ะที่ไม่รอ ขอแค่ป๊าเปิดทางให้ จะทำอะไรโดยไม่กีดกันก็พอ นอกนั้นจัดการเอง ไม่ต้องรอให้ป๊ามาช่วย ผาจัดการเอง! หนึ่งเดือนที่ผ่านมา ก็รอมาพอแล้ว ให้รออีกหน่อยขาดใจตายพอดี ดังนั้นวันนี้ ไอ้ผาไม่รออีกต่อไป “มึงแน่ใจ?” เฮียหมอกดึงบุหรี่ออกจากปาก พ่นควันขาวกระแทกหน้าคู่สนทนาที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง มันมาขอความช่วยเหลือ ฟังแล้วดูไร้สาระดี ทั้งตระกูลก็มีเพียงเฮียเนี่ยแหละที่กล้าสูบบุหรี่ต่อหน้า เห็นหินผาห้าวห่ามแบบนี้ เจอเฮียหมอกแล้วจะบอกว่า ไอ้ผาเรียบร้อยเหี้ย ๆ “แน่เฮีย!” พยักหน้าตอบอย่างไว ไม่รู้ที่เฮียถามใช่แน่เดียวกันไหม แต่ตอบไว้ก่อนกลัวเฮียไม่ช่วย เฮียหมอกพยักหน้ารับ แต่ก็ถามย้ำอีกที “ป๊ามึงโอเค?” “เดี๋ยวถึงเวลาก็เคเอง” คงงั้นแหละ ก็เมื่อคืนบอกเองว่าอยากทำไรก็ทำ ป๊าจะเจ็บเป็นเพื่อน จะอยู่ข้างผา ถือว่าพูดแล้ว ผาจำ และผาก็เริ่มทำเลย! “หึ” เฮียหมอกส่ายหน้าเบา ๆ พลางหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโบกมือไล่เขาให้ออกไป ถือว่าคุยกันรู้เร

♬~ เธอคือรักที่ใจค้นหามานาน เธอคือฝันเหนือกาลเวลา แล้วใยโชคชะตาไม่เห็นใจ ได้ไหมให้ฉันเถอะฟ้า อย่าพรากเธอไปจากฉัน ให้สองเรานั้นคู่กัน ก็เธอนั้นสำคัญกับหัวใจ อย่าทรมานอย่างนี้เลย ปล่อยเธอไปได้ไหม เพราะชีวิตจิตใจ มีไว้ให้เพียงแค่เธอผู้เดียว… ~♬ (OST.นาคี เพลง ขาดเธอขาดใจ – นัท ชาติชาย) เสียงเพลงจากงานวัดไกล ๆ ดังขึ้นระหว่างที่สายลมกำลังนั่งทำแผลให้กับหินผา ในขณะที่เขาใช้สายตาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกไม่ต่างกับความหมายของเนื้อเพลง… ได้ไหมให้ฉันเถอะฟ้า อย่าพรากเธอไปจากฉัน อย่าทรมานกันอย่างนี้เลย… “เจ็บไหม เจ็บไหมคะ?” น้ำเสียงสั่นเครือกับมือเล็กอันสั่นเทาที่ถือสำลีชุบแอลกอฮอล์ล้างแผลชะงัก มองสบตาคมเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ซูบลง วันนี้เขาไม่ได้อ้วนเป็นหมี น่ารักน่าหยิกเหมือนที่เคยอยู่ด้วยกัน บนแก้มตอบตรงนั้นก็ฟกช้ำ เนื้อตัวก็มีแต่ร่องรอยและบาดแผลเต็มไปหมด เขาต้องสู้กับชายขี้เมาตั้งแปดคน คงช้ำในน่าดู ยิ่งเห็นเขาที่จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาระหว่างที่เธอนั่งทำแผลให้ หัวใจก็พลันกระตุกราวกับรู้สึกเจ็บไปกับเขาเหมือนกัน มันต้องเจ็บมากแน่ ๆ เลยใช่ไหม พี่ผาต้องเจ็บม

“พอได้แล้วหรือยังวาโย เราเห็นไหมว่าน้องเจ็บปวดแค่ไหน” ม่านฟ้ายกมือปาดน้ำตาของตัวเอง ก่อนจะก้มหน้าถามลูกชายที่นั่งมองเหตุการณ์ผ่านหน้าต่างห้องครัว วาโยยังคงไม่พูด เปลือกตาหลับลงพร้อมกับหยาดน้ำใสไหลออกมาช้า ๆ เขาเองก็เจ็บปวดเหมือนกัน… “โยลูก… แม่เองก็เจ็บปวด แต่มันเป็นเรื่องความแค้นระหว่างปู่เรากับพ่อเขา มันก็ผิดกันทั้งคู่ และถ้าให้พูด ตระกูลเราไม่ดีจริง ๆ ไม่งั้นทำไมพ่อถึงกันเราให้ออกห่างจากตระกูล แม้แต่นามสกุลก็ไม่ให้ใช้ เพราะมันเป็นนามสกุลของปู่ยังไงละ โยรู้ดีนะ โยแค่ไม่อยากยอมรับความจริงเท่านั้น” ม่านฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง และถ้าให้เธอบอกความรู้สึกที่แท้จริง เธอรู้สึกดีใจด้วยซ้ำที่ตระกูลพันธะเสรีอนันท์ถูกโค่นไป… ตลอดระยะเวลาที่เธออยู่ที่นั่น ไม่มีใครต้อนรับเธอเลยสักคน เพียงเพราะเธอเป็นแค่หญิงธรรมดาจน ๆ เท่านั้น พวกเขาดูถูกเธอสารพัด มีเพียงพายัพคนเดียวที่คอยปกป้องเธอมาตลอด วาโยเองก็รู้เช่นกัน ว่าทุกอย่างเป็นจริงอย่างที่ม่านฟ้ากล่าวมาไม่มีผิด เขายอมรับด้วยความสัตย์จริงและไม่ปกปิด ส่วนลึกแก่นแท้ในจิตใจ แท้จริงแล้วเขาไม่ได้เสียใจที่ตระกูลล่มสลายเหมือนที่แสดงออ

คฤหาสน์เมฆาพยัคฆ์ สายลมลงจากรถแท็กซี่พร้อมกับวาโยและแม่ โดยมีพี่ผาที่ขี่บิ๊กไบค์ขนาบข้างตามมาตลอดทาง พอเจ้าตัวรู้ว่าบ้านสายลมจะเปิดใจให้ โดยมีเงื่อนไขคือให้ผู้ใหญ่ได้เคลียร์กัน ตอนเช้าตื่นมาก็เห็นพี่ผานั่งถือดอกบัวเตรียมรอขอขมาพี่วาโยตั้งแต่ตีห้า และก็เห็นอีกว่า เกือบโดนถีบแสกหน้าหงาย โชคดีที่ไหวพริบดีขยับหลบได้ทัน “ทุกคนรอในห้องแล้วครับ” มาถึงคฤหาสน์ การ์ดก็เอ่ยบอกทันที หินผาพยักหน้ารับ หันกลับมามองทั้งสามคน ก่อนจะส่งสายตาละห้อยน้อย ๆ ให้เด็กสาว เพราะตั้งแต่สายลมโดนเรียกตัวไปคุย วาโยก็ยังไม่ปล่อยให้เธอได้คุยกับเขาเป็นการส่วนตัวเลยสักประโยค “หมายความว่าไง ทุกคนเข้าได้ยกเว้นกู?” หินผาขมวดคิ้วหนัก ยกมือกอด-อกมองการ์ดของป๊าที่กันไม่ให้เขาเข้าไปทั้งที่สายลมเข้าได้ “คุณผู้ชายแจ้งว่าต้องการให้เป็นการตัดสินใจของเธอร้อยเปอร์เซ็นต์โดนไร้การกดดันจากนายครับ” แม้จะไม่พอใจ แต่สุดท้ายก็ยอม ดีกว่าสถานการณ์ไม่คลี่คลาย ตอนนี้เลยได้แต่รอ เดินรอ นั่งรอ ยืนรออยู่แถวนั้น จนทนไม่ไหว แอบไปทางด้านหล้ง แอบมองผ่านช่องเล็ก ๆ แทน ไม่รู้ว่าด้านในคุยอะไรกัน สีหน้าค่อนข้างตึงเครียดพอสมควร