All Chapters of ท่านประธานคะ เลิกอ่านใจเมียสักที!: Chapter 31 - Chapter 40

ภายในห้องนอนหลักของบ้านเดชาเกียรติ เมนิตราขยับเปลือกตาตื่นด้วยความรู้สึกมึนหัวเหมือนสมองถูกปั่นด้วยเครื่องซักผ้า หญิงสาวกะพริบตาถี่ปรับสายตาให้ชินกับแสง พลางกวาดมองรอบตัวด้วยความรู้สึกคุ้นเคยประหลาดเธอนอนอยู่บนเตียงกว้างของธวิณ ในชุดเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งที่ติดกระดุมผิดตำแหน่งไปหนึ่งเม็ด แถมเธอยังจำได้แม่นยำว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนเปลี่ยนชุดนี้แน่นอน'เดี๋ยว นี่ฉันกลับมาที่นี่ได้ยังไง แล้วชุดที่ใส่อยู่นี่เป็นฝีมือใครกัน'เมนิตราเด้งตัวขึ้นนั่ง ปลายนิ้วแตะลงบนลำคอตัวเองตามสัญชาตญาณ หญิงสาวชะงักกึกเมื่อสัมผัสเข้ากับรอยแดงจางๆ ที่ข้างคอ ผิวเนื้อตรงนั้นรู้สึกแสบนิดๆ คล้ายโดนอะไรบางอย่างกดทับ ความทรงจำช่วงท้ายที่ขาดหายไปย้อนกลับมาเป็นภาพเลือนลางของใบหน้าคมคายที่ก้มลงมา สัมผัสร้อนผ่าว และฝ่ามือใหญ่ที่ลูบไล้ไปตามสัดส่วนหญิงสาวก้มสำรวจใต้เสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ ความใจหายวูบแล่นเข้ากลางอก แต่เธอต้องขมวดคิ้วเมื่อพบว่าบราเซียลูกไม้และชั้นในที่สวมเมื่อคืนยังอยู่ครบถ้วน มีเพียงชุดเดรสรัดรูปตัวนอกเท่านั้นที่หายไป โดยมีเสื้อเชิ้ตของสามีตู้เย็นสวมทับไว้แทน ส่วนเดรสชุดเดิมถูกพับวางบนเก้าอี้ข้างเตียงอย่างเรียบร้อ

เช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับความมั่นใจระดับสิบกะโหลกของเมนิตรา หลังจากเหตุการณ์ ‘แฟ้มกลับหัว’ เมื่อคืน หญิงสาวก็ได้ข้อสรุปที่แน่ชัดและฟันธงร้อยเปอร์เซ็นต์โดยไม่ต้องรอให้หมอศัลยกรรมระบบทางเดินปัสสาวะมาคอนเฟิร์ม... สามีของเธอ ‘เสื่อม’ ของแท้!ผู้ชายปกติที่ไหนเจอภรรยาวัยเจริญพันธุ์ใส่ชุดนอนสายเดี่ยวเดินโฉบไปมา แถมยังเบียดร่องอกเข้าหาโต๊ะทำงานขนาดนั้น แล้วจะไล่ไปนอนหน้าตาเฉย แถมยังบ่นเรื่องแฟ้มกลับหัวอีก! อาการแบบนี้ถ้าไม่ใช่พระอรหันต์ ก็ต้องเป็นตู้เย็นที่ระบบทำความเย็นพังจนฟรีซทุกอย่างแม้กระทั่งอารมณ์ทางเพศของตัวเอง!เมื่อมั่นใจว่าไม่มีทางเสียเปรียบหรือถูกจับสวบกลางทาง ปฏิบัติการ ‘ยั่วให้รู้ว่าไร้น้ำยา’ จึงถูกยกระดับขึ้นเป็นวาระแห่งชาติเมนิตราเดินนวยนาดลงบันไดมายังห้องอาหารในชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมซาตินสีแชมเปญ เนื้อผ้าเรียบลื่นทิ้งตัวแนบไปกับสัดส่วนโค้งเว้า แถมสายรัดเอวยังถูกผูกไว้หลวมๆ ชนิดที่ว่าแค่เดินแรงนิดเดียวคอเสื้อก็พร้อมจะร่นลงไปกองอยู่ที่ไหล่ธวิณนั่งจิบกาแฟดำอ่านข่าวเศรษฐกิจบนไอแพดอยู่ที่หัวโต๊ะตามปกติ ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีกรมท่าเนี้ยบกริบตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ทันทีที่ได้ยินเสียง

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!แรงสั่นครืดคราดจากสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ดังแข่งกับเสียงหัวใจของเมนิตรา หญิงสาวในชุดคลุมอาบน้ำกำลังยืนหมุนซ้ายหมุนขวา เช็กความเรียบร้อยของ ‘ชุดนอนไม่ได้นอน’ ลูกไม้ฝรั่งเศสสีดำขลับที่เว้าลึกจนแทบจะปิดอะไรไม่มิด มือเรียวคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูแชตกลุ่มที่ถูกตั้งชื่อเพื่อวาระแห่งชาติครั้งนี้โดยเฉพาะ[ชมรมปลดแอกคุณนาย] [มินน์ผู้รอดชีวิต: (ส่งรูปภาพ) ] [มินน์ผู้รอดชีวิต: วันนี้แหละ ศึกตัดสิน! ชุดนอนไม่ได้นอนลูกไม้ฝรั่งเศสตัวท็อป ซีทรูบางเฉียบเว้าลึกยันสะดือ!] [โซอี้สั่งลุย: กรี๊ดดดด! แซ่บทะลุจอมากแม่! ถ้าผัวมึงเห็นชุดนี้แล้วยังนั่งสวดมนต์ได้ก็จัดงานบวชให้มันเถอะ!] [เคลียร์สายฟาด: เอาให้สุดยัยมินน์! รุกฆาตมันเลย! ถ่ายคลิปให้ชัดๆ นะเว้ย เอาให้ศาลเห็นความตายด้านของอีตาประธานตู้เย็นแบบ Full HD!] [เคย์สายนิ่ง: เช็กมุมกล้องกับแสงหรือยัง ถ้ามืดไปทนายอาจจะอ้างว่าหลักฐานไม่ชัดเจน] [มินน์ผู้รอดชีวิต: ระดับฉันแล้ว ไม่มีพลาดย่ะ! วันนี้ฉันจะงัดทุกสเตปอ่อย ถ้ามันนิ่ง หลักฐานฟ้องหย่าข้อหาผัวไร้น้ำยาก็ตกเป็นของฉัน! ห้าสิบล้านจ๋า แม่มาแล้ว!] [เคย์สายนิ่ง: ระวังด้วย ถ้

'ปล่อยนะโว้ยย! กล้องมันอัดอยู่! ผัวจะกินเต้าหู้แล้ว!'เมนิตราสติแตกกระเจิง มือเล็กๆ ปัดป่ายไปมา พยายามจะตะเกียกตะกายดันอกแกร่งออก แต่ธวิณไม่เปิดโอกาส ชายหนุ่มรวบข้อมือเธอตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดายริมฝีปากร้อนผ่าวประทับลงบนซอกคอขาวเนียน สูดดมกลิ่นหอมของอูดและมัสก์ที่เธอตั้งใจผสมมาเพื่อยั่วยวนเขาโดยเฉพาะ กลิ่นนั้นทำหน้าที่ของมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันปลุกเร้าให้ชายหนุ่มขบเม้มผิวอ่อนบางจนเกิดรอยแดงจางๆ"อ๊ะ... คุณธีร์..." เมนิตราหลุดเสียงครางแผ่วเบา ร่างกายของเธอทรยศต่อสมอง มันเริ่มอ่อนระทวยและตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างห้ามไม่อยู่ในจังหวะที่ธวิณกำลังจะเลื่อนริมฝีปากลงมาครอบครองกลีบปากอิ่มของภรรยา เพื่อดับเสียงประท้วงและเริ่มต้นบทพิสูจน์ความแข็งแกร่ง...ปัง! ปัง! ปัง!เสียงทุบประตูห้องนอนหลักดังสนั่นลั่นโถงทางเดิน ราวกับมีใครกำลังหนีตายมาขอความช่วยเหลือ!"พี่ธีร์คะ! พี่ธีร์อยู่ไหมคะ... เอมี่... เอมี่เวียนหัว บ้านหมุน หายใจไม่ออกเลยค่ะ ช่วยเอมี่ด้วย..."เสียงหอบแฮ่กๆ ดัดจริตแหบพร่าของเอมิกานต์ดังลอดบานประตูเข้ามา ขัดจังหวะพายุความหื่นที่กำลังตั้งเค้าล้นเตียงกะทันหัน ราวกับ

ธวิณเดินกลับเข้ามาในโซนเตียงนอน ชายหนุ่มมองก้อนผ้าห่มที่สั่นดุ๊กดิ๊กอยู่กลางเตียงแล้วต้องลอบขบกรามกลั้นขำ'อย่าเข้ามานะเว้ยไอ้ไมโครเวฟ! ฉันหลับแล้ว! หลับลึกมาก! หลับแบบปลุกไม่ตื่น! ห้ามเทสต์งานอะไรทั้งนั้น! คิวเทสต์งานวันนี้เต็มแล้วจ้ะ ติดต่อใหม่ชาติหน้าเลยนะ!'ธวิณเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เหลือออกจนหมด โยนมันทิ้งไปที่ปลายเตียง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนเคียงข้างก้อนผ้าห่มที่กำลังเกร็งตัวแน่น"หลับไวจังนะ... เมื่อกี้ยังตาโตเท่าไข่ห่านอยู่เลย" น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นชิดริมผ้าห่ม"..." เมนิตรานิ่งเงียบ แกล้งทำเป็นหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ"อุตส่าห์ไปไล่คนขัดจังหวะให้แล้วแท้ๆ" เขากระซิบต่อ มือหนาเอื้อมมาแตะขอบผ้าห่ม ค่อยๆ ออกแรงดึงรั้งมันลงช้าๆ "ไหนว่าอยากรู้ความลับของฉันไง มินน์... ฉันอุ่นเครื่องรอแล้วเนี่ย ไม่อยากรู้ต่อแล้วเหรอ"ยิ่งเธอขืนผ้าห่มไว้ เขาก็ยิ่งออกแรงดึง จนสุดท้าย ซูชิโรลก็คลายออก เผยให้เห็นใบหน้าหวานที่แดงเถือกไปถึงใบหู เมนิตราลืมตาโพลง เด้งตัวขึ้นนั่งถอยกรูดไปจนชิดหัวเตียง"ม... มินน์ง่วงแล้วค่ะ! พรุ่งนี้มีงานต้องตรวจบัญชีแต่เช้า! คืนนี้งดกิจกรรมค่ะ!" เธอละล