Todos los capítulos de ท่านประธานคะ เลิกอ่านใจเมียสักที!: Capítulo 11 - Capítulo 20

ความเงียบสงัดเข้ายึดครองพื้นที่โซนวีไอพีชั้นล่างทันทีที่ประโยคประกาศกร้าวของธวิณสิ้นสุดลง เสียงดนตรีจังหวะหนักหน่วงที่เคยกึกก้องถูกตัดขาดเหลือเพียงความเงียบที่ชวนให้อึดอัด พนักงานในร้านและแขกโต๊ะอื่นต่างพากันก้มหน้าหลบสายตาดุดันของชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่กลางฟลอร์ รังสีความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวประธานเดชาเกียรติกรุ๊ปทำให้อากาศรอบบริเวณเย็นเยียบลงถนัดตาปริ๊นซ์ โฮสต์หนุ่มหน้าหล่อที่เพิ่งส่งแก้วค็อกเทลให้เมนิตราค่อยๆ ขยับตัวถอยห่างออกไปทีละก้าวตามสัญชาตญาณเอาตัวรอดเคลียร์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หญิงสาวขยับตัวเตรียมจะพุ่งเข้าไปประจันหน้ากับผู้ชายบ้าอำนาจที่บังอาจมาสั่งไล่แขกในร้านของเธอ ทว่าเคย์ที่นั่งอยู่ข้างกันกลับคว้าข้อมือฝาแฝดเอาไว้แน่น เคย์ออกแรงดึงเคลียร์ให้ทรุดตัวลงนั่งตามเดิมพร้อมกับส่งสายตาปรามอย่างจริงจัง เคย์รู้ดีว่าการเข้าไปปะทะกับผู้ชายระดับนี้ในเวลาที่เขากำลังหึงหวงจนขาดสติไม่ใช่ความคิดที่ฉลาดเอาเสียเลย"ออกไปรอข้างนอกก่อนเคลียร์ ปล่อยให้ผัวเมียเขาเคลียร์กันเอง"เคย์กระซิบเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะกึ่งลากกึ่งดึงฝาแฝดสายบวกให้ออกไปจากโซนวีไอพี เคลียร์ฮึดฮัดขัดใจแต่ก็ยอมเด

โคมไฟระย้าคริสตัลส่องแสงสีนวลตาลงบนโต๊ะอาหารหินอ่อนตัวยาวกลางห้องรับประทานอาหารของบ้านเดชาเกียรติ บรรยากาศช่วงค่ำควรจะเป็นเวลาพักผ่อนอันเงียบสงบหลังจากผ่านพ้นวันอันวุ่นวาย ทว่าทันทีที่สมาชิกบนโต๊ะมารวมตัวกันครบ ความกดดันไร้รูปก็โรยตัวลงมาปกคลุมทั่วทุกตารางนิ้ว ราวกับมีใครแอบปรับลดอุณหภูมิห้องลงอีกสิบองศาโดยไม่ได้นัดหมายธวิณนั่งอยู่ตำแหน่งหัวโต๊ะ ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่พับแขนขึ้นลวกๆ กลิ่นอายความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวันยังคงติดอยู่บนแววตาคมดุ ทว่าท่าทางของเขายังคงนิ่งสนิทตามแบบฉบับประธานบริษัทผู้สามารถเซ็นเช็คหลักร้อยล้านได้โดยไม่กะพริบตา ทางฝั่งขวามือของเขาคือเอมิกานต์ หญิงสาวในเดรสสีพาสเทลที่ดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อวานเล็กน้อย เธอนั่งส่งยิ้มหวาน ชวนธวิณพูดคุยเรื่องสัพเพเหระไม่หยุดปาก ราวกับต้องการย้ำให้คนทั้งโต๊ะรู้ว่าเธอสนิทสนมกับเจ้าของบ้านมากเพียงใดทางฝั่งซ้ายมือคือเมนิตรา หญิงสาวนั่งหลังเหยียดตรงอยู่ในชุดอยู่บ้านที่เรียบง่ายแต่ดูแพง รอยยิ้มการค้าถูกแต่งแต้มไว้บนใบหน้าอย่างมืออาชีพ เธอทำหน้าที่ภรรยาที่ดีด้วยการรินน้ำเปล่าลงในแก้วของสามีอย่างเงียบเชียบ ไม่ได้แสดงอาการหงุด

ปลายนิ้วของเอมิกานต์กำช้อนเงินในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เสียงโลหะกระทบขอบชามดังขึ้นแผ่วเบา ก่อนที่เธอจะรีบกดมันให้เงียบลงพร้อมรอยยิ้มที่แทบประคองไว้ไม่อยู่ นัยน์ตาคมดุของธวิณวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ รังสีอำนาจกดดันแผ่กระจายออกมารอบตัวจนแม่บ้านทั้งสามแทบไม่กล้าเงยหน้าหายใจ"ใครเป็นคนจัดเตรียมอาหารมื้อนี้"ไม่มีใครกล้าตอบ"ฉันถามว่า ใคร-เป็น-คน-จัด-เตรียม-อา-หาร-มื้อ-นี้"เขาเน้นย้ำทีละคำ น้ำเสียงต่ำเยือกเย็นของเขาทำให้เด็กรับใช้คนหนึ่งทนแรงกดดันไม่ไหว ต้องก้าวเท้าสั่นๆ ออกมาด้านหน้า "พะ...พวกดิฉันเองค่ะ นึกว่าคุณมินน์อยากทานอะไรรสอ่อนๆ ก็เลย...""นึกเอง?"คำถามสั้นๆ คำเดียวทำให้เด็กสาวกลืนคำพูดทั้งหมดลงคอ ธวิณปรายตามองชามซุปฟักที่ถูกเลื่อนไปด้านข้าง สลับกับซุปหูฉลามตรงหน้าตัวเองและเอมิกานต์ "ในบ้านนี้ ใครเป็นคนอนุญาตให้พวกเธอตัดสินระดับอาหารของนายหญิง"คำว่า “นายหญิง” ทำให้ทั้งโต๊ะเงียบงันลงยิ่งกว่าเดิม เมนิตราเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว สามปีที่ผ่านมา คนในบ้านเรียกเธอว่าคุณนายก็จริง แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่คำนั้นจะถูกเปล่งออกมาอย่างมีน้ำหนักและทรงพลังเท่าคืนนี้‘นายหญิงอะไรเล่า พูดซ

ธวิณเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบฉายประกายขบขันสายตาเรียบเฉยที่จับจ้องคนขี้ระแวง "อาการเธอซ่อนพิรุธไม่มิดเอง เมนิตรา... ถ้าไม่ได้ทำอะไรผิด ก็เลิกเลิ่กลั่กแล้วลงจากรถได้แล้ว ถึงร้านแล้ว"พูดจบประธานหนุ่มก็เปิดประตูลงจากรถไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้ภรรยาในนามนั่งอ้าปากค้าง พยายามกู้สติที่กระเจิดกระเจิงกลับคืนมาในห้องโดยสารที่เงียบสนิท'บ้าจริง... ไอ้ประธานนี่มันอ่านสีหน้าเก่ง หรือฉันแสดงออกชัดเกินไปวะ เกือบหัวใจวายตายแล้วไหมล่ะยัยมินน์'เมนิตรามองประตูร้านโอมากาเสะตรงหน้าด้วยหัวใจที่ยังไม่ทันสงบดี อาคารภายนอกเรียบหรูจนแทบไม่เห็นป้ายชื่อร้าน มีเพียงม่านผ้าสีเข้มและทางเดินหินนำเข้าสู่ประตูไม้บานเลื่อน บรรยากาศแพงระยับตั้งแต่ยังไม่ได้ก้าวเข้าไป เมนิตราเห็นแล้วรู้สึกเหมือนแบล็กการ์ดในกระเป๋ากำลังเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมา'ดีมาก ร้านแพงระดับนี้แหละเหมาะแก่การล้างแค้น ถ้ากินแล้วบัตรไม่สั่น ธนาคารไม่โทร ฉันจะถือว่าภารกิจล้มเหลว'ธวิณเปิดประตูรถให้เธอ เมนิตราก้าวลงไปด้วยมาดคุณนายผู้สง่างาม ทั้งที่ในหัวกำลังคำนวณราคาปลาดิบอย่างบ้าคลั่ง พนักงานของร้านออกมาต้อนรับด้วยความสุภาพ พาเธอกับธวิณเข้าไปยังห้อ

ธวิณตอบด้วยใบหน้าเรียบสนิทไร้ร่องรอยการล้อเล่น "บัตรของเธอ บัญชีค่าใช้จ่ายส่วนตัวส่วนของเธอเอง ฉันสั่งให้เลขาภูมิจัดการเปิดระบบให้ตั้งแต่ช่วงเช้าแล้ว"สมองของเมนิตรายังคงมึนตึบจนประมวลผลตามไม่ทัน "แล้วมันหมายความว่ายังไงคะ"ชายหนุ่มรับแก้วชาขึ้นมาจิบอย่างเชื่องช้า ละเลียดรสชาติอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวางมันลงอย่างสงบ "หมายความว่ามื้อนี้เธอจ่ายเอง"โลกทั้งใบของเมนิตราพลันเงียบสนิทลงทันทีเสียงเชฟเก็บมีด เสียงพนักงานเลื่อนประตู เสียงน้ำชาในแก้ว ทุกอย่างหายไปหมด เหลือเพียงประโยคเดียวที่สะท้อนก้องอยู่ในหัวเธอมื้อนี้เธอจ่ายเอง!เมนิตรามองใบเสร็จ มองยอดเงินหลายหมื่น มองบัตรที่มีชื่อตัวเอง แล้วหันกลับไปมองธวิณด้วยสายตาเหมือนเพิ่งเห็นฆาตกรทางเศรษฐกิจนั่งจิบชาอยู่ข้างๆ'ฉิบหาย เอาบัตรฉันจ่าย เท่ากับมื้อที่กินไปหลายหมื่นคือเงินของฉันเหรอ อ๊ากกกก ไอ้ตู้เย็นมหาโหด หลอกให้ฉันเอาเงินตัวเองมาผลาญเหรอเนี่ย โธ่ มื้อนี้เปย์น้องปริ๊นซ์ได้หลายดื่มเลยนะ'ธวิณเกือบสำลักชา แต่ยังรักษาสีหน้าไว้ได้อย่างแนบเนียนเมนิตรากำมือแน่นใต้โต๊ะ ปากยังคงยิ้มเพราะพนักงานยืนอยู่ตรงหน้า แต่ดวงตาของเธอร้อนแรงราวกับอยากคว่ำถ้ว