All Chapters of ท่านประธานคะ เลิกอ่านใจเมียสักที!: Chapter 51 - Chapter 60

"มินน์..." ธวิณเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา"คะ? ปวดหัวเหรอ เอาพาราเพิ่มไหม" เมนิตราชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ชายหนุ่มส่ายหน้าช้าๆ เขาเอื้อมมือที่ร้อนผ่าวไปกอบกุมมือเล็กของเธอที่กำลังถือผ้าขนหนูเอาไว้ ก่อนจะดึงมือนั้นมาแนบแก้มสากของตัวเองอย่างออดอ้อน"ขอบคุณนะ... ทั้งเรื่องที่ออฟฟิศ..." เขาเว้นจังหวะ นัยน์ตาคมปรือขึ้นมองหน้าเธอ "แล้วก็เรื่องที่ยอมอดหลับอดนอน... ดูแลควายตัวนี้ด้วย"กึก!เมนิตราเบิกตากว้าง สะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินประโยคคุ้นหูหลุดออกมาจากปากเขา!'เฮ้ยยย! เดี๋ยว! หรือว่าเมื่อกี้ตอนพยุงฉันเผลอหลุดปากด่าออกเสียงไปวะ! ฉิบหายแล้วยัยมินน์! โดนไล่ออกจากการเป็นเมียแน่!'หญิงสาวรีบชักมือกลับ หน้าแดงซ่านด้วยความเลิ่กลั่ก "ค... ควายอะไรกันคะ! มินน์ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย! คุณธีร์เมาไข้แล้วหูแว่วแน่ๆ นอนพักไปเลยค่ะ!"ธวิณลอบยิ้มบางๆ ในความมืด ชายหนุ่มไม่ต้อนให้เธอจนมุม เขายอมปิดเปลือกตาลงอย่างว่าง่าย แต่ยังคงดึงรั้งมือเล็กของภรรยามากุมไว้แน่นที่หน้าอก ไม่ยอมปล่อยให้เธอเดินหนีไปไหนคืนนี้... แม้จะป่วยจนไข้ขึ้น แต่ท่านประธานกลับรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก ที่ได้ ‘พยาบาลปากแจ๋ว’ คนนี้

งานเลี้ยงขอบคุณนักลงทุนและฉลองความสำเร็จประจำปีของ D.K.Enterprise ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่อลังการสมฐานะบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ ณ ห้องบอลรูมแกรนด์ของโรงแรมหรูระดับหกดาว บรรยากาศภายในงานคลาคล่ำไปด้วยนักธุรกิจระดับแนวหน้า เซเลบริตี้ และพาร์ตเนอร์จากหลากหลายประเทศที่มาร่วมแสดงความยินดี แสงแชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายระยิบระยับ สะท้อนกับแก้วแชมเปญในมือของผู้ร่วมงานทว่าวินาทีที่บานประตูไม้แกะสลักบานใหญ่เปิดออก เสียงพูดคุยจอแจก็ค่อยๆ เงียบลง ทุกสายตาภายในงานต่างพร้อมใจกันหยุดชะงักและหันไปมองยังจุดเดียวกันเป็นตาเดียว...เมนิตราปรากฏตัวในชุดเดรสราตรียาวผ้าไหมพริ้วไหวสีโรสโกลด์ที่ขับเน้นผิวขาวผ่องของเธอให้ดูโดดเด่นสะดุดตาและสว่างไสวราวกับมีออร่า คอเสื้อวีผ่าลึกอวดเนินอกอวบอิ่มพองาม ท่อนล่างเป็นกระโปรงผ่าข้างสูงขึ้นมาโชว์เรียวขาสวยทุกครั้งที่ก้าวเดิน เส้นผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีต เผยให้เห็นลำคอระหงที่ประดับด้วยสร้อยเพชรน้ำงามมูลค่ามหาศาล ริมฝีปากอิ่มถูกแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสด ตัดกับสีชุดได้อย่างลงตัวและทรงพลังข้างกายของเธอคือ ‘ท่านประธานตู้แช่ศพ’ ธวิณในชุดทักซิโด้สีดำสนิทที่สั่งตัดพอด

ภายในมุมเงียบสงบของสวนหย่อมริมระเบียง เมนิตรานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หวาย นิ้วเรียวกดสมาร์ตโฟนรัวๆ ส่งข้อความระบายอารมณ์ลงในกรุ๊ป 'ชมรมปลดแอกคุณนาย'[มินน์ผู้รอดชีวิต: กรี๊ดดดด! พวกแก! มีชะนีหน้าพลาสติกมาแกล้งล้มซบกล้ามอกผัวฉัน! ลิปสติกติดคอเสื้อเลยโว้ยยย! หงุดหงิดๆๆ!] [โซอี้สั่งลุย: อ้าว! หึงเหรอจ๊ะคุณนาย? ไหนบอกอยากฟ้องหย่าใจจะขาดไงคะ มีหลักฐานชู้สาวแบบนี้ทางสะดวกเลยนะ] [เคย์สายนิ่ง: นั่นดิ มึงโมโหทำไมเนี่ย หรือว่า... ตอนนี้มึงไม่ได้อยากหย่ากับคุณธีร์ขนาดนั้นแล้ว?]ข้อความของเพื่อนทำเอาเมนิตราชะงักไป หญิงสาวกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ'นั่นสิ... ตั้งแต่ตอนที่เขาป่วยแล้วทำตัวเป็นไอ้โบ้ขี้อ้อน... ตั้งแต่ที่เขาเชื่อใจให้ฉันเคลียร์งานร้อยล้าน... ตั้งแต่ที่ซิกแพ็กเขามันอุ่นขนาดนั้น... ฉันก็ไม่ได้อยากจะชิ่งหนีไปพร้อมเงินห้าสิบล้านเท่าเมื่อก่อนแล้วนี่หว่า... บ้าจริง ยัยมินน์ แกหวั่นไหวกับไอ้ตู้เย็นอินเวอร์เตอร์นี่เหรอวะ!'"อ้าว ดูสิว่าใครมาแอบนั่งอยู่ตรงนี้..." เสียงแหลมปรี๊ดของ 'นิดา' น้องสาวต่างแม่ดังขึ้น ทำลายภวังค์ความคิดของเธอ พร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนสามคนที่เดินเข้ามาล้อมกรอบเก้าอี้หวาย

ตลอดเส้นทางบนรถตู้ผู้บริหารที่แล่นกลับคฤหาสน์ ภายในห้องโดยสารเงียบสงบ ไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ ทว่ามันกลับไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัดเย็นชาเหมือนระยะเวลาสามปีที่ผ่านมา เมนิตรานั่งพิงเบาะหนังนุ่ม โดยมีเสื้อสูททักซิโด้ตัวหนาของธวิณคลุมทับลาดไหล่บางเอาไว้ กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นกายของธวิณที่ติดอยู่บนเนื้อผ้า ช่วยปัดเป่าความหนาวเหน็บจากคำพูดของครอบครัวเมื่อครู่ออกไปจนหมดสิ้นเมื่อรถแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้านเดชาเกียรติ เมนิตราก็ไม่ได้เดินกลับขึ้นห้องนอนทันที หญิงสาวในชุดเดรสราตรีเดินเบี่ยงเข้าไปในครัว จัดการเปิดตู้เย็นแล้วคว้ากระป๋องเบียร์เย็นเฉียบติดมือมาสองกระป๋อง ก่อนจะเดินทอดน่องออกไปทางสวนหลังบ้านเมนิตราถอดรองเท้าส้นสูงคู่ละหลายหมื่นทิ้งไว้บนพื้นหญ้าอย่างไร้เยื่อใย ปล่อยให้ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าสัมผัสกับความเย็นของน้ำค้างยามดึก หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งกอดเข่าบนม้านั่งตัวยาวใต้ต้นไม้ใหญ่ เปิดกระป๋องเบียร์แล้วยกขึ้นซดอึกใหญ่ ปล่อยให้ความขมปร่าของแอลกอฮอล์ไหลลงคอ หวังจะให้มันช่วยลบความว้าวุ่นและภาพจำแย่ๆ ในใจแกร๊ก... ป๊อก!เสียงเปิดกระป๋องเบียร์อีกใบดังขึ้นข้างๆ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ทรุดตัวลงนั่งเคียงข้าง

เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ควรจะสดใส กลับเต็มไปด้วยเมฆหมอกแห่งความอึมครึมภายในบ้านเดชาเกียรติ เมื่อเมนิตรา ถูกท่านประธานสั่งกักบริเวณห้ามออกไปแรดนอกบ้านเด็ดขาด!"คุณธีร์! วันนี้วันหยุดนะ มินน์จะออกไปข้างนอก!" เมนิตราโวยวาย"ไม่ต้องไป วันนี้อยู่บ้านนี่แหละ" ธวิณสั่งเสียงเฉียบขาด ก่อนจะเดินหนีเข้าห้องทำงานไปดื้อๆ'หนอยยย! ไอ้เผด็จการหน้าหล่อ! นึกว่าตัวเองเป็นเจ้าของชีวิตฉันหรือไงฮะ!' เมนิตราเตะลมเตะแล้งด้วยความขัดใจ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะหรี่ลงพร้อมกับแผนการร้ายกาจที่ผุดขึ้นมาในหัว 'ได้... ไม่ให้ออกไปใช่ไหม งั้นฉันจะทำตัวเป็นภาระ ทำตัวซกมกให้บ้านพังไปเลย ดูสิว่าคนเจ้าระเบียบแบบคุณจะทนได้สักกี่น้ำ!'สิบห้านาทีต่อมา...เมนิตราเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดตัวโคร่งย้วยๆ กับกางเกงขาสั้นกุด หญิงสาวทิ้งตัวลงนอนเหยียดยาวเกลือกกลิ้งอยู่บนโซฟาหนังตัวโปรดของสามีในห้องนั่งเล่น ในมือถือถุงขนมมันฝรั่งทอดกรอบและช็อกโกแลตบาร์ เธอยัดขนมเข้าปากสลับกันจนเลอะเทอะ แถมยังเปิดซีรีส์เกาหลีเสียงดังลั่นบ้าน ชนิดที่ว่าป้าจันทร์เดินผ่านมายังต้องเอามืออุดหู'เอาสิ! เอาให้รำคาญจนเส้นเลือดแตกตายไปเลย! ไล่ฉันออกจากบ้านสิ ไล่เลย!