جميع فصول : الفصل -الفصل 160

สองเท้ายาวก้าวไปตามถนนดินลูกรังที่ชื้นแฉะด้วยรอยต่อของฤดูฝน จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าบ้านไม้กึ่งปูนชั้นเดียวหลังเล็กที่ถูกโอบล้อมด้วยแปลงดอกคัตเตอร์สีขาวสะพรั่ง รั้วไม้ไผ่เตี้ยๆ ไม่ได้บดบังทัศนวิสัยภายในบ้านเลยแม้แต่น้อย และที่ตรงนั้น... บริเวณแคร่ไม้ไผ่ใต้ต้นมะม่วง ร่างของคนที่เขาเฝ้าตามหาแทบพลิกแผ่นดินกำลังนั่งพับเพียบร้อยพวงมาลัยดอกมะลิอยู่อย่างเงียบสงบลมหายใจของรังสิมัณสะดุดกึก ราวกับถูกตอกหมุดตรึงเอาไว้กับพื้นดิน ภาพตรงหน้าทำให้ขอบตาของชายหนุ่มร้อนผ่าว มาริสาในชุดคลุมท้องผ้าฝ้ายสีครีมดูแปลกตาไปจากอดีตเลขาฯ สาวที่แต่งตัวปราดเปรียว ใบหน้าหวานปราศจากเครื่องสำอางดูอวบอิ่มและเปล่งปลั่งขึ้น ผิวพรรณของเธอขาวผ่องรับกับแสงแดดอ่อนๆ และสิ่งที่ทำให้กำแพงความเย่อหยิ่งของบอสหนุ่มพังทลายลงจนหมดสิ้น คือความนูนเด่นของหน้าท้องที่ดันชุดผ้าฝ้ายออกมาอย่างชัดเจน เธอกำลังอุ้มท้องลูกของเขา... สายเลือดของเขาอยู่ในนั้นจริงๆ"ริสา..." เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดลอดออกจากริมฝีปากหยัก รังสิมัณไม่สามารถทนรอได้อีกต่อไป ชายหนุ่มผลักบานประตูรั้วไม้ไผ่ให้เปิดออกแล้วก้าวยาวๆ เข้าไปในอาณาเขตบ้านทันทีเสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนใ

“คุณมันบ้า... คุณมันคนบ้าที่สุดเลย” เธอสะอื้นไห้“ทำแบบนี้ทำไมคะ ทำไปเพื่ออะไร ในเมื่อคุณเคยบอกเองว่าฉันเป็นแค่ผู้หญิงหิวเงิน” ประโยคนั้นทำให้รังสิมัณหน้าสลดลง ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้ จับมือบางของเธอมากุมเอาไว้แนบแก้มสากของตนเอง “ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษจริงๆ ริสา วันนั้นฉันหน้ามืดตามัวเพราะความหึงหวง ฉันเห็นข้อความของไอ้นพแล้วฉันก็ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ฉันสืบรู้ความจริงหมดแล้ว ว่ามันตั้งใจส่งมาป่วนเพราะมันตกอับ ฉันจัดการลากคอมันเข้าคุกไปแล้ว โทษฐานที่มันกล้ามาแตะต้องความสงบสุขในชีวิตครอบครัวของฉัน” รังสิมัณคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเธออีกครั้ง โน้มใบหน้าลงไปแนบกับหน้าท้องที่นูนป่องของหญิงสาวอย่างแสนรัก น้ำตาร้อนๆ ของผู้เป็นพ่อซึมผ่านเนื้อผ้าฝ้ายเข้าไปถึงผิวเนียน“ปะป๊าขอโทษนะครับลูก... ปะป๊ามันโง่ ปะป๊ามันตาบอดที่พูดจาทำร้ายจิตใจ หม่าม้าของหนู ปะป๊าสัญญา ต่อหน้าฟ้าดิน ต่อหน้าคุณยาย ต่อหน้าหนูและหม่ามี๊ ว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของปะป๊า ลมหายใจของปะป๊า จะมีไว้เพื่อปกป้องและรักหนูกับหม่ามี๊เท่านั้น จะไม่มีใครหน้าไหน หรืออคติใดๆ มาทำร้ายครอบครัวของเราได้อีกแล้ว” ชายหนุ่มเงยหน้า

คำประกาศกร้าวที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มทำให้ทุกคนในบ้านต่างก้มหน้ารับคำอย่างแข็งขัน ทว่าเต็มไปด้วยความยินดี แม่อนงค์ที่เดินตามลงมาก็ถูกต้อนรับอย่างอบอุ่น รังสิมัณได้สั่งให้คนงานจัดการปรับปรุงเรือนกระจกหลังเล็กในสวนหลังบ้าน ให้กลายเป็นแปลงปลูกผักออร์แกนิกและสมุนไพร เพื่อให้แม่ยายของเขาได้ใช้เวลาว่างอย่างเพลิดเพลินโดยไม่ต้องทนเหงาอุดอู้ซึมกระทืออยู่ในห้องแอร์เช้าวันรุ่งขึ้น... ความเซอร์ไพรส์ที่มาริสาไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ขณะที่หญิงสาวกำลังนั่งทานอาหารเช้าอยู่ในชุดคลุมท้องสีพาสเทล ศิริศักดิ์ก็เดินนำเจ้าหน้าที่จากสำนักงานเขตสองท่านเข้ามาในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ พร้อมด้วยแฟ้มเอกสารตราครุฑ รังสิมัณในชุดสูทลำลองดูภูมิฐานเดินเข้ามาสวมกอดภรรยาจากด้านหลัง โน้มใบหน้าลงมาหอมแก้มใสฟอดใหญ่“คุณรังสิมัณ... นี่มันอะไรกันคะ เจ้าหน้าที่เขตมาทำอะไรที่บ้านเราคะ” หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความงุนงง“ก็มาทำหน้าที่เป็นพยานในการจดทะเบียนสมรสของเรายังไงล่ะจ๊ะ” ชายหนุ่มตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง “ฉันบอกแล้วไง ว่าทันทีที่กลับมาถึงกรุงเทพฯ สิ่งแรกที่ฉันจะทำคือการทำให้เธอเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฉัน ฉันไม่อยากรอให้ถึงวันแต่งงาน

“นี่พวกแก... ฉันมีเรื่องจะเม้าส์!”ทันทีที่สิ้นประโยคเด็ดหลุดออกจากปากของ ‘พี่มณี’ พนักงานบัญชีรุ่นเดอะประจำแผนก เก้าอี้ล้อเลื่อนของพนักงานรอบข้างต่างก็ไถลรวมตัวกันเข้าสู่จุดศูนย์กลางราวกับถูกผีผลัก แรงดึงดูดของคำว่า ‘เรื่องจะเม้าส์’ ในเช้าวันจันทร์ที่แสนน่าเบื่อนั้น ทรงพลังยิ่งกว่าหลุมดำในอวกาศเสียอีก“ใบเฟิร์น! เขยิบเข้ามานั่งด้วยกันสิ เดี๋ยวจะพลาดข่าวเด็ดหรอก” พี่มณีกวักมือเรียกหญิงสาววัยเบญจเพสที่กำลังพิมพ์งานก๊อกแก๊กอยู่อีกฝั่งของพาร์ทิชัน“อะ... เฮ้อ... ได้ๆ ค่ะพี่”‘ใบเฟิร์น’ หญิงสาวผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโต และผมประบ่าดัดลอนคลายๆ กลั้นหายใจจนแก้มป่อง ก่อนจะระบายลมออกมาช้าๆ อย่างจำยอม เธอออกแรงยันเท้าลากเก้าอี้เข้าไปสมทบกับเหล่าสมาคมมนุษย์ ป้าข้างบ้านประจำออฟฟิศทันที ทั้งที่ในใจแอบบ่นอุบอิบ...“เบื่อจริงพวกชอบนินทาในที่ทำงาน!คนขยันทำงานเป็นบ้าเป็นหลังเพื่อหาเงินผ่อนคอนโดอย่างเธอเนี่ยนะ ที่อยากจะเอาหัวไปจุ่มกับวงป้าๆ พวกนี้? แต่ก็นั่นแหละ สังคมออฟฟิศมันโหดร้าย ขืนเธอทำตัวแปลกแยกเดี๋ยวก็จะถูกกล่าวหาว่าไม่อินทิเกรตไม่ยอมเข้าพวก การเม้ามอยหอยขมถือเป็นกาแฟพักเบรกชั้นดีของ

ใบเฟิร์นตกใจจนแทบร้องกรี๊ด เธอรีบใช้สองแขนกวาดรวบข้าวของทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่ปากกาที่กลิ้งหลุนๆ ไปทางรองเท้าสลิปเปอร์ของเขา มาโอบกอดไว้อย่างรวดเร็วก่อนที่มือหนาของเขาจะทันได้หยิบชิ้นใดชิ้นหนึ่งขึ้นมาถือ ร่างบอบบางรีบสปริงตัวลุกขึ้นยืนด้วยความเร็วแสง แล้วขยับถอยหลังกรูดออกห่างจากแทนไทไปสามก้าวด้วยความประหม่าสุดขีด เธอค้อมหัวให้เขาลวกๆ หนึ่งที แล้วตัดสินใจหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวหนีไปทางบันไดหนีไฟแทน ทิ้งให้เจ้านายหนุ่มยืนงงอยู่หน้าลิฟต์ในวินาทีที่บานประตูลิฟต์กำลังจะปิดลง ใบเฟิร์นแอบเหลียวหลังกลับไปมอง ก็เห็นว่าบอสสุดหล่อกำลังมองตามหลังเธอมาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดาแน่ล่ะ! เขาอาจจะสงสัยในอาการแปลกประหลาดที่เธอแสดงออก หรือไม่ก็คิดว่ายัยนี่ต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ!ก็จะไม่ให้ประหม่าจนทำตัวเด๋อด๋าได้ยังไงเล่า! นั่นมันบอสแทนไทเชียวนะ! สามีทิพย์ที่เธอแอบกรี๊ด แอบมองเขาในระยะไกลยี่สิบเมตรมาตลอดสามปี!เมื่อลากสังขารพาตัวเองขึ้นบันไดมาจนถึงชั้นที่พัก ใบเฟิร์นก็ไขกุญแจห้องแล้วทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง หัวใจยังคงเต้นรัวเป็นจังหวะสามช่าไม่หยุดว่าแต่... ทำไมบอสถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?คิ้วเรียวขมวดเข้าหากั