All Chapters of บอสขาอย่าอ่อย: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากแยกย้ายกันไปจัดการธุระส่วนตัว คุณพรรณษาอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเป็นชุดผ้าไหมสีเรียบหรูเสร็จเรียบร้อย ท่านก็ตัดสินใจเดินออกจากห้องมาสเตอร์ของตัวเอง ไปหาบุตรชายที่ห้องพักฝั่งขวา ห้องนอนทั้งสองห้องนี้ถูกออกแบบให้มีประตูเชื่อมถึงกันได้ (Connecting Room) ในขณะที่ห้องรับรองแขกที่สาวๆ พักอยู่นั้น ตั้งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของผนังห้องโถง จึงมีความเป็นส่วนตัวและไม่ได้ยินเสียงรบกวนก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นหน้าห้องของรองประธานหนุ่ม“เชิญครับคุณแม่ ประตูไม่ได้ล็อกครับ”เมื่อได้ยินเสียงตอบรับจากบุตรชาย คุณพรรณษาจึงเปิดประตูเข้าไป ถึงแม้ว่าจะเป็นแม่ลูกกันสนิทสนมแค่ไหน แต่การเคาะประตูก่อนเข้าห้องก็เป็นมารยาทพื้นฐานที่ท่านยึดถือ เผื่อบางทีลูกชายอาจจะอยู่ในชุดที่ไม่พร้อม หรือแต่งตัวไม่เรียบร้อย เพราะยังไงเสียห้องนอนก็ถือเป็นพื้นที่ส่วนตัว“แม่แวะมาดู ว่าลูกอาบน้ำเสร็จหรือยัง” คุณพรรณษาเอ่ยถาม ขณะเดินไปนั่งที่โซฟาปลายเตียง พร้อมภัทร์ที่เพิ่งสวมเสื้อยืดใส่นอนเสร็จ หันมายิ้มอย่างรู้ทัน “แหม... แต่ผมว่าคุณแม่คงไม่น่าจะเดินมาหาผมถึงห้อง แค่เพื่อจะมาถามเรื่องแค่นั้นหรอกมั้งครับ” “หึ... ฉลาดร

หลังจากชื่นชมกับช่อดอกไม้ช่อโตและข้อความในการ์ดอยู่ชั่วครู่ นิลรัตน์ก็ พยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติที่สุด หญิงสาวนำช่อกุหลาบไปวางไว้ที่ชั้นวางของด้านหลังโต๊ะเพื่อไม่ให้เกะกะพื้นที่ทำงาน ก่อนจะก้มหน้าก้มตาจัดการกับแฟ้มเอกสารตรงหน้าต่อเพื่อสงบสติอารมณ์ที่กำลังแตกกระเจิงติ๊ง!เสียงสัญญาณลิฟต์ผู้บริหารเปิดออก ร่างสูงสง่าของ ‘พร้อมภัทร์’ ก้าวเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาด้วยท่วงท่ามั่นใจ วันนี้เขาอยู่ในชุดสูทสีเข้มสุดเนี้ยบที่ตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัว กลิ่นน้ำหอมบุรุษแนวสปอร์ตที่คุ้นเคยโชยมากระทบจมูกเลขาฯ สาวที่ยังคงนั่งก้มหน้างุด พยายามซ่อนพวงแก้มที่ยังคงซับสีเลือดฝาดเอาไว้ชายหนุ่มเดินมาหยุดยืนพิงขอบโต๊ะทำงานของเธอ ส่งยิ้มหวานละมุนที่หาดูได้ยากมาให้ “อรุณสวัสดิ์ครับคุณเลขาฯ” เสียงทุ้มเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี“เช้านี้เป็นยังไงบ้าง อาการปวดที่เท้าดีขึ้นไหม ใส่สลิปเปอร์สีเหลืองหัวเป็ดแบบนี้... น่ารักดีนะ” นิลรัตน์เงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาคมกริบที่ทอประกายวิบวับ “อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านรอง... แผลดีขึ้นมากแล้วค่ะ ไม่ค่อยตึงแล้ว” เธอพยายามปรับเสียงให้เรียบที่สุด “และ... เลขาฯ ต้องขอขอบคุณสำหรับดอกไม้ช่

วันหยุดเสาร์และอาทิตย์ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ทางบริษัทได้มอบหมายให้ทีมงานออร์แกไนเซอร์เข้ามาจัดเตรียมสถานที่อย่างยิ่งใหญ่ เพราะอีกสองวัน คืองานฉลองวันครบรอบการก่อตั้งบริษัทประจำปี ซึ่งเป็นงานใหญ่ที่พนักงานทุกคนรอคอยเมื่อถึงวันงาน พนักงานทุกคนต่างแต่งตัวมาร่วมงานกันตั้งแต่เช้าตรู่ ช่วงเช้ามีพิธีทำบุญเลี้ยงพระทางศาสนาเพื่อความเป็นสิริมงคล เมื่อเสร็จสิ้นพิธีการในช่วงกลางวัน ก็ถึงเวลาของการรื่นเริง ดื่มกิน และงานปาร์ตี้ในช่วงเย็นที่จัดขึ้นอย่างหรูหราที่ลานอเนกประสงค์ของบริษัทนิลรัตน์ในชุดเดรสกึ่งราตรีสีโอลด์โรสขับผิวขาวผ่อง นั่งร่วมโต๊ะอยู่กับกลุ่มเพื่อนพนักงานแผนกบัญชี แต่ถึงแม้จะรายล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย เธอก็รับรู้ได้เป็นอย่างดีว่า... มี ‘สายตาคู่หนึ่ง’ ของใครบางคนที่นั่งอยู่โต๊ะวีไอพีด้านหน้าสุด กำลังจ้องมองเธออยู่แทบไม่วางตา!“คุณเลขาฯ... พี่ว่าสงสัยท่านรองประธานจะตกหลุมรักเลขาฯ ของตัวเองเข้าอย่างจังแล้วล่ะมั้งคะเนี่ย” นนทิยา พนักงานบัญชีรุ่นพี่ที่นั่งข้างๆ เอ่ยแซว กระทุ้งศอกใส่นิลรัตน์เบาๆ“พี่นนท์ก็พูดไปเรื่อยค่ะ...” นิลรัตน์ยิ้มเจื่อนๆ พยายามตักอาหารเข้าปาก“ท่านรองเนี่ยนะคะจะมาต

รถสปอร์ตคันหรูแล่นทะยานฝ่าความมืดมิดของยามค่ำคืนด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่กฎหมายจะอนุโลมให้ พร้อมภัทร์กำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบจ้องมองถนนสลับกับหันมามองร่างบางที่เบาะข้างคนขับเป็นระยะ นิลรัตน์กำลังทุรนทุรายอย่างหนัก หญิงสาวบิดเร่าไปมาบนเบาะหนังใบหน้าสวยหวานแดงก่ำราวกับลูกตำลึงสุก หยาดเหงื่อผุดพราวตามกรอบหน้าและไรผม แม้แอร์ในรถจะเย็นฉ่ำแค่ไหนก็ไม่อาจดับความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ภายในกายของเธอได้ สองมือเล็กปัดป่ายสะเปะสะปะ พยายามจะดึงทึ้งคอเสื้อเดรสของตัวเองให้เปิดกว้างขึ้นเพื่อระบายความอึดอัด“อื้อ... ร้อน... ท่านรอง... ฉันร้อน...” เสียงหวานครางกระเส่า แหบพร่าและเว้าวอนอย่างที่เธอไม่เคยเป็นมาก่อน“อดทนหน่อยนิลรัตน์ ใกล้จะถึงคอนโดฉันแล้ว!” พร้อมภัทร์กัดฟันกรอด พยายามข่มอารมณ์ดิบเถื่อนของตัวเองที่เริ่มถูกปลุกเร้าจากเสียงครางและภาพอันเย้ายวนของเลขาฯ สาว ทันทีที่รถจอดสนิทในช่องจอดวีไอพีใต้คอนโดมิเนียมชายหนุ่มก็รีบวิ่งลงไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ปลดเข็มขัดนิรภัยและช้อนร่างอันร้อนผ่าวของนิลรัตน์ขึ้นอุ้มขึ้น กายสาวอ่อนปวกเปียกไร้สิ้นเรี่ยวแรง ทว่าท่อนแขนเรียวกลับตวัดโอบรอบคอเขา

เมื่อสติสัมปชัญญะเริ่มกลับคืนมาเต็มร้อย เธอก้มลงมองท่อนแขนหนักอึ้งที่กอดร่ายเอวเธอไว้... กลิ่นน้ำหอมบุรุษสไตล์สปอร์ตที่คุ้นเคย กอปรกับภาพเหตุการณ์เลือนลางเมื่อคืนที่ฉายชัดขึ้นมาในสมอง ทำให้นิลรัตน์เบิกตากว้าง! ‘อย่าบอกนะว่า... เรื่องบัดซบที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ เป็นฝีมือของท่านรองจอมหื่น!’ ความเข้าใจผิดแล่นปราดเข้ามาในหัว คิดว่าเขาคงใช้เล่ห์เหลี่ยมวางยาเธอเพื่อจะรวบหัวรวบหางให้สมอยาก คิดได้แค่นั้น หญิงสาวก็โกรธจนเลือดขึ้นหน้า เธอคว้าท่อนแขนแกร่งที่พาดอยู่ตรงเอวขึ้นมา แล้วฝังเขี้ยวจมเขี้ยวลงไปอย่างแรง!“โอ๊ยยย!!” พร้อมภัทร์สะดุ้งตื่น ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด รีบชักแขนกลับ “เธอกัดฉันทำไมเนี่ยนิลรัตน์! เป็นบ้าไปแล้วเหรอ!”“ไอ้บ้า! ไอ้คนหื่นกาม! ไอ้คนสารเลว!” นิลรัตน์ตวาดลั่น น้ำตาแห่งความโกรธแค้นไหลพราก“ที่แท้คุณก็เผยธาตุแท้ออกมา! คุณมันหน้าเนื้อใจเสือ!” “เดี๋ยว! นิลรัตน์! เธอใจเย็นๆ ก่อน ฟังฉันอธิบายก่อนสิ!” เขารีบเอื้อมมือไปเปิดโคมไฟตรงหัวเตียง แสงไฟสว่างวาบทำให้เห็นใบหน้าเปื้อนน้ำตาของหญิงสาว“ฉันเคยชื่นชมคุณมาตลอดในเรื่องความเก่งกาจในการทำงาน แต่ฉันไม่นึกเลย... ว่าคุณจะชั่ว