Lahat ng Kabanata ng บอสขาอย่าอ่อย: Kabanata 21 - Kabanata 30

เช้าตรู่วันอาทิตย์ ณ คอนโดตากอากาศริมหาดหัวหิน แสงแดดอ่อนๆ ทอประกายสะท้อนผิวน้ำทะเลสีคราม นิลรัตน์ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่น แม้จะยังมีความรู้สึกตึงๆ ที่ฝ่าเท้าขวาอยู่บ้าง หญิงสาวอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดลำลองสบายๆ ก่อนจะค่อยๆ เดินกระเผลกออกจากห้องพักมายังโถงห้องนั่งเล่น คุณพรรณษาที่ตื่นมารับอรุณอยู่ก่อนแล้ว หันมายิ้มทักทายอย่างอารมณ์ดี“อรุณสวัสดิ์จ๊ะหนูนิลรัตน์ ตื่นแต่เช้าเลยนะ แล้วขาเป็นยังไงบ้างล่ะ”นิลรัตน์ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ด้วยความนอบน้อม “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณท่าน...” เธอก้มมองฝ่าเท้าที่ถูกพันพลาสเตอร์กันน้ำเอาไว้“ยังเจ็บนิดๆ ค่ะคุณท่าน ยังคิดอยู่เลยค่ะว่าพรุ่งนี้จะสวมรองเท้ายังไงไปทำงานดีขืนใส่ส้นสูงแผลคงกดทับจนอักเสบแน่ๆ เลยค่ะ” ท่านประธานใหญ่หัวเราะร่วน ส่ายหน้าไปมา “ตัวต้นเรื่องที่ทำให้หนูต้องเจ็บตัว ก็ต้องรับผิดชอบสิ พรุ่งนี้หนูก็ใส่รองเท้าสลิปเปอร์นิ่มๆ นั่นแหละไปทำงานเลย ใครกล้าว่าเดี๋ยวฉันจัดการเอง”“โชคดีนะคะที่สองวันที่จะถึงคือ จันทร์กับอังคารนี้ ไม่มีคิวต้องออกไปพบลูกค้าหรือดูงานที่ไหน ถ้ามีนัดสำคัญข้างนอกล่ะก็... แย่เลยค่ะคุณท่าน” นิลรัตน์ถอนหายใจอย่างโล่งอก ระหว่างท

วันหยุดเสาร์และอาทิตย์ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว ทางบริษัทได้มอบหมายให้ทีมงานออร์แกไนเซอร์เข้ามาจัดเตรียมสถานที่อย่างยิ่งใหญ่ เพราะอีกสองวัน คืองานฉลองวันครบรอบการก่อตั้งบริษัทประจำปี ซึ่งเป็นงานใหญ่ที่พนักงานทุกคนรอคอยเมื่อถึงวันงาน พนักงานทุกคนต่างแต่งตัวมาร่วมงานกันตั้งแต่เช้าตรู่ ช่วงเช้ามีพิธีทำบุญเลี้ยงพระทางศาสนาเพื่อความเป็นสิริมงคล เมื่อเสร็จสิ้นพิธีการในช่วงกลางวัน ก็ถึงเวลาของการรื่นเริง ดื่มกิน และงานปาร์ตี้ในช่วงเย็นที่จัดขึ้นอย่างหรูหราที่ลานอเนกประสงค์ของบริษัทนิลรัตน์ในชุดเดรสกึ่งราตรีสีโอลด์โรสขับผิวขาวผ่อง นั่งร่วมโต๊ะอยู่กับกลุ่มเพื่อนพนักงานแผนกบัญชี แต่ถึงแม้จะรายล้อมไปด้วยผู้คนมากมาย เธอก็รับรู้ได้เป็นอย่างดีว่า... มี ‘สายตาคู่หนึ่ง’ ของใครบางคนที่นั่งอยู่โต๊ะวีไอพีด้านหน้าสุด กำลังจ้องมองเธออยู่แทบไม่วางตา!“คุณเลขาฯ... พี่ว่าสงสัยท่านรองประธานจะตกหลุมรักเลขาฯ ของตัวเองเข้าอย่างจังแล้วล่ะมั้งคะเนี่ย” นนทิยา พนักงานบัญชีรุ่นพี่ที่นั่งข้างๆ เอ่ยแซว กระทุ้งศอกใส่นิลรัตน์เบาๆ“พี่นนท์ก็พูดไปเรื่อยค่ะ...” นิลรัตน์ยิ้มเจื่อนๆ พยายามตักอาหารเข้าปาก“ท่านรองเนี่ยนะคะจะมาต

“อึก... เจ็บ! อ๊ายย! เอาออกไป... ฉันเจ็บ!”นิลรัตน์หวีดร้องลั่น น้ำตาแห่งความเจ็บปวดทะลักทลายออกมาทันทีที่ความใหญ่โตเริ่มชำแรกผ่านเข้ามาได้เพียงแค่ส่วนหัว ความรู้สึกคับแน่นและฉีกขาดทำให้สติที่เลื่อนลอยเริ่มกลับมาเล็กน้อย เธอพยายามถดสะโพกหนีและใช้มือผลักหน้าท้องแกร่งของเขาออก“ชู่วว... นิลรัตน์ คนดี... ใจเย็นๆ อย่าเกร็งนะ” พร้อมภัทร์กัดฟันข่มความต้องการที่แทบจะระเบิด เขาหยุดชะงักการเคลื่อนไหวเพื่อรอให้ร่างกายของเธอปรับตัว“ฉันรู้ว่าเจ็บ... ทนอีกนิดเดียวนะยาหยี อีกนิดเดียวเท่านั้น”ท่อนเอ็นร้อนของเขาถูกบีบรัดแน่นจนแทบจะขาดใจ ความฟิตแน่นของสาวพรหมจรรย์ผนวกกับขนาดไซซ์ 58 ของเขา ทำให้การสอดใส่เป็นไปอย่างยากลำบาก ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปจูบซับน้ำตาที่หางตาให้เธออย่างอ่อนโยน มอบจูบที่แสนหวานเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ สลับกับดูดดึงยอดอกของเธออีกครั้งเพื่อปลุกเร้าอารมณ์ให้กลับมาอยู่เหนือความเจ็บปวด เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเริ่มผ่อนคลายลงและช่องทางรักเริ่มคายน้ำหวานออกมาหล่อลื่น มากขึ้น เขาจึงตัดสินใจขยับสะโพก ดันความแข็งขืนเข้าไปอีกครั้งจนสุดความยาว!“กึก!”เยื่อบางๆ ที่ขวางกั้นถูกทะลวงผ่านไป นิลรัตน์ไม่ม

แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลกลางห้องทำงานสุดหรูสาดส่องลงมาสะท้อนกับโต๊ะทำงานไม้สักขัดมันเงาวับ เช้าวันอังคารเริ่มต้นขึ้นด้วยบรรยากาศที่แสนจะตึงเครียด ในสายตาของคนนอก ทว่าสำหรับคนในความลับ มันกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจอย่างประหลาดหลังจากที่นิลรัตน์ได้นอนพักฟื้นร่างกายจนเต็มอิ่มตลอดทั้งวันจันทร์ วันนี้หญิงสาวก็กลับมาทำงานตามปกติด้วยความสดใสที่มากกว่าเดิม ร่างกายที่เคยบอบช้ำจากบทรักมาราธอนเริ่มทุเลาลง เหลือเพียงความปวดเมื่อยเล็กน้อยที่พอทนได้ แต่สิ่งที่สร้างความลำบากให้เธอในเช้านี้ ไม่ใช่อาการปวดเมื่อย... แต่เป็นร่องรอย ‘สีกุหลาบ’ ที่เจ้านายจอมหื่นฝากฝังเอาไว้เต็มซอกคอและเนินอกต่างหาก!หญิงสาวต้องเสียเวลาหน้ากระจกอยู่นานสองนาน เพื่อโบกคอนซีลเลอร์กลบรอยแดงช้ำพวกนั้น ก่อนจะตัดสินใจหยิบเสื้อเชิ้ตคอเต่าแขนยาวสีครีมที่มิดชิดตั้งแต่คอจรดข้อมือมาสวมทับ เพื่อป้องกันความผิดพลาด เมื่อนิลรัตน์ก้าวเท้าเข้ามาในออฟฟิศชั้นผู้บริหาร พนักงานหลายคนที่เดินผ่านต่างก็เข้ามาทักทายด้วยความเป็นห่วง เพราะเรื่องที่เธอ ‘หายตัวไป’ จากงานเลี้ยงเมื่อคืน วันอาทิตย์ ถูกพี่นงลักษณ์ปล่อยข่าวลวงเอาไว้ว่า เธอเกิดอาการหน

การเก็บข้าวของที่คอนโดมิเนียมของนิลรัตน์ใช้เวลาเพียงไม่นาน เพราะหญิงสาวมีของใช้ส่วนตัวไม่มากนัก พร้อมภัทร์เป็นคนลงมือช่วยหยิบจับเสื้อผ้าของเธอใส่กระเป๋าเดินทางด้วยตัวเอง ท่ามกลางเสียงโวยวายของเลขาฯ สาวที่พยายามแย่งชุดชั้นในและชุดนอนตัวย้วยออกจากมือเจ้านายหนุ่ม“พี่พร้อม! วางลงเลยนะคะ อันนั้นนิลเก็บเองได้!” นิลรัตน์หน้าแดงแป๊ด พยายามยื้อแย่งกางเกงนอนขาสั้นลายเป็ดน้อยมาจากมือหนา“ทำไมต้องหวงด้วยล่ะยาหยี ทีตอนถอด... พี่ก็เป็นคนถอดให้ด้วยมือคู่นี้เองแท้ๆ” เขาลอยหน้าลอยตาตอบ ยัดกางเกงตัวนั้นลงกระเป๋าหน้าตาเฉย “เอาไปแค่นี้แหละ เสื้อผ้าชุดทำงานไม่ต้องขนไปเยอะหรอก อยู่บ้านคุณแม่ใส่ชุดอยู่บ้านสบายๆ ก็พอ เดี๋ยวถ้าขาดเหลืออะไร พี่ให้คนไปเหมาคอลเลกชันใหม่จากห้างมาให้เอง” “สายเปย์จริงๆ เลยนะคะเจ้านาย” เธอค้อนขวับ แต่ก็ยอมรูดซิปกระเป๋าเดินทางแต่โดยดี ใช้เวลาขับรถฝ่าการจราจรไม่นาน รถสปอร์ตคันหรูของรองประธานหนุ่มก็แล่นเข้าสู่ เขตคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารของตระกูล นิลรัตน์เคยมารับคุณพรรณษาที่นี่บ้างประปราย แต่ไม่เคยได้เข้ามาลึกถึงโซนพักอาศัยส่วนตัวด้านในทันทีที่ประตูรั้วอัลลอยด์บานยักษ์เปิดออก หญ