All Chapters of บอสขาอย่าอ่อย: Chapter 11 - Chapter 20

เวลาเกือบสองทุ่ม บรรยากาศในออฟฟิศชั้นผู้บริหารเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน พนักงานแผนกอื่นๆ ทยอยกลับกันไปหมดแล้ว เหลือเพียงแสงไฟสว่างจ้าจากโต๊ะทำงานหน้าห้องรองประธานเท่านั้นนิลรัตน์นั่งหลังขดหลังแข็ง พิมพ์งานแปลเอกสารด้วยความเร็วแสงสลับกับเปิดพจนานุกรมศัพท์เฉพาะทางธุรกิจ เมื่อความเหนื่อยล้าบวกกับความเงียบและวังเวงเริ่มคืบคลานเข้ามา หญิงสาวจึงพยายามสร้างความครื้นเครงให้ตัวเองด้วยการ ฮัมเพลง ก่อนจะเริ่มเปล่งเสียงร้องออกมาดังลั่นออฟฟิศอย่างลืมตัว เพราะคิดว่าไม่มีใครอยู่แล้ว“ตั้งแต่เป็นสาวเต็มกาย หาผู้ชาย... ผู้ชายถูกใจไม่มี~ เมื่อคืนฝันดีน่าตบ ฝันๆๆ ว่าพบผู้ชายยอดดี~” เสียงใสๆ ร้องเพลงลูกทุ่งจังหวะโจ๊ะๆ อย่างเมามัน พร้อมกับโยกหัวไปมาตามจังหวะนิ้วที่รัวแป้นพิมพ์ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า... บุคคลที่เพิ่งเดินออกจากลิฟต์มาพร้อมกับถุงขนมเค้กและเครื่องดื่มจากร้านดัง กำลังยืนกลั้นขำจนไหล่สั่นอยู่ตรงมุมทางเดินพร้อมภัทร์เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาเงียบๆ รอยยิ้มเอ็นดูจุดขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่เขาจะกระแอมไอเบาๆ แล้วแกล้งเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงยียวน“อ๋อ... ที่แท้เธอก็แอบชอบฉันถึงกับเก็บไปฝันนี่เอง

“อ้อ... ที่แท้เธอก็มีแฟนแล้วนี่เอง! เป็นถึงท่านประธานบริษัทซะด้วย! แล้วเธอมาทนลำบากทำงานบริษัทกระจอกๆ กินเงินเดือนเลขาฯ แบบนี้ทำไมฮะ ทำไมไม่ไปเกาะผัวเธอประธานหลุดรุ่ยอะไรของเธอนั่นเลยล่ะ!” น้ำเสียงของเขาเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที นิลรัตน์มองหน้าเจ้านายที่จู่ๆ ก็องค์ลงแล้วถึงกับถอนหายใจยาว“ท่านรองคะ... จะไม่ถามเลขาฯ เลยสักคำหรือคะ ว่าเขาเป็นใคร มาจากไหน ทำงานที่ไหน สรุปเอาเองแล้วก็มานั่งบ่นๆๆ เป็นหมีกินผึ้งอยู่ได้”“ใครบ่นไม่ทราบ! ฉันแค่พูดความจริง! และไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องรู้ด้วยซ้ำว่าไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร เพราะมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉัน!” เขาสะบัดหน้าหนี กำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาว“ค่ะ ดิฉันทราบดีว่ามันไม่เกี่ยว...” นิลรัตน์กลั้นยิ้มจนปวดแก้ม เมื่อเห็นอาการหึงหวงของเจ้านายจอมเก๊ก “แต่ถึงต่อให้ดิฉันอยากจะแนบชิด อิงซบ หรือควงแขนเขายังไง ดิฉันก็ไม่มีโอกาสหรอกค่ะ... เพราะประธานจ้านรุ่ยหมิง เขาอยู่ในแค่ ‘ซีรีส์ ช่อง N*****x เท่านั้นแหละค่ะท่านรอง!”“เพล้ง!”...เสียงหน้าแตกดังลั่นอยู่ในสมองของพร้อมภัทร์ทันที ชายหนุ่มชะงัก หันกลับมามองหน้าเลขาฯ สาวที่กำลังพยายามกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น ความโกรธเ

“ปัง!”...เสียงปิดประตูห้องพักดังขึ้น พร้อมกับร่างบางของนิลรัตน์ที่ทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นหลังบานประตู หญิงสาวยกมือขึ้นทาบอกซ้ายของตัวเองที่บัดนี้ก้อนเนื้อข้างในกำลังเต้นระรัวและรุนแรงราวกับจังหวะกลองรบ ลมหายใจของเธอหอบสะท้าน ใบหน้าสวยหวานเห่อร้อนแดงก่ำไปจนถึงใบหู“คนบ้า... ไอ้เจ้านายบ้าอำนาจ ไอ้คนฉวยโอกาส!”เธอพึมพำด่าทอเขาสลับกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับคืนมา มือเล็กสั่นเทายกขึ้นแตะที่ริมฝีปากของตัวเองเบาๆ ความรู้สึกนุ่มหยุ่นและอุ่นร้อนจากรสจูบที่ดูดดื่มและเอาแต่ใจของเขายังคงประทับตราตรึงอยู่ ไม่เพียงแค่นั้น สัมผัสวาบหวิวจากฝ่ามือใหญ่ที่บีบเคล้นทรวงอกของเธออย่างมันเขี้ยวก่อนที่เธอจะวิ่งหนีลงจากรถ ก็ยังคงทิ้งร่องรอยความซาบซ่านเอาไว้จนเนื้อตัวเธอสั่นสะท้านนิลรัตน์พยุงตัวเองลุกขึ้น เดินเหม่อลอยเข้าไปในห้องน้ำ หญิงสาวถอดเสื้อผ้าที่ยับย่นออกจนหมด เปิดฝักบัวปล่อยให้สายน้ำเย็นฉ่ำไหลชโลมรดตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หวังจะให้ความเย็นช่วยดับความรุ่มร้อนในกาย ทว่า... ยิ่งหลับตา ภาพเหตุการณ์ในห้องทำงานแพนทรีก็ยิ่งฉายชัดขึ้นมาเป็นฉากๆ ภาพที่เขาเปลื้องผ้าเธอออก ภาพท

คืนนั้น... รองประธานหนุ่มจอมเพลย์บอยต้องเดินเข้าห้องน้ำไปเปิดฝักบัวอาบน้ำเย็นจัดเพื่อดับความรุ่มร้อนทางอารมณ์อยู่นานเกือบชั่วโมง กว่าจะได้ล้มตัวลงนอนหลับฝันดี เช้าวันเสาร์ที่สดใส แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมากระทบหน้าตึกคอนโดมิเนียม นิลรัตน์เดินสะพายกระเป๋าใบโตลงมารอเลขาฯ รุ่นพี่ตามเวลานัดหมายเป๊ะ วันนี้เธอแต่งตัวตามสบายสไตล์วันหยุด ตามที่เจ้านายสั่งเอาไว้ว่าไม่ต้องเป็นทางการมากนักหญิงสาวเลือกสวมกางเกงขาสั้นสีขาวที่โชว์เรียวขาขาวเนียน จับคู่กับเสื้อตัวหลวมแขนกุดสีชมพูเข้มขับผิวให้ดูเปล่งปลั่ง สวมรองเท้าแตะแบบมีสายรัดส้นสีขาวดูน่ารัก สะพายกระเป๋าสานใบใหญ่ ส่วนผมยาวสลวยก็ถูกเกล้ามวยขึ้นไปไว้กลางศีรษะแบบลวกๆ ปล่อยปอยผมให้ระต้นคอเล็กน้อย ดูเป็นแฟชั่นที่เรียบง่ายแต่น่ารักชวนมอง รอเพียงไม่นาน รถฮอนด้า ซีวิค สีดำสนิทก็แล่นเข้ามาจอดเทียบ นงลักษณ์ลดกระจกลงพร้อมกับส่งเสียงเรียก“ขึ้นรถเลยจ้ะน้องนิล!” เมื่อนิลรัตน์ก้าวขึ้นไปนั่งคู่คนขับ เธอก็ต้องเบิกตากว้าง อ้าปากค้างกับลุควันหยุดของเลขาฯ ควบบอดี้การ์ดรุ่นพี่! วันนี้สาวหล่ออย่างนงลักษณ์ แต่งตัวมาในทรง ‘หล่อตะโกน’(หรือควรจะเรียกว่าเอาไปห

“ผมว่าคงไม่ดีมั้งครับคุณแม่” พร้อมภัทร์แทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้มขี้เล่น“เรียก ‘คุณป้า’ มันดูแก่ไปนะครับแม่ ผมว่าให้พวกเธอเรียกคุณแม่ว่า‘คุณพี่พรรณษา’ ดีกว่าครับ วัยรุ่นกว่าเยอะ” มุกตลกของพร้อมภัทร์เรียกเสียงหัวเราะครืนใหญ่จากทุกคน ทำให้กำแพงความเกร็งระหว่างเจ้านายกับลูกน้องทลายลงไปจนหมดสิ้น“เราสองคนกราบขอบพระคุณคุณท่านและท่านรองมากๆ นะคะที่เมตตาและเอ็นดูเรา” นงลักษณ์เป็นตัวแทนกล่าวความรู้สึก “แต่เราทั้งสองคนรัก เคารพ และเทิดทูนคุณท่านมากจริงๆ ค่ะ จึงไม่กล้าและไม่สามารถที่จะทำตัวตีเสมอ เรียกคุณท่านด้วยคำอื่นได้จริงๆ ค่ะ ขออนุญาตเรียกคุณท่านเหมือนเดิมนะคะ”“เอาเถอะจ้ะๆ ถ้าอย่างนั้นก็ตามแต่พวกเธอจะสะดวกและสบายใจก็แล้วกันนะจ๊ะ” คุณพรรณษายิ้มรับอย่างอ่อนโยน“แดดร่มแล้วครับคุณแม่...” พร้อมภัทร์ลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า“ผมว่าเราลงไปนั่งชิลๆ ริมหาดกันดีกว่าครับ ป่านนี้พนักงานคงตั้งเตาบาร์บีคิวเสร็จแล้ว”“โอเค! Let’s go!” คุณพรรณษาลุกขึ้นอย่างกระฉับกระเฉงเมื่อลงมาถึงริมหาดทรายขาวสะอาดตา พนักงานของรีสอร์ตได้จัดเตรียมโต๊ะอาหาร เต็นท์ผ้าใบ และเตาปิ้งย่างบาร์บีคิวซีฟู้ดเอาไว้ให้