Semua Bab บอสขาอย่าอ่อย: Bab 31 - Bab 40

แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลกลางห้องทำงานสุดหรูสาดส่องลงมาสะท้อนกับโต๊ะทำงานไม้สักขัดมันเงาวับ เช้าวันอังคารเริ่มต้นขึ้นด้วยบรรยากาศที่แสนจะตึงเครียด ในสายตาของคนนอก ทว่าสำหรับคนในความลับ มันกลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเร้าใจอย่างประหลาดหลังจากที่นิลรัตน์ได้นอนพักฟื้นร่างกายจนเต็มอิ่มตลอดทั้งวันจันทร์ วันนี้หญิงสาวก็กลับมาทำงานตามปกติด้วยความสดใสที่มากกว่าเดิม ร่างกายที่เคยบอบช้ำจากบทรักมาราธอนเริ่มทุเลาลง เหลือเพียงความปวดเมื่อยเล็กน้อยที่พอทนได้ แต่สิ่งที่สร้างความลำบากให้เธอในเช้านี้ ไม่ใช่อาการปวดเมื่อย... แต่เป็นร่องรอย ‘สีกุหลาบ’ ที่เจ้านายจอมหื่นฝากฝังเอาไว้เต็มซอกคอและเนินอกต่างหาก!หญิงสาวต้องเสียเวลาหน้ากระจกอยู่นานสองนาน เพื่อโบกคอนซีลเลอร์กลบรอยแดงช้ำพวกนั้น ก่อนจะตัดสินใจหยิบเสื้อเชิ้ตคอเต่าแขนยาวสีครีมที่มิดชิดตั้งแต่คอจรดข้อมือมาสวมทับ เพื่อป้องกันความผิดพลาด เมื่อนิลรัตน์ก้าวเท้าเข้ามาในออฟฟิศชั้นผู้บริหาร พนักงานหลายคนที่เดินผ่านต่างก็เข้ามาทักทายด้วยความเป็นห่วง เพราะเรื่องที่เธอ ‘หายตัวไป’ จากงานเลี้ยงเมื่อคืน วันอาทิตย์ ถูกพี่นงลักษณ์ปล่อยข่าวลวงเอาไว้ว่า เธอเกิดอาการหน

การเก็บข้าวของที่คอนโดมิเนียมของนิลรัตน์ใช้เวลาเพียงไม่นาน เพราะหญิงสาวมีของใช้ส่วนตัวไม่มากนัก พร้อมภัทร์เป็นคนลงมือช่วยหยิบจับเสื้อผ้าของเธอใส่กระเป๋าเดินทางด้วยตัวเอง ท่ามกลางเสียงโวยวายของเลขาฯ สาวที่พยายามแย่งชุดชั้นในและชุดนอนตัวย้วยออกจากมือเจ้านายหนุ่ม“พี่พร้อม! วางลงเลยนะคะ อันนั้นนิลเก็บเองได้!” นิลรัตน์หน้าแดงแป๊ด พยายามยื้อแย่งกางเกงนอนขาสั้นลายเป็ดน้อยมาจากมือหนา“ทำไมต้องหวงด้วยล่ะยาหยี ทีตอนถอด... พี่ก็เป็นคนถอดให้ด้วยมือคู่นี้เองแท้ๆ” เขาลอยหน้าลอยตาตอบ ยัดกางเกงตัวนั้นลงกระเป๋าหน้าตาเฉย “เอาไปแค่นี้แหละ เสื้อผ้าชุดทำงานไม่ต้องขนไปเยอะหรอก อยู่บ้านคุณแม่ใส่ชุดอยู่บ้านสบายๆ ก็พอ เดี๋ยวถ้าขาดเหลืออะไร พี่ให้คนไปเหมาคอลเลกชันใหม่จากห้างมาให้เอง” “สายเปย์จริงๆ เลยนะคะเจ้านาย” เธอค้อนขวับ แต่ก็ยอมรูดซิปกระเป๋าเดินทางแต่โดยดี ใช้เวลาขับรถฝ่าการจราจรไม่นาน รถสปอร์ตคันหรูของรองประธานหนุ่มก็แล่นเข้าสู่ เขตคฤหาสน์หลังใหญ่โตมโหฬารของตระกูล นิลรัตน์เคยมารับคุณพรรณษาที่นี่บ้างประปราย แต่ไม่เคยได้เข้ามาลึกถึงโซนพักอาศัยส่วนตัวด้านในทันทีที่ประตูรั้วอัลลอยด์บานยักษ์เปิดออก หญ

ชายหนุ่มเพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ เช่นกัน เขาสวมเพียงกางเกงนอนขายาวผ้าไหมสีเข้มตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่าอวดแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อซิกซ์แพ็กเป็นลอนสวยที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราว ผมที่เปียกชื้นตกลงมาปรกหน้าผาก ทำให้เขาดูเซ็กซี่และอันตรายต่อหัวใจอย่างร้ายกาจ“พี่พร้อม! เข้ามาทำไมคะ! ประตูนิลล็อกกลอนไว้แล้วนี่นา!” หญิงสาวเบิกตากว้าง รีบลุกขึ้นยืนคว้าผ้าห่มมาคลุมตัวเอาไว้เขายกพวงกุญแจในมือขึ้นแกว่งไปมาดังกรุ๊งกริ๊ง ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ“ลืมไปแล้วเหรอจ๊ะว่าพี่เป็นเจ้าของบ้าน... พี่ก็ต้องมีกุญแจสำรองทุกห้องสิ”“คนขี้โกง! ไหนสัญญากับคุณท่านว่าจะนอนแยกห้องกันไงคะ กลับไปห้องของพี่พร้อมเดี๋ยวนี้เลยนะคะ!”เธอยกมือขึ้นชี้ไปทางประตู พยายามทำเสียงดุ แต่หัวใจกลับเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก “พี่ไม่ได้สัญญาซะหน่อยว่าพี่จะไม่มาหาตอนดึกๆ...” เขาก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แย่งผ้าห่มในมือเธอโยนทิ้งไปบนเตียง ก่อนจะรวบร่างบางที่สวมเพียงชุดนอนผ้าซาตินลื่นมือเข้ามากอดกอด“และอีกอย่าง... จะให้สามีนอนกอดหมอนข้างอ้างว้างอยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะ ในเมื่อเมียพี่ตัวหอมแถมยังนุ่มนิ่มไปทั้งตัวขนาดนี้” “ปล่

“อธิบายมาสิ ว่าตู้คอนเทนเนอร์รหัส TH-88902 ที่มึงเซ็นอนุมัติส่งซ่อมไปตั้งแต่เดือนที่แล้ว มันไปโผล่อยู่ในใบกำกับสินค้าลอตสำคัญที่กำลังจะส่งออกได้ยังไง! มึงรับเงินใต้โต๊ะจากพวกแก๊งยากูซ่าคันจิไปเท่าไหร่ ถึงได้กล้าทำลายเครดิตบริษัท หักหลังเจ้านายตัวเองแบบนี้ฮะ!”สุรชัยเบิกตากว้างเมื่อเห็นหลักฐานมัดตัวแน่นหนา ชายวัยกลางคนเข่าอ่อน ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นห้อง ยกมือขึ้นพนมไหว้ปลกๆ ตัวสั่นงันงกราวกับลูกนก“ทะ... ท่านรองครับ! ผมผิดไปแล้ว! ผมยอมรับผิดทุกอย่างครับ! แต่... แต่ผมไม่ได้อยากทำเลยนะครับ ผมถูกบังคับ!” สุรชัยร้องไห้โฮ น้ำหูน้ำตาไหลพราก “พวกมัน... ไอ้พวกคนญี่ปุ่นรอยแผลเป็นหน้าเหี้ยมๆ พวกนั้น มันจับตัวลูกสาวกับเมียผมไปขังไว้ครับ! พวกมันขู่ว่าถ้าผมไม่ยอมแก้ตัวเลขรหัสตู้เพื่อสกัดกั้นสินค้าลอตนี้ มันจะฆ่าปาดคอลูกเมียผมทิ้ง ผมไม่มีทางเลือกจริงๆ ครับท่านรอง!”พร้อมภัทร์ชะงักไปเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวลดระดับลงเมื่อรู้ว่าลูกน้องทำไปเพราะถูกข่มขู่เอาชีวิตครอบครัว“แล้วพวกมันจับลูกเมียมึงไปไว้ที่ไหน! แล้วตอนนี้พวกมันซ่อนตัวอยู่ที่ไหน!” ชายหนุ่มกระชากคอเสื้อของสุรชัยขึ้นมาเค้นถาม“ผะ... ผมไม่รู

“คุณแม่! นิลรัตน์!” ชายหนุ่มตะโกนลั่นก้องคฤหาสน์ เขากวาดสายตามองซากความเสียหายและกอง เลือดบนพื้นด้วยหัวใจที่หล่นวูบ ก่อนที่สายตาจะปะทะเข้ากับร่างของสตรีสองวัยที่ยืน อยู่หลังเสาร์หินอ่อน“พี่พร้อม!”นิลรัตน์ทิ้งที่เปิดจดหมายในมือ วิ่งถลาเข้าไปหาเขาด้วยความดีใจสุดขีด หญิงสาวโผเข้ากอดรัดรอบเอวสอบของเขาเอาไว้แน่น ซุกใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาลงกับแผงอกกว้าง ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร เมื่อได้เห็นหน้าเขาอีกครั้ง“ยาหยี... นิลรัตน์! ปลอดภัยใช่ไหม ไม่เป็นไรใช่ไหม!” พร้อมภัทร์กอดตอบอย่างแนบแน่น ฝังใบหน้าลงกับกลุ่มผมหอมกรุ่นของเธอ สููดดมความชื่นใจเพื่อยืนยันว่าหญิงสาวตรงหน้ายังมีลมหายใจอยู่จริงๆ“หนูไม่เป็นไรค่ะ... ฮึก... แต่คุณท่าน... คุณท่านเก่งมากเลยค่ะพี่พร้อม”เธอสะอื้นไห้ กอดเขาแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปพร้อมภัทร์ผละจากเลขาฯ สาวชั่วคราว เดินเข้าไปสวมกอดมารดาที่กำลังบรรจงเก็บปืนลูกโม่สีเงินเข้าซองที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุมอย่างใจเย็น“ผมขอโทษครับคุณแม่ ผมมันโง่เองที่หลงกลพวกมัน ปล่อยให้คุณแม่กับนิลรัตน์ต้องตกอยู่ในอันตราย” เขากล่าวเสียงสั่น รู้สึกผิดจับใจคุณพรรณษาลูบหลังลูกชายเบาๆ “อย่าโทษตัว