All Chapters of บอสขาอย่าอ่อย : Chapter 41 - Chapter 50

ถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก ต่อไปนี้... เขาก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข และเดินหน้าสานต่อความรักกับเลขาฯ ตัวแสบของเขาได้อย่างเต็มที่เสียที! เมื่อรถเอสยูวีเริ่มเคลื่อนตัวออกจากพัทยา พร้อมภัทร์ก็อดใจไม่ไหว หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดวิดีโอคอลหาคนที่รอคอยอยู่บ้านทันที เพียงไม่กี่วินาที ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความกังวลของนิลรัตน์ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ (พี่พร้อม! ปลอดภัยดีใช่ไหมคะ! คุณท่านล่ะคะ!) เสียงใสถามรัวด้วยความร้อนใจ ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ส่งยิ้มกว้างไปให้คนในจอ“ปลอดภัยดีครับคุณภรรยา ทั้งพี่แล้วก็คุณแม่ ไม่มีใครได้แผลสักคนเดียว ไอ้คันจิโดนรวบตัวส่งตำรวจไปแล้ว ทุกอย่างจบลงแล้วครับยาหยี” นิลรัตน์ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า(นิลดีใจจังเลยค่ะ... รีบกลับมานะคะ นิลให้แม่ครัวเตรียมอาหารของโปรดพี่พร้อมไว้เพียบเลย) “กลับมาอีกครั้ง “ตอนนี้พี่หิวอย่างอื่นมากกว่า... อาบน้ำปะแป้งหอมๆ รอพี่ไว้ที่ห้องได้เลยนะคุณเลขาฯ คืนนี้... พี่จะคิดบัญชีทบต้นทบดอกที่ทำให้พี่ต้องเหนื่อยลงแรงไปตั้งเยอะ!”(พี่พร้อม! คนบ้า! ขับรถดีๆ ไปเลยนะคะ!) นิลรัตน์หน้าแดงแปร๊ด กดวางสายหนีไปด้วยความเขินอาย พร้อม

เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบหนึ่งปีเต็มหลังจากการแต่งงานที่แสนหวาน ชีวิตคู่ของพร้อมภัทร์และนิลรัตน์ดำเนินไปอย่างราบรื่นและอบอุ่น ทั้งสองย้ายเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลอย่างถาวร โดยมีคุณพรรณษาที่บัดนี้วางมือจากธุรกิจทุกอย่างและผันตัวมาเป็นคุณย่าสายเปย์เต็มตัว คอยสร้างรอยยิ้มให้กับบ้านเสมอ ทว่า... เช้าวันอาทิตย์ที่สดใส กลับมีความวุ่นวายเล็กๆ เกิดขึ้นในห้องรับประทานอาหาร!“อุ๊บ... แหวะ!” นิลรัตน์ที่กำลังตักข้าวต้มปลาเก๋าเข้าปาก จู่ๆ ก็หน้าซีดเผือด หญิงสาวรีบทิ้งช้อน ยกมือขึ้นปิดปากแล้ววิ่งพรวดพราดไปที่ซิงก์ล้างจานในห้องครัวทันที อาเจียนเอาของเหลวสีใสออกมาจนหมดไส้หมดพุง“นิล! ยาหยี เป็นอะไร!” พร้อมภัทร์ตกใจสุดขีด ทิ้งหนังสือพิมพ์ในมือแล้ววิ่งตามภรรยาเข้าไปลูบหลังให้อย่างร้อนใจ “อาหารเป็นพิษเหรอ! หรือแม่ครัวทำปลาไม่สุก! พี่จะไล่มันออกเดี๋ยวนี้เลย!” “มะ... ไม่ใช่ค่ะพี่พร้อม ปลาไม่ได้คาวหรอกค่ะ แต่นิล... อุ๊บ!” เธอพะอืดพะอมอีกรอบ โก่งคออาเจียนจนหมดแรง ทรุดตัวลงนั่งพิงเคาน์เตอร์ครัวอย่างน่าสงสารคุณพรรณษาที่เดินตามเข้ามาพร้อมกับพี่นงลักษณ์ มองอาการของลูกสะใภ้ด้วยสายตาที่เปล่งประกายความหวัง ท

เช้าวันจันทร์ อาคาร K-Grand Towerน้ำหนาวในชุดกระโปรงทรงสอบสีดำและเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนดูสุภาพเรียบร้อย กำลังนั่งประสานมือแน่นอยู่บนเก้าอี้กลางห้องสัมภาษณ์ขนาดใหญ่ สิ่งที่ทำให้เธอกดดันจนเหงื่อซึม ไม่ใช่ความโอ่อ่าของบริษัทระดับประเทศ แต่เป็นรูปแบบการสัมภาษณ์งานที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เคยเจอมาแคมตัวเล็กๆ ที่กำลังจับภาพเธออยู่ เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลแจ้งว่า ‘ท่านประธาน’ จะเป็นผู้สัมภาษณ์ตำแหน่งเลขาผู้บริหารด้วยตัวเองผ่านระบบออนไลน์ โดยที่ผู้สมัครจะไม่มีสิทธิ์ได้เห็นหน้าท่าน!"สวัสดีครับ ผู้สมัคร..." เสียงทุ้มต่ำและติดจะแหบพร่าดังขึ้นจากลำโพง น้ำเสียงนั้นฟังสบายๆ แต่กลับทำให้น้ำหนาวรู้สึกคุ้นหูอย่างประหลาด"สวัสดีค่ะ ดิฉัน น้ำหนาว ค่ะ" ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอ"คุณคิดว่าตำแหน่งเลขาผู้บริหารระดับสูง ต้องมีคุณสมบัติอะไรบ้าง... นอกจากการเอาขนมไทยไปส่งตามบ้านลูกค้า"น้ำหนาวสะดุ้ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที เขารู้ได้ยังไง?"เอ่อ... ต้องมีความรับผิดชอบ แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดี และเก็บความลับของเจ้านายได้ค่ะ" เธอพยายามควบคุมเสียงให้เป็นมืออาชีพที่สุด"แล้วถ้าเจ้า

เข็มนาฬิกาบนผนังบอกเวลาสิบหกนาฬิกาสามสิบนาทีบนโต๊ะทำงานหน้าห้องซีอีโอเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสาร กระดาษโน้ตสีสะท้อนแสง และเครื่องคิดเลขที่ถูกรัวแป้นจนแทบจะเกิดประกายไฟ น้ำหนาวยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ดวงตากลมโตจดจ่ออยู่กับตัวเลขในหน้ากระดาษรายงานการประชุมของแผนกจัดซื้อย้อนหลังหกเดือนตอนแรกเธอคิดว่าบอสกรแค่ตั้งใจจะแกล้งโยนงานหนักมาให้เพื่อทดสอบความอดทน แต่พอยิ่งอ่านและเปรียบเทียบตัวเลข เธอกลับพบความผิดปกติบางอย่างซ่อนอยู่วิญญาณแม่ค้าที่เคยช่วยแม่วาดคำนวณต้นทุนกำไรมาตั้งแต่เด็ก บวกกับความรู้ปริญญาตรีบริหารธุรกิจที่ร่ำเรียนมา ทำให้เธอสะดุดตากับ ‘ราคาวัตถุดิบ’ ของห้องอาหารในเครือ K-Grand‘ทำไมราคาเนื้อวากิวกับทรัฟเฟิลนำเข้าของไตรมาสล่าสุด ถึงกระโดดขึ้นจากราคาตลาดโลกถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ทั้งที่ค่าเงินก็ทรงตัว?’น้ำหนาวขีดเส้นใต้ตัวเลขเหล่านั้นด้วยปากกาเน้นข้อความสีแดง เธอรีบพิมพ์สรุปข้อมูลลงในแท็บเล็ต จัดทำตารางเปรียบเทียบราคาตลาดกับราคาที่แผนกจัดซื้อเบิกจ่ายอย่างชัดเจน เมื่อตรวจสอบความถูกต้องจนแน่ใจ หญิงสาวก็สั่งปริ้นท์เอกสารทั้งหมดออกมาเย็บมุมอย่างเรียบร้อยเวลาสิบหกนาฬิกาสี่สิบห้านาที...

นิลรัตน์มองภาพนั้นแล้วลอบยิ้ม เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความบางอย่าง ก่อนจะส่งเข้าไลน์ของน้ำหนาวติ๊ง! น้ำหนาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูใต้โต๊ะนิลรัตน์: อาการหนักนะเนี่ยบอสเราน่ะ หวงก้างสุดๆ (อีโมจิหัวเราะ)น้ำหนาวรีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วน้ำหนาว: หวงก้างอะไรกันคะพี่นิล บอสแค่กลัวหนูทำงานให้ไม่คุ้มเงินเดือนต่างหาก! พี่นิลช่วยด้วย หนาวอึดอัดจนจะบ้าตายอยู่แล้วค่ะ มีวิธีรับมือคนหน้ามึนแบบนี้ไหมคะ?นิลรัตน์: ปล่อยให้เขาคิดว่าเขาเป็นคนคุมเกมไปก่อนจ้ะหนาว ผู้ชายพวกนี้แพ้ความนิ่ง เรายิ่งนิ่ง เขายิ่งทุรนทุราย ท่องไว้... สวย เริ่ด เชิด เข้าไว้!คำแนะนำของกูรูเลขาทำให้น้ำหนาวเรียกสติกลับมาได้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยและเป็นมืออาชีพที่สุด เลิกทำตัวลีบเล็กและหันมาเผชิญหน้ากับความเอาแต่ใจของคิรากรด้วยความสงบหลังจากมื้ออาหารค่ำและบทสนทนาทางธุรกิจจบลง พร้อมภัทร์และนิลรัตน์ก็ขอตัวกลับไปก่อน ทิ้งให้คิรากรและน้ำหนาวต้องเดินกลับมาที่รถตามลำพังบรรยากาศภายในรถสปอร์ตคันหรูที่กำลังแล่นทะยานไปตามท้องถนนยามค่ำคืนเงียบสงัด น้ำหนาวนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะโดยสาร มือเล็กบีบเข้าหากันแน