บททั้งหมดของ บอสขาอย่าอ่อย: บทที่ 41 - บทที่ 50

ถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก ต่อไปนี้... เขาก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข และเดินหน้าสานต่อความรักกับเลขาฯ ตัวแสบของเขาได้อย่างเต็มที่เสียที! เมื่อรถเอสยูวีเริ่มเคลื่อนตัวออกจากพัทยา พร้อมภัทร์ก็อดใจไม่ไหว หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดวิดีโอคอลหาคนที่รอคอยอยู่บ้านทันที เพียงไม่กี่วินาที ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความกังวลของนิลรัตน์ก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ (พี่พร้อม! ปลอดภัยดีใช่ไหมคะ! คุณท่านล่ะคะ!) เสียงใสถามรัวด้วยความร้อนใจ ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ส่งยิ้มกว้างไปให้คนในจอ“ปลอดภัยดีครับคุณภรรยา ทั้งพี่แล้วก็คุณแม่ ไม่มีใครได้แผลสักคนเดียว ไอ้คันจิโดนรวบตัวส่งตำรวจไปแล้ว ทุกอย่างจบลงแล้วครับยาหยี” นิลรัตน์ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้า(นิลดีใจจังเลยค่ะ... รีบกลับมานะคะ นิลให้แม่ครัวเตรียมอาหารของโปรดพี่พร้อมไว้เพียบเลย) “กลับมาอีกครั้ง “ตอนนี้พี่หิวอย่างอื่นมากกว่า... อาบน้ำปะแป้งหอมๆ รอพี่ไว้ที่ห้องได้เลยนะคุณเลขาฯ คืนนี้... พี่จะคิดบัญชีทบต้นทบดอกที่ทำให้พี่ต้องเหนื่อยลงแรงไปตั้งเยอะ!”(พี่พร้อม! คนบ้า! ขับรถดีๆ ไปเลยนะคะ!) นิลรัตน์หน้าแดงแปร๊ด กดวางสายหนีไปด้วยความเขินอาย พร้อม

เวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบหนึ่งปีเต็มหลังจากการแต่งงานที่แสนหวาน ชีวิตคู่ของพร้อมภัทร์และนิลรัตน์ดำเนินไปอย่างราบรื่นและอบอุ่น ทั้งสองย้ายเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลอย่างถาวร โดยมีคุณพรรณษาที่บัดนี้วางมือจากธุรกิจทุกอย่างและผันตัวมาเป็นคุณย่าสายเปย์เต็มตัว คอยสร้างรอยยิ้มให้กับบ้านเสมอ ทว่า... เช้าวันอาทิตย์ที่สดใส กลับมีความวุ่นวายเล็กๆ เกิดขึ้นในห้องรับประทานอาหาร!“อุ๊บ... แหวะ!” นิลรัตน์ที่กำลังตักข้าวต้มปลาเก๋าเข้าปาก จู่ๆ ก็หน้าซีดเผือด หญิงสาวรีบทิ้งช้อน ยกมือขึ้นปิดปากแล้ววิ่งพรวดพราดไปที่ซิงก์ล้างจานในห้องครัวทันที อาเจียนเอาของเหลวสีใสออกมาจนหมดไส้หมดพุง“นิล! ยาหยี เป็นอะไร!” พร้อมภัทร์ตกใจสุดขีด ทิ้งหนังสือพิมพ์ในมือแล้ววิ่งตามภรรยาเข้าไปลูบหลังให้อย่างร้อนใจ “อาหารเป็นพิษเหรอ! หรือแม่ครัวทำปลาไม่สุก! พี่จะไล่มันออกเดี๋ยวนี้เลย!” “มะ... ไม่ใช่ค่ะพี่พร้อม ปลาไม่ได้คาวหรอกค่ะ แต่นิล... อุ๊บ!” เธอพะอืดพะอมอีกรอบ โก่งคออาเจียนจนหมดแรง ทรุดตัวลงนั่งพิงเคาน์เตอร์ครัวอย่างน่าสงสารคุณพรรณษาที่เดินตามเข้ามาพร้อมกับพี่นงลักษณ์ มองอาการของลูกสะใภ้ด้วยสายตาที่เปล่งประกายความหวัง ท

“ตึก!... ตึก!... ตึก.!..”เสียงรองเท้าส้นสูงของเกวลินที่กระทบกับพื้นหินแกรนิก ขึ้นขัดจังหวะบทรักอันเร่าร้อน นนท์ รินดา และหญิงสาวอีกคนชะงักค้าง ร่างกายที่กำลังขยับเขยื้อนหยุดนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง ก่อนจะหันขวับมามองที่ต้นเสียง ทันทีที่เห็น ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า เมื่อเห็นว่าใครคือผู้ที่กำลังยืนส่งยิ้มเย็นเยียบอยู่ปลายเตียง"กะ... เกวลิน!" นนท์ครางชื่อแฟนสาวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับเห็นผี ร่างกายของเขาหดเกร็ง รีบคว้าผ้าห่มผืนหนามาปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองอย่างลุกลี้ลุกลน"เกล! มะ... มันไม่ใช่อย่างที่แกคิดนะ!"รินดารีบร้องตะโกนออกมา ใบหน้าสวยที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความเสียวซ่าน บัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด หญิงสาวแปลกหน้าอีกคนกรี๊ดร้องด้วยความตกใจ รีบคลานลงจากเตียงไปคว้าเสื้อผ้ามาบังหน้าอกตัวเองไว้อย่างทุลักทุเล เกวลินปรายตามองสภาพอันน่าสมเพชของคนทั้งสาม ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูขนลุกและไร้ซึ่งความปรานี"ไม่ใช่อย่างที่คิดงั้นเหรอ? แล้วที่ฉันเห็นพวกแกกำลังเอาหน้ามุดง่ามขากันอยู่นี่ มันคื

เธอไม่สนใจใครทั้งนั้น ไม่สนใจว่าตัวเองคือรองประธานบริษัท ไม่สนใจภาพลักษณ์ที่ต้องรักษา คืนนี้เธอคือผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องการระบายความอัดอั้นและพิสูจน์ว่าตัวเองไม่ได้ ‘จืดชืด’ อย่างที่ถูกตราหน้า!ขณะเดียวกัน บนชั้นลอยโซนวีไอพีที่ถูกกั้นด้วยกระจกใส มองเห็นทัศนียภาพของชั้นล่างได้อย่างชัดเจน ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมบนสามเม็ด กำลังยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็ก มองลงมายังฟลอร์เต้นรำด้วยสายตาคมกริบดุจเหยี่ยว ‘เจคอป’ นักธุรกิจหนุ่มลูกครึ่งอเมริกัน-ไทย วัยยี่สิบแปดปี ผู้ทรงอิทธิพลและมีชื่อเสียงในฐานะ ‘คาสโนว่าตัวพ่อ’ แห่งวงการสังคมเขาหล่อเหลาราวกับรูปสลักของเทพเจ้ากรีก สันกรามคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน และดวงตาสีฮาเซลนัทที่พร้อมจะแผดเผาผู้หญิงทุกคนที่เผลอสบตา คืนนี้เขามาดื่มสังสรรค์กับเพื่อนนักธุรกิจเพื่อผ่อนคลาย แต่สายตาอันเฉียบแหลมของเขากลับไปสะดุดเข้ากับ ‘เหยื่อ’ แสนสวยที่กำลังวาดลวดลายอยู่กลางฟลอร์เจคอปลอบกลืนน้ำลายลงคอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาเขามองเห็นผู้หญิงมากมายที่พยายามจะเซ็กซี่ แต่ผู้หญิงชุดดำคนนั้นต่างออกไป ท่าทางการเต้ นของเธอมันดูยั่วยวนอย่างร้ายกาจ

รถแลมโบกินีเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถส่วนตัวชั้นใต้ดินของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง ความเงียบก็โรยตัวเข้าปกคลุม ทว่าหัวใจของเกวลินกลับเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียกความกล้าหาญและความ ‘ก๋ากั่น’ ที่สร้างขึ้นมาเป็นเกราะกำบังกลับคืนมา เธอจะไม่ยอมให้เขาเห็นความอ่อนหัดเด็ดขาด!"รอเดี๋ยวนะครับทูนหัว" เจคอปเอ่ยเสียงทุ้ม ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถและเดินอ้อมมาฝั่งผู้โดยสาร เขาเปิดประตูออก ไม่รอให้เธอได้ก้าวขาลงมา ชายหนุ่มก็สอดท่อนแขนแกร่งเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังบาง ช้อนร่างของเกวลินขึ้นอุ้มแนบอกอีกครั้ง หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยตามสัญชาตญาณ แขนเรียวรีบตวัดโอบรอบลำคอหนาเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว กลิ่นน้ำหอมบุรุษเพศผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเตะจมูก ยิ่งทำให้สติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือน"ฉันเดินเองได้น่า... คุณทำเหมือนฉันเป็นเด็กงั้นแหละ" เกวลินประท้วงเสียงอู้อี้ ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง"จะเดินเอง? ด้วยสภาพที่ขาสั่นแบบนี้น่ะเหรอ?" เจคอปหัวเราะเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาสีฮาเซลนัทพราวระยับ "เก็บแรงของคุณไว้ใช้บนเตียงดีกว่าครับ... คืนนี้เรายังมีเรื่องต้องทำกัน