All Chapters of ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา: Chapter 91 - Chapter 100

 ตอนที่ 92 ผู้มีพระคุณของอ๋องปีศาจรุ่งเช้าหลังจากค้นพบคำสั่งลับ บรรยากาศภายในตำหนักเซียวอ๋องเงียบงันกว่าทุกวัน ทหารยามยังคงผลัดเวรตามปกติ สาวใช้ยังคงยกน้ำชาและสำรับอาหารเข้ามาตามเวลา ทว่าทุกคนล้วนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่ปกคลุมเรือนหลัก ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงดังแม้แต่น้อย ราวกับกลัวว่าความเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยจะทำให้บางสิ่งที่กำลังตึงเครียดขาดสะบั้นลง เฉินเยว่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยให้สาวใช้หวีผมให้อย่างเงียบเชียบ นางสวมอาภรณ์สีม่วงเข้ม ปักลายดอกเหมยด้วยไหมสีเงิน เครื่องประดับบนศีรษะมีเพียงปิ่นหยกขาวหนึ่งชิ้น ตัวปิ่นแกะเป็นกิ่งเหมยสองกิ่งไขว้กันอย่างประณีต เป็นของเพียงไม่กี่ชิ้นที่มารดาทิ้งไว้ให้ก่อนตาย นางไม่ค่อยนำมันออกมาใช้ เพราะทุกครั้งที่สัมผัสปลายหยกเย็น ความทรงจำในคืนเปื้อนเลือดก็มักย้อนกลับมาเสมอ ทว่าวันนี้นางตั้งใจสวมมันด้วยตนเอง เป้าหมายมิใช่เพื่อความงาม หากเพื่อโยนเหยื่อลงกลางกระดานและรอดูว่าผู้ใด

 ตอนที่ 94 คนที่ตามหานางสิบปีตะเกียงในห้องหนังสือยังคงส่องแสงริบหรี่ เปลวไฟสีส้มสั่นไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านช่องหน้าต่าง ผ้าเช็ดหน้าสีขาวปักลายดอกเหมยวางอยู่บนโต๊ะระหว่างคนทั้งสอง รอยเลือดเก่าสีน้ำตาลคล้ำดูเหมือนรอยแผลที่กาลเวลาไม่อาจลบเลือน เฉินเยว่นั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ ปลายนิ้วแตะขอบผ้าอย่างแผ่วเบา ขณะที่เซียวจิ่งเหยียนยืนอยู่ตรงหน้านาง สีหน้าของเขายังคงเย็นชาเช่นเดิม ทว่าดวงตากลับสั่นไหวอย่างที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน คำเรียกขานเมื่อครู่ยังคงดังก้องอยู่ในความเงียบ อาเหยียน เยว่เอ๋อร์ ชื่อสองชื่อที่ถูกฝังอยู่ใต้กาลเวลานานถึงสิบปี ในที่สุดก็กลับมาเชื่อมคนสองคนเข้าหากันอีกครั้ง ทว่าสิ่งที่ตามมามิใช่เพียงความอบอุ่นจากการได้พบกัน หากยังเป็นเงามืดของความลับที่หนักอึ้งกว่าเดิมเฉินเยว่จ้องเขาอยู่นาน ราวกับต้องการมองผ่านใบหน้าของอ๋องผู้เย็นชาไปยังเด็กชายบาดเจ็บในถ้ำคนนั้น

ตอนที่ 96 ความผิดของเด็กชายวัยสิบห้าหลังกลับจากเมืองชิงเหอ ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงถูกเมฆสีเทาปกคลุมตลอดทั้งวัน ลมหนาวพัดผ่านกำแพงจวนเซียวอ๋องจนกิ่งเหมยในลานด้านในสั่นไหว กลีบดอกสีขาวที่เพิ่งผลิบานร่วงหล่นลงบนพื้นหินทีละกลีบ ราวกับหิมะที่กำลังละลาย เฉินเยว่ไม่ได้กลับเรือนนอน นางตรงไปยังห้องลับทันที ในมือยังถือห่อผ้าที่บรรจุชิ้นส่วนป้ายทหารจากป้าหลัว สีหน้าของนางสงบนิ่งเกินไปจนเหล่าองครักษ์ที่เฝ้าประตูไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามอง เซียวจิ่งเหยียนเดินตามหลังมาโดยเว้นระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว แต่ระยะสั้นนั้นกลับคล้ายมีหุบเหวลึกขวางกั้นอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ตั้งแต่ออกจากบ้านไม้ริมแม่น้ำ เฉินเยว่แทบไม่ได้พูดกับเขาอีกเลย นางฟังคำสั่งของเขาเมื่อจำเป็น ตอบเพียงสั้น ๆ เมื่อถูกถาม และไม่แม้แต่จะหันมามองยามเขายื่นมือช่วยลงจากรถม้า ความเงียบของนางไม่ได้รุนแรงเหมือนความโกรธ หากกลับทำให้เซียวจิ่งเหยียนรู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าการถูกต่อว่า เพราะเขารู้ดีว่าหลักฐานทุกชิ้นกำลังพานางเข้าใกล้ความจริงที่เขาหวาดกลัวมาตลอดภายในห้องลับ ตะเกียงเจ็ดดวงถูกจุดขึ้นพร้อมกัน แสงสีทองสาดลงบนโต๊ะหินซึ่งเต็มไปด้วยเอกสารเก่า เฉิน

ตอนที่ 98 กับดักของหานฉางเฟิงรุ่งเช้าหลังเหตุลอบเข้าเรือนเหมย ข่าวลือหนึ่งแพร่กระจายออกจากจวนเซียวอ๋องอย่างรวดเร็วราวกับมีผู้จงใจปล่อยลมส่งต่อกันไปตามตรอกซอกซอย ข่าวนั้นกล่าวว่า ผ้าเช็ดหน้าของมารดาเฉินเยว่ไม่ได้เป็นเพียงของเก่าที่เปื้อนเลือด หากซ่อนรหัสลับซึ่งสามารถถอดออกมาเป็นแผนที่บัญชีขนส่งอาวุธและเสบียงเมื่อสิบปีก่อน ผู้คนในเมืองหลวงต่างพูดกันว่าเส้นด้ายบนลายดอกเหมยถูกปักด้วยจำนวนกลีบไม่เท่ากัน แต่ละกลีบแทนตัวเลข แต่ละกิ่งแทนเส้นทาง และรอยเลือดบนผืนผ้าคือจุดที่ใช้ระบุตำแหน่งคลังลับ บ้างก็กล่าวว่ามารดาเฉินเยว่รู้ตัวว่ากำลังถูกตามฆ่า จึงซ่อนความจริงทั้งหมดไว้ในของที่ไม่มีผู้ใดสงสัย ภายในเวลาเพียงครึ่งวัน ข่าวลือดังกล่าวก็เดินทางจากร้านน้ำชาหน้าตลาดไปถึงเรือนขุนนาง จากเรือนขุนนางไปยังตรอกขันทีเก่า และจากตรอกขันทีเก่าไปถึงคนที่กำลังเฝ้ามองจวนเซียวอ๋องอยู่ในความมืด ไม่มีผู้ใดรู้ว่าต้นทางของข่าวมาจากสาวใช้คนหนึ่งที่จงใจทำผ้าเช็ดหน้าหล่นขณะไปซื้อด้าย และไม่มีผู้ใดรู้ว่าสาวใช้ผู้นั้นเป็นคนของเฉินเยว่โดยตรงภายในเรือนเหมย เฉินเยว่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเตี้ย ผ้าเช็ดหน้าผืนจริงถูกเก็บไว้ในกล่องเห

ตอนที่ 100 สุสานของพระมารดารถม้าสีดำแล่นผ่านประตูเมืองด้านตะวันตกท่ามกลางความมืดสนิท ถนนสู่สุสานหลวงทอดผ่านแนวป่าสนและไหล่เขาที่มีหมอกต่ำปกคลุม ล้อรถบดผ่านก้อนกรวดจนเกิดเสียงสม่ำเสมอ ภายในรถม้าไม่มีผู้ใดพูด เซียวจิ่งเหยียนนั่งนิ่ง มือข้างหนึ่งวางอยู่บนด้ามกระบี่ ดวงตาหลุบต่ำราวกับกำลังขุดค้นความทรงจำที่ถูกฝังมานาน ส่วนเฉินเยว่นั่งฝั่งตรงข้าม นางไม่ได้ถามซ้ำถึงพระมารดาของเขา เพราะรู้ว่าเพียงการกล่าวว่าสตรีผู้นั้นถูกฝังอย่างลับ ๆ ก็เพียงพอจะบอกแล้วว่าเรื่องราวในอดีตเต็มไปด้วยอันตรายเพียงใด ลมกลางคืนพัดกระแทกตัวรถเป็นระยะ กลิ่นดินชื้นและใบสนเล็ดลอดผ่านม่านเข้ามา บรรยากาศภายในหนักอึ้งจนแม้แต่เสียงหายใจก็ชัดเจนเกินไป กระทั่งรถม้าหยุดที่เชิงเขา เซียวจิ่งเหยียนจึงลืมตาขึ้น เขาไม่ได้กล่าวให้นางอยู่รอ เพียงลงจากรถก่อนแล้วหันกลับมายื่นมือให้ เฉินเยว่ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นมือนั้น นางยังจำได้ว่าหลายวันก่อนตนเคยถอยหนีจากมือเดียวกัน แต่ครั้งนี้เส้นทางด้านหน้ามืดและลาดชัน อี