All Chapters of ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา: Chapter 81 - Chapter 90

ตอนที่ 81 หลังคืนแห่งความกลัวหลังคืนที่เซียวจิ่งเหยียนยอมรับออกมาตรงๆ ว่าเขากลัวสูญเสียเฉินเยว่ บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน แม้ไม่มีผู้ใดเอ่ยคำว่ารัก แม้ไม่มีคำสัญญาหวานซึ้งหรือถ้อยคำผูกมัด แต่ระยะห่างที่เคยมีอยู่กลับหายไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อก่อนเฉินเยว่จะระวังทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ คอยวิเคราะห์ว่าความห่วงใยของเขามีจุดประสงค์ใดแอบแฝงหรือไม่ ส่วนเซียวจิ่งเหยียนก็มักปิดบังความรู้สึกไว้ใต้สีหน้าเย็นชา ใช้คำว่าพันธมิตรกับหน้าที่มาเป็นกำแพง แต่หลังจากคืนนั้น ทั้งสองต่างรู้แล้วว่าอีกฝ่ายสำคัญเกินกว่าจะหลอกตนเองต่อไป เฉินเยว่ยังคงพักฟื้นในเรือนหลักของจวน อาการชาตรงแขนซ้ายดีขึ้นบ้างแล้ว ทว่าแผลตรงหัวไหล่ยังปวดทุกครั้งที่ขยับแรง หมอหลวงสั่งให้นางพักอีกหลายวันและห้ามจับพู่กันนานเกินหนึ่งเค่อ เซียวจิ่งเหยียนรับคำสั่งนั้นอย่างจริงจังเกินเหตุ เช้าวันถัดมา เขาสั่งให้คนย้ายโต๊ะเอกสารจากห้องหนังสือเข้ามาตั้งข้างเตียงของนาง พร้อมทั้งนำฎีกา รายงานกองทัพ แผนที่ชายแดน และแฟ้มคดีมากองจนเต็มโต๊ะ ชิงหลันกับองครักษ์ช่วยกันขนเข้าออกหลายรอบจนเรือนพักฟื้นแทบกลายเป็นห้องว่าราชการย่อมๆ เฉินเยว่า

ตอนที่ 83 คำว่ารักของอ๋องน้ำแข็งคำว่ารักที่หลุดออกจากปากเซียวจิ่งเหยียนทำให้ลานฝึกเงียบลงในพริบตา เฉินเยว่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา ราวกับเสียงลมรอบกายหายไปทั้งหมด นางเคยรับมือกับคำขู่ของศัตรู เคยเผชิญหน้ากับคมดาบและยาพิษ เคยยืนต่อหน้าจักรพรรดิท่ามกลางสายตาของขุนนางทั้งท้องพระโรงโดยไม่หวั่นไหว แต่กลับไม่เคยรู้สึกว่าหัวใจตนเองเสียจังหวะเพียงเพราะคำสั้นๆ คำเดียวเช่นนี้ เซียวจิ่งเหยียนเองก็ดูเหมือนเพิ่งตระหนักว่าตนพูดสิ่งใดออกไป แววตาเขาหยุดนิ่งอยู่บนใบหน้านาง ริมฝีปากเม้มแน่นเล็กน้อย ทว่าไม่มีท่าทีหลบเลี่ยง ไม่มีการแก้ตัว และไม่มีแม้แต่ความคิดจะถอนคำ ดวงตาของเขายังมั่นคงเช่นเดิม แม้ในส่วนลึกจะมีความตึงเครียดบางอย่างซ่อนอยู่ ราวกับบุรุษผู้เคยยืนกลางสนามรบนับครั้งไม่ถ้วนกลับกำลังรอคำพิพากษาที่สำคัญที่สุดในชีวิต เฉินเยว่เห็นมือของเขายังกุมมือนางไว้แน่นแต่ไม่บีบแรง เป็นการสัมผัสที่ระมัดระวังราวกับกลัวนางจะดึงกลับ นางไม่เคยคิดว่าเซียวจิ่งเหยียนจะใช้คำว่ารักก่อน เขาเป็นคนที่แม้แต่คำห่วงใยยังต้องซ่อนไว้ใต้คำสั่งเย็นชา เป็นคนที่ยอมเฝ้าข้างเตียงทั้งคืนแต่บอกเพียงว่าไม่จำเป็นต้องนอน เป็นคนที่อุ้มนาง

ตอนที่ 85 หัวหน้าขันทีผู้ไม่มีเงารุ่งเช้าหลังคืนฝนตก อากาศทั่วเมืองหลวงเย็นลงกว่าหลายวันที่ผ่านมา หยดน้ำยังเกาะอยู่ตามชายคาและกิ่งสนในจวนเซียวอ๋อง แสงแดดอ่อนส่องผ่านม่านเมฆลงมายังเรือนหลัก ขณะที่เฉินเยว่กำลังยืนอยู่หน้าหน้าต่าง มองสวนซึ่งยังชื้นจากสายฝน บาดแผลตรงหัวไหล่เริ่มหายดีจนขยับแขนได้เกือบเป็นปกติ แม้หมอหลวงยังสั่งให้งดใช้กำลังเต็มที่ แต่เซียวจิ่งเหยียนก็ยอมให้นางเริ่มจัดการคดีได้อีกครั้ง ภายในห้องหนังสือของเรือนพัก เอกสารจำนวนมากถูกจัดเรียงเป็นระเบียบกว่าที่เคย แผนผังวังหลวง บัญชีเครื่องบรรณาการ รายงานเวรยาม และคำให้การของพยานถูกวางเรียงอยู่บนโต๊ะตัวใหญ่ ทั้งสองนั่งอยู่คนละด้านของโต๊ะ แต่ระยะห่างที่เคยมีระหว่างกันกลับหายไปโดยสิ้นเชิงเซียวจิ่งเหยียนคลี่ม้วนเอกสารเก่าออกเขากล่าว"นี่คือประวัติของเกากงกงทั้งหมด"เฉินเยว่รับเอกสารมาอ่านอย่างละเอียด ชื่อของเกากงกงปรากฏอยู่ในบันทึกของราชสำนักต่อเนื่องยาวนานกว่ายี่สิบปี เขาเริ่มรับใช้ในพระราชวังตั้งแต่วัยหนุ่ม ผ่านรัชกาลมาหลายเหตุการณ์ ได้รับการเลื่อนตำแหน่งทีละขั้นจนกลายเป็นหัวหน้าขันทีผู้ใกล้ชิดจักรพรรดิที่สุด ไม่มีประวัติทุจริต

ตอนที่ 87 งานเลี้ยงใต้แสงโคมเทศกาลโคมไฟแห่งเมืองหลวงปีนี้ยิ่งใหญ่กว่าทุกปี ราชสำนักมีพระบัญชาให้จัดงานเลี้ยงขึ้นภายในสวนหลวง เปิดทางให้ขุนนางและครอบครัวเข้าร่วมชมการแสดง จุดโคมอธิษฐาน และร่วมพิธีถวายพรต่อบ้านเมือง ตั้งแต่ยามบ่าย รถม้าของตระกูลใหญ่ก็เรียงรายอยู่หน้าประตูวัง โคมผ้าไหมหลากสีแขวนทอดยาวตามระเบียงจนดูคล้ายทางช้างเผือกซึ่งตกลงมาจากท้องฟ้า กลิ่นดอกเหมยและกำยานลอยปะปนอยู่ในอากาศ เสียงพิณ เสียงขลุ่ย และเสียงสนทนาของเหล่าขุนนางดังขึ้นเป็นระยะ ภายนอกดูเหมือนงานรื่นเริงที่ไร้พิษภัย ทว่าภายใต้แสงโคมอันงดงามกลับมีสายตานับไม่ถ้วนเฝ้าจับจ้องกันอยู่ทุกมุม เฉินเยว่นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลืองภายในเรือนหลักของจวนเซียวอ๋อง ชิงหลันกำลังจัดปิ่นหยกบนมวยผมของนางอย่างระมัดระวัง ชุดสีแดงเข้มปักลายดอกเหมยด้วยดิ้นทองขับให้ผิวขาวดูเด่นยิ่งขึ้น บาดแผลตรงหัวไหล่เกือบหายสนิทแล้ว แม้ยังรู้สึกตึงอยู่บ้าง แต่ไม่กระทบต่อการเคลื่อนไหว นางหยิบสร้อยเส้นหนึ่งขึ้นมาจากกล่องไม้เก่า ตัวจี้เป็นหยกสีขาวนวล ฝังลายเมฆและบุปผา ดูภายนอกคล้ายเครื่องประดับธรรมดา ทว่าด้านในซ่อนแผ่นโลหะบางซึ่งสลักรหัสของมารดาเอาไว้ รหัสนั

ตอนที่ 89 ความลับในห้องหนังสือเสียงระฆังยามสี่ดังขึ้นเหนือเมืองหลวงในตอนที่หลัวซานกลับมาถึงจวนเซียวอ๋อง เสื้อคลุมของเขาเปื้อนเขม่า ฝ่ามือมีรอยไหม้ และสีหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง เฉินเยว่กับเซียวจิ่งเหยียนยังไม่นอน ทั้งสองนั่งรอข่าวอยู่ในห้องหนังสือหลังกลับจากตลาดโคมไฟ โคมกระต่ายสีขาวถูกแขวนไว้ข้างหน้าต่าง แสงอ่อนจากภายในส่องลงบนโต๊ะซึ่งเต็มไปด้วยแผนผังวังและรายชื่อผู้ต้องสงสัย ความอบอุ่นจากช่วงเวลาบนสะพานยังไม่ทันจางหาย กลิ่นควันไฟที่ติดมากับหลัวซานก็ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปทันที เขาคุกเข่ารายงานว่าขันทีจากตำหนักพระพันปีออกจากวังผ่านประตูส่งของด้านเหนือ จากนั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงเก็บรถม้าและลอบเดินทางไปยังเรือนหลังหนึ่งในตรอกซูเหอ เรือนนั้นจดทะเบียนในชื่อญาติห่างๆ ของเสมียนกรมราชเลขา แต่จากการเฝ้าสังเกตพบว่าหลัวเหวินจงเคยเข้าออกหลายครั้ง หลัวซานกับองครักษ์รอจนขันทีเข้าไปด้านใน ทว่าเพียงไม่ถึงหนึ่งเค่อ เปลวไฟก็ลุกขึ้นจากเรือนด้านหลังราวกับมีผู้เตรียมน้ำมันไว้ล่วงหน้า เมื่อบุกเข้าไป พวกเขาพบเพียงศพคนรับใช้สองราย ส่วนขันทีและเจ้าของเรือนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเซียวจิ่งเหยียนถาม"พบทา