All Chapters of ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา: Chapter 71 - Chapter 80

ตอนที่ 72 คลังหลวงร้างเฉินเยว่รู้ดีว่าจดหมายซึ่งถูกสอดเข้ามาใต้ประตูเรือนยาอาจเป็นกับดัก ลายมือของซูอิงอาจเป็นของจริง หรืออาจเป็นเพียงเหยื่อล่อที่สร้างขึ้นจากความทรงจำของนางเอง คนที่อยู่เบื้องหลังคดีนี้รู้เรื่องมารดาของนางมากเกินไป รู้แม้กระทั่งว่านางจะไม่มีวันเพิกเฉยต่อชื่อของหญิงรับใช้ซึ่งควรตายไปแล้วหลายปี ทว่าการรู้ว่าเป็นกับดักไม่ได้หมายความว่านางจะถอย เพราะเบาะแสเรื่องตรามังกรสามกรงเล็บกับการปรากฏตัวของซูอิงเชื่อมโยงกันแน่นเกินกว่าจะปล่อยผ่าน เฉินเยว่จึงตัดสินใจบอกเซียวจิ่งเหยียนเกี่ยวกับจดหมาย แต่ไม่ได้บอกเวลาที่แท้จริง นางกล่าวเพียงว่าผู้ส่งนัดหมายหลังพระอาทิตย์ตกในวันถัดไป และตั้งใจใช้เวลาช่วงกลางวันตรวจเส้นทางก่อน ชายหนุ่มฟังด้วยสีหน้าเย็นจัด ก่อนสั่งองครักษ์เพิ่มการเฝ้าระวังรอบจวนทันที เขาไม่ห้ามนางอย่างตรงไปตรงมา ทว่าคำสั่งทุกคำล้วนหมายถึงการปิดทางออกทั้งสิ้น เฉินเยว่จึงรู้ว่าหากรอถึงเวลาที่แจ้งไว้ เขาจะต้องพาคนไปล้อมคลังหลวงร้างจนผู้ส่งจดหมายไม่มีวันปรากฏตัว นางจึงวางแผนซ้อนแผน ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง รถม้าของจวนเซียวอ๋องก็ออกจากประตูเมืองด้านตะวันออกพร้อมองครักษ์สิบกว่าคน

ตอนที่ 74 เลือดของชายาเซียวจิ่งเหยียนอุ้มเฉินเยว่ออกจากคลังหลวงร้างด้วยตนเองตลอดทาง แม้บันไดหินในอุโมงค์จะแคบและเต็มไปด้วยน้ำโคลน เขาก็ไม่ยอมส่งร่างนางให้ผู้ใด องครักษ์สองคนรีบเข้ามาหมายช่วยประคองเมื่อเห็นเลือดสีดำไหลจากหัวไหล่ลงมาตามแขน แต่เพียงปลายนิ้วของคนหนึ่งแตะถูกชายเสื้อเฉินเยว่ ดวงตาคมของอ๋องหนุ่มก็หันไปมองทันที เย็นจัดราวกับคมดาบพาดอยู่บนลำคอเขากล่าว"อย่าแตะนาง"องครักษ์ชะงัก รีบถอยออกโดยไม่กล้าเงยหน้า เซียวจิ่งเหยียนกระชับแขนที่อุ้มร่างนางแน่นขึ้น เสื้อคลุมสีดำของเขาถูกเลือดจากบาดแผลตรงหัวไหล่นางซึมเปื้อนจนแดงฉาน เลือดบางส่วนไหลลงมาตามข้อมือและหยดลงบนพื้นดินตลอดทาง แต่เขาไม่แม้แต่จะก้มมอง สิ่งเดียวที่สายตาจับจ้องคือใบหน้าซีดขาวในอ้อมแขน ลมหายใจของเฉินเยว่แผ่วจนแทบสัมผัสไม่ได้ ริมฝีปากเคยมีสีแดงกลับซีดราวกระดาษ เปลือกตาปิดสนิทและไม่ตอบสนองต่อเสียงเรียกใด เซียวจิ่งเหยียนเดินเร็วขึ้นทุกก้าว ร่างสูงใหญ่แทบวิ่งผ่านทางแคบ ขณะที่คนของเขาเปิดทางอยู่ด้านหน้า ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้เกินสามก้าว เพราะไอสังหารซึ่งแผ่ออกจากตัวเขารุนแรงจนแม้แต่องครักษ์ที่ติดตามมาหลายปียังหวาดกลัว เมื่อออ

ตอนที่ 76 อ๋องปีศาจผู้ไม่ยอมจากไปแสงแรกของรุ่งเช้าค่อยๆ ลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องเฝ้าไข้ เปลวตะเกียงที่ลุกอยู่ตลอดคืนอ่อนแรงจนเหลือเพียงแสงสีส้มสั่นไหว กลิ่นยาเข้มข้นยังอบอวลอยู่ในอากาศ ผสมกับกลิ่นเลือดแห้งและควันจากเตาอุ่น บนเตียง เฉินเยว่ยังคงนอนนิ่ง ใบหน้าซีดขาวและริมฝีปากไร้สี ทว่าลมหายใจของนางเริ่มสม่ำเสมอกว่าเมื่อคืน หน้าอกขยับขึ้นลงช้าๆ ชีพจรตรงข้อมือแม้ยังอ่อน แต่ไม่ขาดช่วงอีกแล้ว หมอหลวงซึ่งถูกเรียกเข้ามาตรวจในยามฟ้าสางนั่งจับชีพจรอยู่นาน ก่อนค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออก สีหน้าเคร่งเครียดตลอดคืนเริ่มคลายลงเล็กน้อย เขาตรวจดวงตา ตรวจสีของบาดแผล และเปลี่ยนเข็มเงินสามตำแหน่ง จากนั้นจึงหันไปมองเซียวจิ่งเหยียนซึ่งยังคงนั่งอยู่ข้างเตียงในท่าเดิม ราวกับไม่เคยขยับไปไหนตลอดทั้งคืน เสื้อสีดำของเขายังคงเปื้อนเลือดของเฉินเยว่จนกลายเป็นคราบสีแดงเข้มตั้งแต่หน้าอกลงไปถึงแขนเสื้อ เส้นผมยุ่งเล็กน้อย ดวงตาคมมีรอยแดงจากการไม่ได้นอน แต่ท่าทางยังตั้งตรงและเย็นชา แม้ความอ่อนล้าจะชัดเจนจนไม่มีผู้ใดมองไม่เห็นหมอหลวงกล่าว"ท่านอ๋อง พระชายาพ้นช่วงอันตรายที่สุดแล้วพ่ะย่ะค่ะ"เซียวจิ่งเหยียนไม่ตอบทันที เ

ตอนที่ 78 คนที่ทำให้อ๋องเสียการควบคุมข่าวเรื่องพระชายาเซียวอ๋องถูกลอบสังหารในคลังหลวงร้างแพร่ไปทั่วเมืองหลวงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวัน เดิมทีผู้คนสนใจเพียงว่าหญิงร้ายแห่งจวนแม่ทัพจะรอดชีวิตหรือไม่ แต่ไม่นานข่าวอีกกระแสกลับกลบเรื่องแรกจนหมดสิ้น เพราะมีคนจากวังหลวงยืนยันว่าเซียวหลิงอ๋องปฏิเสธพระบัญชาเข้าเฝ้า เพียงเพื่อเฝ้าชายาของตนซึ่งยังไม่ได้สติ เรื่องเล่าถูกส่งต่อจากโรงน้ำชาไปถึงตลาด จากจวนขุนนางไปถึงตรอกเล็ก บางคนกล่าวว่าอ๋องปีศาจอุ้มชายากลับจวนด้วยเสื้อเปื้อนเลือด บางคนยืนยันว่าเขาไม่ยอมให้หมอหรือสาวใช้แตะต้องนาง บางคนแต่งเติมว่าเขาถึงกับขู่จะสังหารทั้งสำนักหมอหลวงหากนางไม่ฟื้น แม้ไม่มีผู้ใดรู้ว่าคำใดจริง คำใดเกินเลย แต่ทุกเรื่องล้วนชี้ไปในทิศทางเดียวกัน บุรุษผู้ไม่เคยสนใจสตรี ไม่เคยยิ้ม และไม่เคยแสดงความอ่อนโยนต่อผู้ใด กำลังหลงชายาของตนจนไม่สนแม้แต่ราชสำนัก ในโรงน้ำชาหลายแห่ง ผู้คนเริ่มเดิมพันกันว่าเซียวหลิงอ๋องจะยอมทำสิ่งใดเพื่อเฉินเยว่บ้าง บางคนกล่าวว่าเขาอาจยกกองทัพกดดันราชสำนักหากผู้ร้ายไม่ถูกจับ บางคนกล่าวว่าเขาอาจเผาตำหนักของศัตรูทั้งหลัง ส่วนคนที่เคยเรียกเฉินเยว่าว่าหญิงร้ายก

ตอนที่ 80 สิ่งที่เขากลัวที่สุดหลังจากหญิงใบ้อาเหวินถูกส่งไปคุ้มครองในเรือนลับของจวนเซียวอ๋อง เฉินเยว่กับเซียวจิ่งเหยียนก็เดินทางกลับเรือนหลักด้วยกัน ตลอดเส้นทางจากเรือนสอบสวนถึงลานด้านใน เขาไม่พูดแม้แต่คำเดียว ฝีเท้ายังคงมั่นคง ท่าทางยังเย็นชา และใบหน้ายังสงบนิ่งดังเดิม ทว่าความเงียบของเขากลับหนักอึ้งกว่าทุกครั้ง เฉินเยว่เดินอยู่ข้างกาย มองเห็นมือขวาของเขากำแหวนมังกรดำแน่นเป็นระยะ ราวกับต้องการดึงมันออกจากนิ้วแต่สุดท้ายก็ไม่ทำ แหวนวงนั้นเคยเป็นหลักฐานแห่งบุญคุณ เคยเป็นสิ่งที่เขาสวมติดกายด้วยความเชื่อใจ ทว่าบัดนี้มันกลับกลายเป็นเงาของความสงสัยซึ่งเกาะอยู่บนมือ ไม่ว่าจะมองหรือหลบสายตาก็ไม่อาจลืมได้ นางรู้ว่าเบาะแสเรื่องแหวนมังกรดำกระทบเขามากกว่าที่แสดงออก คนอย่างเซียวจิ่งเหยียนยอมรับศัตรูได้ง่ายกว่าการยอมรับว่าผู้มีพระคุณอาจเป็นคนวางแผนทำลายชีวิตตน เพราะศัตรูชัดเจนสามารถใช้ดาบตอบโต้ได้ แต่บุญคุณที่แฝงพิษอยู่ภายในนั้นยากยิ่งกว่าจะตัดขาด เฉินเยว่ไม่ได้เร่งถาม นางเพียงเดินเคียงข้างไปอย่างเงียบงัน กระทั่งถึงหน้าห้อง เขาหยุดเล็กน้อย หันมามองสีหน้าซีดของนาง แล้วกำชับชิงหลันให้เตรียมยาและอาหา