All Chapters of HOMBRES CALIENTES 5: JACOB - NEVER BEEN, NEVER HAD: Chapter 41 - Chapter 50

Sa Isla del Paraiso sila tumuloy ni Jacob pagkatapos nilang maikasal. That was the very first time she went there, and it was like magic. It captured her heart in an instant. Hindi iyon kayang ikumpara sa kahit na anong lugar, maging sa kanilang probinsya o sa kanilang resort. Because that place seemed to be a place where you could be yourself without thinking of what others might say. Para ka ring inilapit niyon sa kalikasan dahil halos hindi naman ginalaw ang buong lugar.  Ayon na rin kay Jacob, ang mismong resort lang kung saan naroon ang mga log cabin ang naidagdag doon, pati na ang pavilion, restaurant at staff house, kaya excited na siyang makita iyon. Pakiramdam din niya, para silang ibinalik sa lumang panahon dahil sa kabayong sinasakyan nila. Iyon ang isa sa panghatid-sundo ng resort kapag ang guests ay sakay ng chopper. Idagdag pang namamangha talaga siyang makakita ng mga sulo na nasa magkabilang gilid ng daan, at siyang tangi ni

Napakurap-kurap siya. “W-what did you just say?” Sandali itong tumigil sa marahang pag-ulos at sinalubong ang kaniyang mga mata. “I am a virgin, just like you. I know it sounds weird, pero totoo ang sinasabi ko. Sabihin na nating hindi naman ako lumaki sa konserbatibong pamilya. Mas tamang sabihin na moderno ito at bukas sa lahat ng posibilidad. But because I respect my mother so much and her rules, I promised to myself that I will preserve my virginity until I met the woman who won’t just captured my heart, but also my soul. Na ibibigay ko lang ito sa babaeng mamahalin ako nang sobra-sobra kahit pa maloko ako at pilyo. And that is you, Anyah . . . That is you,” pag-amin nito. “Oh, Jacob!”  Sa labis na kasiyahang nadarama, siya na mismo ang tumawid sa pagitan ng mga mukha nila. Ipinadama niya rito ang nag-uumapaw na galak

“Oh, I missed this!” malakas na wika ni Anyah habang pinapaspas ng malakas na hangin ang kanilang mga katawan. Sakay sila ng yate patungo sa kabilang pampang, sa Hacienda Monte Bello. “I know!” masayang tugon ni Jacob bago siya hinalikan sa noo. “Alam ba nilang pupunta tayo sa kanila?” tanong pa niya. Na-miss niyang mangabayo at iyon na ang pinakamagandang pagkakataon para magawa niya iyong muli. “Yes. Tita Candice insisted us to visit them. I’m sure matutuwa siyang makita tayo. She even mentioned cooking sinigang. She knew you’ll love it.” “Really?” “Yeah! Mukhang kuhang-kuha na niya ang kiliti mo.” Napangiti siya at yumakap sa baywang ng asawa. Noong unang beses kasing tumapak ang mga paa niya sa bahay nina Kristoff, iyon ang pagkaing inihayin sa kanila ng ginang. And she lo

Lakad-takbo si Anyah, nanginginig ang buong katawan. Kanina pa siya nagdadasal na sana ay ayos lang ang kaniyang asawa, pero iba ang sinasabi ng isip niya. Kagaya lang iyon noong tawagan siya ni Elias at sabihin nitong nasa ospital si Jacob at hindi pa nagigising. All negative thoughts were crumpled on her head. Kinakain niyon lahat ng matinong kaisipan niya, bumabalik din ang lahat ng mga pinagdaan niya. Even guilt flooded her whole system every time she heard bad news about her husband. And every time she thought she was needed, it was him who pushed her away. But . . . not now. Alam niyang ayos na sila, alam niyang hinihintay siya ng kaniyang asawa. Alam niya, hindi na sila babalik sa dati dahil siya mismo ang aayos ng relasyon nila. “A-ahm, miss, saan naroon ang asawa ko. I mean . . .  si Mr. Jacob Lagdameo,” naginginig ang mga labing tanong niya. Ang mga kamay niyang nakapatong sa marmol na receptio

Makalipas ang tatlong araw, sa wakas ay nakalabas na rin ng ospital si Jacob. Kasamang umuwi nina Anyah ang kaniyang mga magulang sa kanilang bahay. Her mom insisted to spend more quality time with her. Miss na miss na raw kasi siya nito. Hindi naman niya masisisi ang ina. Most of her life, she spent it outside the country. Hindi rin siya madalas umuwi sa kanila, lalo na nang nakalipas na limang taon. Kung gaano niya katagal tinikis si Jacob, ganoon din ang kaniyang pamilya. Well, except for the fact that she never forgot to call them from time to time. Para na rin sa ikapapanatag ng isip ng mga ito. “Oh? You’re cooking?” tanong ng kaniyang ina pagpasok nito sa kusina. Nakangiting nilingon niya ito. “Good morning, mom. How’s your sleep?” bati niya. Lumapit ito sa kaniya. Hinalikan naman niya ito sa pisngi, “Ayon, okay naman. I don’t know na may bahay na