All Chapters of HOMBRES CALIENTES 5: JACOB - NEVER BEEN, NEVER HAD: Chapter 51 - Chapter 60

Nagtatakang inihinto ni Jacob ang kaniyang sasakyan sa driveway ng kanilang bahay. Sumaglit siya sa opisina dahil sa mga dokumentong kailangan niyang pirmahan. Ang iba roon ay iniuwi niya dahil hindi pa naman siya ganap na nakakabalik sa trabaho. Pinakiusapan kasi ni Anyah ang kaniyang ama na kung maaari, huwag muna siyang pagtrabahuhin.Pagbaba niya ng sasakyan ay agad niyang tinungo ang bahay na wala halos nakabukas na ilaw. It was already seven in the evening at wala namang sinabi si Anyah na pupuntahan nito.Bigla siyang kinabahan. Muling nanumbalik sa isip niya ang gabing umuwi siya at hindi ito nadatnan. Kaya malalaki ang mga hakbang na hinanap niya ito sa may kusina.“Sunshine . . . Sunshine?” tawag niya rito. The echo of his voice filled the whole house. Mas lalong lumakas ang kaba niya kaya halos liparin na niya ang pag-akyat sa ikalawang palapag. Pagdating niya roon ay agad niyang tinungo ang kanilang silid at binuksan.“Anyah? Anyah!” Madali niyang iginala ang mga mata sa p

Narinig ni Anyah ang malakas na pagbuntonghininga ni Jacob habang nakaupo sa driver seat. Kasalukuyan na silang nakahinto sa labas ng NAIA. Nagpahatid siya rito dahil alam niyang iyon din ang gusto ng kaniyang asawa. Nag-usap na rin sila kagabi at wala naman itong naging pagtutol sa desisyon niya. Ni hindi rin ito nagtanong kung bakit. He just let her decide, just like he had promised. Siguro, dahil alam din nitong babalik talaga siya sa Amerika. “Call me when you get there, okay? Basta kapag may oras ka,” sabi nito bago siya binalingan. Napangiti si Anyah. Pinisil-pisil niya ang kamay nitong kanina pa nakahawak sa kaniya. “Don’t worry, I will call you. Just don’t hang up, okay?”  “At kailan naman kita pinatayan ng tawag,” kunot-noong tanong nito. Napataas ang isang kilay niya, pagkuwa’y ikiniling ang ulo. “Many times.”&nb

Iniupo siya ni Emil sa may waiting area. Doon ay patuloy lang umiyak si Anyah habang ang kaibigan naman ay panay ang hagod sa likod niya, at bumubulong ng kung ano-anong makapagpapalubag ng loob niya. She wasn’t sure how long they stayed like that— her, crying on his shoulder like a wounded wolf. Basta nang kumalma siya, natulala na lang siya habang panay ang singhot. “Doc Ferds wanted to talk to you. Alam mo naman ang mga pros and cons ng sakit ni Jarius, hindi ba? Alam mong malaki ang posibilidad na mangyayari ito. At alam mo rin kung ano ang susunod na prosesong pagdadaanan niya,” ani Emil habang panay ang hagod sa kaniyang likod. Tumingin siya rito. “There is still hope, Anyah. Don’t you give up now. Hindi ngayon,” dagdag pa nito. Muling tumulo ang kaniyang mga luha. Pakiramdam kasi niya, ibinato nang lahat ng langit sa kaniya ang mga

Nakadudurog ng puso. Ganoon mailalarawan ng kahit na sino ang sitwasyon ni Jacob. And he was aware that his parents felt that way. Paulit-ulit niyang naririnig ang pang-aalo ng kaniyang ina, ang mga mahihina nitong bulong sa kaniyang tainga. Subalit sa halip na tumahan, mas lalo pa siyang naiyak. He didn’t know that everything piled up on his chest. Nang mapuno ito, para iyong dam na bumukas at tuloy-tuloy lang na umapaw ang kaniyang emosyon. All he could ever think at that moment was to release all the pain he was feeling. And he didn’t know that the only way to do that was to be with his parents— in his mother’s warm embrace. Matagal siyang nanatili sa pag-iyak sa kandungan ng kaniyang ina, hanggang sa maramdaman niya ang paglapat ng kung ano sa kaniyang katawan at ang pamdampi ng isang tela sa kaniyang ulo. Unti-unti siyang napatigil. At nang tuluyang m

Hindi gumalaw si Jacob. Nanatili lang itong nakayakap sa nanay nito habang sumisinghot-singhot. “Anyah . . .” anang byenan niyang babae. Sandali niya itong sinulyapan. “I’m so sorrry, but I don’t want to go. I want to talk to him. He needs to hear me now. Please . . . ?” nakikiusap niyang wika. Huminga ito nang malalim bago umusod nang bahagya. Pagkatapos, tinapik nito ang naiwang espasyo. Naupo naman siya roon. “Go ahead. Pero hindi ko kayo iiwan dito. He also needs me right now,” nakauunawang tugon nito bago pinisil-pisil ang kaniyang balikat. Tumango siya saka muling tiningnan ang asawang nakatulala lang pero panay ang tulo ng luha. “Jacob, first of all, I’m so sorry for hurting you. Pero gusto kong malaman mo na hindi ako ang nagpadala ng annulment papers na iyon. There’s someone who wanted