LOGINLEXI:AFTER we talked, I went back inside first. Naiwan ito sa labas na hindi nakaimik sa aking tinuran. Of course, she's speechless. Tinamaan ko ba naman ang pinakatatago nilang lihim sa akin. Sakto namang pababa na si Ashton sa hagdanan. Napakunotnoo ito nang mapansin akong nanggaling sa labas. Hinintay ko itong makababa na lumapit sa akin. Napasuri pa ang tingin nito sa kabuoan ko, na tila sinisiguro niyang maayos ako.“Is everything okay, honey?” mahinang tanong nito na tinanguhan ko.Sumunod na ring pumasok si mommy, kaya nahinulaan na nitong nag-usap kami sa labas. Tumango ito na inakay na ako patungong dining room. Mabuti na lang, nandidito na si Lucy, at least hindi ako mago-overthink na naiwan sila sa taas ni Ashton kanina. Ipinaghila ako ni Ashton ng silya sa tabi nito. Sumunod naman nang naupo sina mommy at daddy. Kinuha din ni yaya si baby mula kay daddy. We were all seated together at the dining table. Hindi na ako nagkomento nang lagyan ni Ashton ng pagkain ang plato k
LEXI:I was sitting in the garden, watching over Baby Ashford as he played peacefully beside me. Mas gusto ko kasing dito sa garden tumatambay, lalo na kapag gan'tong oras at hindi pa masakit sa balat ang sikat ng araw. For a moment, everything felt quiet.Kung pwede nga lang gan'to sana palagi dito sa mansion. Tahimik at payapa ang lahat. Pero napakaimposible naman no'n hangga't nandidito si Lucy. Ang hirap ding magpanggap na okay ako. Dahil ang totoo, para na akong sasabog sa sobrang galit ko sa mga panloloko nila sa akin. If Ashton doesn't want me here, then why is he still keeping me here? Pwede naman niyang sabihin na sa akin ang lahat–at paalisin na ako dito. Para malaya na silang magsama ni Lucy. Wala din namang bisa ang kasal na pinanghahawakan ko sa kanya. Nandito na ang babaeng mahal niya. Pero bakit. . . unti-unting nagbabago ang mga kinikilos niya? Gusto kong umasa, gusto kong maniwala at magtiwala sa mga ipinapakita niya. Pero–may bahagi din sa puso at isipan ko ang tum
ASHTON:I woke up earlier than usual. Napasapo ako sa ulo kong medyo kumikirot dahil kulang ako sa tulog. For a few seconds, I simply stared at the ceiling, still half-asleep. Naiisip ang napag-usapan namin ni Lexi kagabi. Then I felt the empty space beside me.I slowly turned my head. Lexi wasn't there. My brows furrowed slightly. Ang aga naman niyang bumangon? The only one beside me was Baby Ashford, sleeping peacefully beside me. I looked toward our son and couldn't help but smile. Inabot ko ito at magaang hinaplos sa ulo. Naupo ako na napahilamos ng palad sa mukha. Tinatamad akong pumasok pero kailangan at wala namang ibang aasikaso sa kumpanya. That’s our family legacy. Kaya ayokong pabayaan ito. Napapikit ako na sumandal ng headboard. Sanay na ako sa daily routine ng buhay ko. But lately, waking up and seeing my wife and son beside me had started to feel different.Something I didn't want to lose.Napakamot ako sa sabog-sabog kong buhok. I got out of bed and took care of my usu
LEXI: The moment we returned to our room, I could still feel the tension from dinner. Hindi pa rin ito maalis-alis sa isipan ko at lalong kumukulo ang dugo ko na naiisip ang gusto nilang mangyari. Na para bang wala akong karapatang magdesisyon para sa bahay na ito. Hindi talaga nila ako tinuturing na parte ng pamilyang ito. Para sa kanila–para akong kasangkapan na gagamitin kapag kailangan at itatabi lang kapag wala ng panggagamitan. I closed the door behind us and let out a long breath. Naiirita pa rin ako at mainit ang ulo sa nangyari. My parents had practically decided everything without even asking what I wanted. Dahil si Lucy ang anak nila, kaya gusto nilang sila ang masusunod. Siguro ay iniisip nila, na dahil pumayag akong dito tumuloy sa mansion si Lucy kaya tiyak na papayag din ako sa plano nila. Lucy would stay in the mansion, work at Valmont Corporation, and apparently ride to and from work with Ashton as if he were her personal driver. Napatitig ako kay Ashton. Tahimik
LEXI:The three of us stayed in our room for the rest of the afternoon. Ashton worked on his laptop, finishing whatever was left on his desk, while I took a short nap. Mabuti na lang at hindi na nagpumilit pa si Ashton na magtanong. Mukha namang nakuha nitong ayokong pag-usapan ang bagay na iyon kaya hindi na siya nagtanong pa.Naalimpungatan ako na maalalang kasama ko si baby! When I opened my eyes again, the first thing I noticed was the crib. . . and Ashton was inside it.I blinked several times. He was sitting beside Baby Ashford, playing with him as our son happily grabbed at one of his toys. Napaisip ako kung kailan pa siya narito? Gayong malinaw kong naaalala na busy ito kanina sa laptop niya kaya umidlip ako saglit at hindi na kaya ng mga mata ko."What are you doing here?" namamalat pa ang boses ko.Napakusot-kusot ako ng mga mata ko. Magdidilim na sa labas kaya nakatitiyan akong isang oras din akong nakaidlip."Playing with our son." Sagot nito.Napakurap-kurap ako. "Na dito
LEXI: HABANG nasa kahabaan ng byahe pauwi ay walang imikan sa aming tatlo. The atmosphere inside the car felt strangely heavy. I sat quietly beside Ashton while Baby Ashford slept peacefully in the back. Ramdam ko ang mga mata ni Lucy na nakatutok sa amin, pero hindi ko ito nililingon. It was already past three-thirty when we finally arrived at the mansion. Nagtanggal ako ng seatbelt kasabay ni Ashton. As soon as we got out, Ashton took the baby's bag from the car. Napatitig ako dito na seryoso pa rin ang itsura. "Kunin mo si baby,” he said. Tumango ako bilang tugon. When I turned around, my eyes met Lucy's. Nakatayo ito karga si baby. Matapang kong sinalubong ang mga mata nito. For a brief moment, neither of us spoke. Then she handed Baby Ashford to me. “You won for now, Lex. But not next time.” Makahulugang saad nito. Napangisi ako sa tinuran nito. Dahil nakatalikod na si Ashton, kaya lumalabas na ang sungay nito. "I don’t know what you’re talking about, Lucy. Bakit, may pali







