All Chapters of รักซ่อนลาย: Chapter 11 - Chapter 20

บรรยากาศความมืดมิด เริ่มคืบคลานเข้าปกคลุมชุมชนแออัด เข้าไปทางท้ายซอยลึกอย่างช้าๆ แสงไฟนีออนริบหรี่จากเสาไฟฟ้าเก่าๆ ส่องให้เห็นทางเดินปูนซีเมนต์แคบๆ ที่มีน้ำขังด้านข้างทางเป็นแอ่งเล็กแอ่งน้อยกลิ่นอับชื้น และ เสียงโทรทัศน์จากบ้านใกล้เรือนเคียงดังสลับ กับเสียงสุนัขเห่าหอนเป็นระยะ แตกต่างราวฟ้ากับเหวจากตึกกระจกปรับอากาศหรูหราใจกลางเมืองหลวงที่ พะพาย เพิ่งจากมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนแห่งนี้เรียกว่าชุมชนคลองริมเมืองร่างเล็กในชุดเสื้อยืดกางเกงเจเจซีดๆ เดินเอื่อยเฉื่อยเข้ามาหยุดอยู่หน้าบ้านไม้สองชั้นสภาพทรุดโทรม หลังคามุงด้วยสังกะสีเก่าคร่ำคร่าที่มีรอยปะผุจนต้องใช้ผ้าใบพลาสติกคลุมทับไว้อีกชั้นเพื่อกันรั่วยามฝนตกหญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับสีหน้าและแววตาให้กลับมาดูสดใส ร่าเริง และเปี่ยมไปด้วยพลังบวกเหมือนเช่นทุกวัน มือบางยกขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆ สองสามทีเพื่อเรียกสติและรอยยิ้มกลับคืนมาเธอจะอ่อนแอให้คนในบ้าน หรือใคร เห็นไม่ได้เด็ดขาด...โดยเฉพาะ 'แม่'"แม่จ๋า...พายกลับมาแล้วจ้า....วันนี้ กลับมืดหน่อยนะจ๊ะ พอดีไปส่งข้าวกล่องไกลไปนิดนึง" พะพายส่งเสียงใสแจ๋วมาแต่ไกลพลางผลักประตูไม้ระแนงผุๆ

รถหรูหราแบบยุโรปสีดำ จอดอยู่หน้าปากซอยชุมชนแออัดที่ปักชื่อป้าย คลองริมเมืองภายใต้กระจกติดฟิล์มมืดทึบ สมชาย เลขาส่วนตัวของคิรินกำลังนั่งกุมพวงมาลัยพลางมองแผนที่ในแท็บเล็ตและทอดสายตามองเข้ามาในซอยด้วยความลำบากใจ หลังจากได้รับคำสั่งเด็ดขาดจากประธานหนุ่มมาดตึงให้มาสืบหาที่อยู่และตามตัวยัยแม่ค้าร้านอาหารตามสั่งกลับไปชดใช้ค่าสูทแสนห้าสมชายถอนหายใจยาวพลางพึมพำกับตัวเอง "บ้านช่องอยู่ลึกขนาดนี้ กว่าจะหาเจอ นี่ถ้าหลุดแมพไป คงทะลุคลองได้ไม่ยาก แถมบ้านยังทรุดโทรมขนาดนี้...มิน่าล่ะน้องพายถึงได้สู้ชีวิตขนาดนั้น แล้วท่านประธานนะ ท่านประธาน ตั้งเงื่อนไขซะดิบดี วางมาดขรึมเป็นเสือร้าย บอสหน้าตึง นี่สมฉายา แต่ที่แท้ก็แอบรู้สึกผิดนิดๆ จนต้องส่งผมมาตามตัว...แผนการเรียกมาใช้งานชดใช้หนี้เนี่ย ดูยังไงก็กุศโลบายอยากเจอหน้าชัดๆ!"เลขาฯ หนุ่มส่ายหัวขบขันในความฟอร์มจัดและปากแข็งของเจ้านายตัวเอง ก่อนจะเปิดประตูรถก้าวลงไปเผชิญหน้ากับความมืดเพื่อทำหน้าที่ ทูตส่งสาส์น จากบอสหน้าตึง โดยที่ไม่รู้เลยว่า ข้อเสนอและแผนการแกมบังคับในครั้งนี้...จะนำพาความวุ่นวายและความผูกพันสายใหม่เข้ามาสั่นคลอนหัวใจน้ำแข็งของคิรินในอนาค

บรรยากาศรอบบริเวณเรือนจำพิเศษกลางเต็มไปด้วยความเงียบขรึม ตึงเครียด และกลิ่นอายแห่งความกดดัน ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างพากันนั่งรอคอยด้วยใบหน้าหมองเศร้าเพื่อเข้าเยี่ยมญาติสนิทมิตรสหายที่ต้องโทษอยู่ภายในพะพาย ในชุดเสื้อยืดสีซีดและกางเกงยีนส์ตัวเก่า นั่งกุมมือตัวเองแน่นอยู่บนม้านั่งยาวในห้องรอเยี่ยม ใบหน้าหวานฉายแววอิดโรย ดวงตายังคงบวมบอบช้ำเล็กน้อยจากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อคืนวานหลังจากที่เมื่อคืน "สมชาย" เลขาฯ หน้ามนของท่านประธานคิรินได้ยื่นข้อเสนอแกมบังคับ เรื่องการให้เธอไปทำงานเป็น ‘แม่ครัวและเด็กรับใช้ส่วนตัว’ ที่ตึกของคิรินเพื่อหักหนี้ค่าสูทแสนห้า และพะพายจึงตั้งใจเดินทางมาหา "พี" พี่ชายแท้ๆ ของเธอในเช้าวันนี้...ตามวันเยี่ยมปกติ"หมายเลข 147 คุณพะพาย เชิญที่ช่องเยี่ยมหมายเลข 8 ค่ะ" เสียงประกาศจากลำโพงดังขึ้นพะพายสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะรีบลุกขึ้นก้าวเท้าสับฉับๆ ตรงไปยังช่องเยี่ยมตามที่เจ้าหน้าที่แจ้ง กระจกหนาบานใหญ่ที่มีลูกกรงเหล็กกั้นกลางแยกโลกภายนอกและภายในออกจากกันอย่างเด็ดขาด พะพายทรุดตัวลงนั่ง หยิบโทรศัพท์หูฟังขึ้นมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทาไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างของชายหนุ่มวัยยี

คิรินไม่ได้รับแขนออก แต่ร่างกายของเขากลับเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ นัยน์ตาคมกริบฉายแววว่างเปล่าและเย็นชาความสัมพันธ์ระหว่างคิรินและลินดาดำเนินมาได้นานพอสมควรจนคนในสังคมไฮโซต่างพากันจับตามองว่าเป็นคู่ทองแผ่นเดียวกัน ทว่า... ภายใต้เปลือกนอกอันแสนหวานฉ่ำ มันคือ "ข้อผูกมัดทางธุรกิจ" มากกว่าความรักที่แท้จริงพ่อของลินดาเป็นนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลระดับประเทศที่มีฐานอำนาจและคอนเนกชันกว้างขวางด้วยความที่นักการเมืองใหญ่คนนี้เล็งเห็นความรุ่งโรจน์ของตระกูลของคิริน และต้องการขยายเครือข่ายธุรกิจ เขาจึงคอยทำหน้าที่เป็นแบคอัปชั้นดี เบื้องหลังคอยสนับสนุน หาบิ๊กโปรเจกต์และพาลูกค้ารายใหญ่ระดับวีไอพีในสายงานต่างๆ มาเสิร์ฟประเคนให้คิรินอยู่เสมอและเพื่อผูกสัมพันธ์ให้แน่นหนาจนแยกไม่ออก ท่านนักการเมืองจึงได้แนะนำ ลินดา ลูกสาวคนเดียวสุดหวงแหนและแก้วตาดวงใจ ให้รู้จักกับคิรินเพื่อผลประโยชน์สูงสุดของบริษัทและครอบครัว คิรินจึงต้องจำใจยอมรับข้อตกลงนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาพาเธอไปทานอาหารตามร้านหรูหรา สั่งเลขาฯ ให้คอยส่งดอกไม้ช่อโตไปเอาใจในวันสำคัญทำหน้าที่เป็นแฟนหนุ่มที่เพอร์เฟกต์ในสายตาคนภายนอก...แต่ลึกๆ ลง

ท่ามกลางความเงียบสงบที่คืนกลับมาสู่บ้านไม้สังกะสีหลังเก่า พะพายยังคงยืนนิ่งประคองแม่ นัยน์ตากลมโตฉายแววสับสนพลางทอดมอง สมชาย ที่กำลังยืนปัดฝุ่นตามเสื้อสูทเนี้ยบกริบด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเหตุการณ์ปะทะกับพวกเจ้าหนี้นอกระบบเมื่อครู่นี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย"พี่สมชายคะ..." พะพายเอ่ยถามเสียงสั่นแผ่ว นัยน์ตาเต็มไปด้วยความสงสัย"ทำไม... ทำไมพี่สมชายกับคนของตระกูลวรโชติเมธีถึงมาช่วยพวกเราได้ทันเวลาขนาดนี้ล่ะคะ? แล้ว... คุณคิรินรู้เรื่องเจ้าหนี้พวกนี้ได้ยังไง?"สมชายขยับแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย ยิ้มขำในลำคอด้วยความเอ็นดูในความตรงไปตรงมาของเด็กสาว ก่อนจะเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง"เรื่องของเรื่องก็คือ... เมื่อช่วงบ่ายวันนี้ หลังจากที่บอสรู้ว่าน้องพายปิดร้านอาหารตามสั่งไปเยี่ยมพี่ชาย บอสก็สังเกตเห็นว่ามีพวกนักเลงหน้าตาคุมเชิงแปลกๆ สองสามคน ขับรถมอเตอร์ไซค์วนเวียนสอดส่องอยู่แถวหน้าร้านของน้องพายหลายรอบ... บอสหน้าตึงของพี่ก็เลยอ้าง... เอ้ย! สั่งการให้พี่นำคนไปสืบประวัติพวกมันด่วนๆ เลยจ้า"สมชายหัวเราะกิ๊กพลางแอบทำท่ากระซิบกระซาบต่อ"และน้องพายอยากรู้ไหมครับว่าบอสพูดว่าอะไร? บอสอ้างเสียงแข็ง ห