جميع فصول : الفصل -الفصل 10

“ผมไม่นึกเลย ว่ามิสวิรัลวีร์จะจัดห้องต้อนรับเป็นการส่วนตัวขนาดนี้”เสียงนักธุรกิจหนุ่มใหญ่ ซึ่งได้รับฉายาว่าเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์เบอร์หนึ่งในฮ่องกงกล่าวออกมาด้วยความตื่นเต้น หลังจากลิฟต์โดยสารพามาหยุดที่ชั้นบนสุดของโรงแรมหรูกลางกรุงเทพมหานครมาเฟียสาวผู้เดินตามหลังเบ้ปากกับคำพูดของอีกฝ่าย มองการกระทำที่ขัดกับคำพูดนั่นด้วยสายตารังเกียจแทบจะถอดกางเกงรอเธออยู่แล้ว...ตอแหลทันทีที่ชายวัยกลางคนหย่อนกายนั่งลงบนโซฟาหนังเนื้อดี ร่างระหงในชุดเดรสสีเบอร์กันดีจึงค่อยๆ หย่อนสะโพกผายได้สัดส่วนลงบนโซฟาตัวเดียวกันอย่างมีจุดประสงค์แอบแฝงลูกน้องคนสนิทซึ่งเป็นคู่แฝดที่ติดตามนายหญิงก็รู้งานเป็นอย่างดี คนหนึ่งหยิบขวดไวน์สีชาดเปิดออกและรินเสิร์ฟ ในขณะที่อีกคนหรี่แสงไฟภายในห้องเป็นโทนสีส้มโรแมนติกและเปิดเพลงคลาสสิคเคล้าคลอเสริมบรรยากาศ จากนั้นจึงพากันออกไปรอด้านนอก ไม่รบกวนเวลาส่วนตัวของเจ้านายกับ...เหยื่อ“แล้วคุณอีริคชอบห้องนี้ไหมคะ?” น้ำเสียงหวานเชื่อมเอ่ยถามความเห็นของคู่ค้าคนสำคัญด้วยใบหน้าทรงเสน่ห์เหลือล้นสายตาคมเฉี่ยวราวกับนางจิ้งจอกปรายตาไปยังห้องนอนใหญ่ด้านใน หลอกล่อให้อีกฝ่ายจินตนาการจนหน

มาเฟียสาวนั่งไขว่ห้างจิบเครื่องดื่มในขณะที่หัวยังใช้ความคิดเกี่ยวกับผับแห่งนี้ไม่หยุด โดยไม่ทันได้สังเกตว่าการกระทำของคนทั้งสาม อยู่ในสายตาของผู้นำยากูซ่าคนปัจจุบันและลูกน้องนับสิบ โอนิซึกะ เรย์นั่งไขว่ห้างถือบุหรี่ มองการกระทำของมาเฟียสาวและผู้ติดตามผ่านกล้องวงจรปิดตลอดสองชั่วโมง กระทั่งทั้งสามพากันเดินออกจากร้าน ควันสีเทาลอยคลุ้งในอากาศภายในห้องมืดสลัว สร้างบรรยากาศตึงเครียดให้กับลูกน้องที่รู้อารมณ์เจ้านายของตนเป็นอย่างดี “พวกนั้นมาสอดแนมธุรกิจเรา เอายังไงดีครับนายท่าน?” ชุนยะผู้เป็นคนสนิทถามด้วยความกังวลใจ “ข้อมูลของอีกฝ่ายเป็นยังไง” ยากูซ่าหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปี มองใบหน้าสวยของสาวเอเชียในภาพที่ถูกหยุดไว้ด้วยความสนใจ เธอสวย แต่หางตาที่เฉี่ยวขึ้น ทำให้เรย์นึกถึงนางจิ้งจอกเก้าหางที่คุณยายเคยเล่ากรอกหูวัยเด็ก เจ้าเล่ห์ เหลี่ยมจัด เชื่อใจไม่ได้ หากพลาดท่าเสียทีให้คงฉิบหายกันทั้งตระกูล “ผู้หญิงคนนั้นคือ วิรัลวีร์ อัศวยุทธานนท์ เป็นทั้งลูกสาวคนโตและตัวแทนในการสานสัมพันธ์ทางธุรกิจแทนคุณเวกัสในครั้งนี้ครับ” ชุนยะเริ่มแนะนำมาเฟียสาวให้ผู้เป็นนายทราบเป็นคนแรก “ข่าวลือค่อนข้างหนาหู ว่าชอบ

“คุณสวยมาก...”มาเฟียสาวสะดุ้งกับประโยคแรกที่เอ่ยทักทาย ลมหายใจกลิ่นมินต์หอมสะอาดกับแพขนตาของอีกฝ่ายกะพริบถี่ๆ มองมายังเธอราวกับต้องการให้ดูออกว่ากำลังสนใจเธอขนาดไหน“สวยไม่เท่าดอกไม้ในมือคุณหรอกค่ะ” ลูกสาวมาเฟียใหญ่ส่งยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ต่อทันที ไม่คิดว่ายังไม่ทันหย่อนเบ็ด แซลมอนหนุ่มก็กระโดดขึ้นเหนือผิวน้ำมากินเหยื่อถึงที่“ของในกระเช้าคงเอามาให้ผม” เขาดึงมันไปถืออย่างว่าง่าย แต่กลับไม่สนใจซองเอกสารในมือข้างเดียวกันแม้แต่น้อย ตามด้วยการส่งช่อดอกไม้ในมือตนเองให้เธอถือเป็นการแลกเปลี่ยนช่อดอกไอริสสีม่วงครามสีเดียวกับสีของดวงตาคนให้ ถูกห่อหุ้มด้วยกระดาษสาญี่ปุ่นสีขาว ดอกไม้ที่เป็นสัญลักษณ์ของเขตชิบูย่าและกระดาษห่อที่ผลิตในประเทศ แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายภูมิใจในถิ่นกำเนิดตนเองมากขนาดไหนใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงก้มโน้มตัวลงสูดกลิ่นหอมละเมียดละไมของมัน พยายามใส่ใจสิ่งที่อีกฝ่ายให้อย่างทะนุถนอม หวังสร้างความประทับใจให้ยากูซ่าหนุ่มตรงหน้า“เกิดมาเพิ่งเคยได้กลิ่นดอกไอริสญี่ปุ่นเลยค่ะ หอมสะอาดมาก ขอบคุณนะคะ” เธอวิจารณ์ดอกไม้ในมือตามเนื้อผ้า ไม่ได้เสริมแต่งอะไรลงไปเพราะคุณภาพดอกไม้ที่

ปัง!เจ้าของห้องลืมตาขึ้นมาหลังจากได้ยินเสียงประตูห้องนอนถูกเลื่อนปิดลงโอนิซึกะ เรย์ลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ยกมือเช็ดเลือดมุมปากตนเองพร้อมกับดุนลิ้นข้างกระพุ้งแก้มสาก ยัยจิ้งจอกมันตบเขาแบบไม่คิดออมแรง ลำพังแรงฝ่ามือผู้หญิงคงไม่เท่าไหร่ แต่เล็บสีแดงยาวนั่นสิ บาดหน้าเขาเต็มเหนี่ยว!ตัวเท่ามด แต่แรงเยอะเหมือนหมีป่า!ยากูซ่าหนุ่มกดโทรศัพท์โทรออกหาลูกน้องคนสนิทหลังจากมั่นใจว่ายัยตัวแสบกระโดดลงหลุมกับดักตนเองเรียบร้อย เขาเองก็เกือบเสียหลัก มารู้เอาตอนดมสปาร์กกลิ้งไวน์ที่เธอเอามา จะปฏิเสธไม่กินก็กลัวว่าจะเกิดพิรุธขนาดแก้วเดียวยังแทบวูบตั้งแต่อยู่ในลิฟต์ แสบฉิบหาย!(เป็นยังไงบ้างครับนาย)“กูต้องการภาพกล้องวงจรปิดในห้องนอน ลานจอดรถ และเส้นทางที่ไข่หวานใช้หลบหนี เอาตอนนี้”(ครับ... ผมจะเตรียมในยี่สิบนาที)“สิบนาที รีบขึ้นมาก่อนกูจะหลับ”(หลับ? หมายถึงเธอ...)“อยากรู้ก็ขอสปาร์กกลิ้งไวน์จากพ่อครัวมาแดกดู!”ยากูซ่ากดตัดสายด้วยความหงุดหงิด ทั้งที่วันนี้เตรียมใจมาให้เธอเอาเปรียบ แต่พอโดนเข้าไปกลับสร้างความเจ็บใจให้ไม่น้อยส่วนเรื่องที่บอกว่าเจอกับครั้งหน้าเขาจะเอาจริงก็ไม่ใช่เรื่องโกหก อยากใส่มันเข้า

โกคูผับ, เขตชิบูย่าเจ้าของผับในชุดแจ็กเกตหนังสีดำทั้งตัวนั่งไขว่ห้างภายในห้องทำงานของตนเองอย่างอารมณ์ดี หลังจากได้ฟังลูกน้องคนสนิทอย่างชุนยะรายงานสถานการณ์ฝั่งแก๊งฮอนโจ บุหรี่นอกกลิ่นหอมเย็นถูกจุดสูบก่อนจะเลิกคิ้วมองหน้าลูกน้องของตนเอง ที่ยังไม่ยอมออกจากห้อง ทั้งที่รายงานเรื่องทั้งหมดจบลงไปนานแล้ว“มีอะไรอีก?”“ผมกังวลว่าการตอบโต้ของเราวันนี้ จะทำให้พวกมันเข้ามาวุ่นวายถึงบ้านใหญ่” น้ำเสียงของชุนยะบ่งบอกว่ากังวลอย่างที่เพิ่งพูดผู้นำแก๊งหนุ่มแค่นหัวเราะให้กับความวิตกของลูกน้องตนเอง ควันบุหรี่ที่เพิ่งถูกดูดลงปอดถูกดันออกทางลมหายใจจนคลุ้งไปทั้งห้องทำงาน ดวงตาสีไอริชมองไปยังดาบฝักไม้สีแดงซึ่งถูกวางบนโต๊ะทำงานก่อนจะดึงมันออกมาให้ลูกน้องคนสนิทเห็นคมมีด“จะกลัวไปทำไม ในเมื่อคนเริ่มก่อนคือพวกมัน”ไฟแค้นระหว่างแก๊งโอนิซึกะและแก๊งฮอนโจไม่ต่างจากภูเขาไฟฟูจิรอการปะทุ คุกรุ่น ยั่วยุ รอให้ฝ่ายใดปะทุขึ้นก่อนเพื่อที่อีกฝ่ายจะได้จัดการได้อย่างชอบธรรม สงครามครั้งนี้จึงไม่ใช้แค่การนองเลือดอย่างที่รุ่นพ่อของทั้งคู่เคยเผชิญ แต่มันคือสงครามประสาทและเขาไม่ใช่คนประสาทแดก…“หากท่านนานะทราบเรื่องที่เกิดขึ้น