جميع فصول : الفصل -الفصل 50

ปึก! ปึก! ปึก!“อ๊า! เรย์ เรย์~!”คนตัวเล็กเหงื่อชื้นไปด้วยฤทธิ์ยาปลุกปั่นอารมณ์ขย่มคนใต้ร่างจนหน้าขากระทบกันดังปึกๆ ทั้งๆ ที่ไม่กี่นาทีก่อนหน้าไข่หวานเพิ่งรับปากว่าจะไม่ส่งเสียงครางออกมาแท้ๆเรย์จัดการถอดแจ็กเกตหนังของตนเองปูลงบนพื้น อุ้มร่างน้อยซึ่งกำลังคลุ้มคลั่งด้วยรสสวาทลงนอนหงายบนเสื้อตัวเก่งตนเอง สะโพกผายของเธอบิดเร่า พยายามแอ่นช่วงหน้าตนเองเข้าหาลำกายใหญ่ที่เพิ่งหลุดออกจากกัน“ขะ ขอร้อง จะตายอยู่แล้ว” เธอน้ำตาคลอเปล่งเสียงกึ่งขอร้องอย่างน่าสงสารเขาที่กังวลว่าพวกนั้นที่กำลังออกตามล่าเธอจะได้ยินเสียงเข้า จึงกดลำรักกลับเข้าไปเพื่อให้อาการของเธอสงบปึก!“อื๊อ~!!”ทันทีที่ความใหญ่โตกลับเข้าไปหา มาเฟียสาวก็สะดุ้งจิกปลายเท้าเหยียดแน่น ดวงตาของเธอเหม่อลอยมองท้องฟ้าก่อนจะถูกเขาจูบปลอบเรียกสติกลับมา เกาะอกสีชมพูถูกเจ้าของร่างดึงลง ไม่ต้องอธิบายก็รู้ว่าเรย์ควรทำอย่างไรต่อยากูซ่าหนุ่มยกมือปิดปากนุ่มกันเสียงเล็ดลอดออกไปข้างนอก ก้มหน้าใช้ปากโลมเลียหน้าอกนุ่มเด้งมูมมามสร้างความเสียดเสียวให้เธอจนเผลอตอดรัดลำรักของเขาถี่ๆครืด... ครืด...เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น เปิดดูก็เห็นว่าเป็นชุนยะส

ร่างของนักธุรกิจหนุ่มใหญ่ชาวฮ่องกงมีสกอตช์เทปหนาพิเศษปิดปากแน่น เขาถูกจับมัดมือไพล่หลังรวมกับเท้าด้วยเชือกเส้นเดียวกันนอนบนพื้นโกดังหมดสภาพ ผ้าคาดตาสีดำถูกมัดเอาไว้ตั้งแต่อยู่ที่บ้านพัก ทำให้อีริคไม่มีโอกาสได้รู้ว่าใครจับตัวเขามา และตอนนี้ตนเองอยู่ที่ไหนหลังจากที่ลูกน้องตนเองเข้ามาสารภาพว่าไข่หวานแอบหนีออกจากห้องทางหน้าต่างห้องน้ำ อีริคจึงสั่งลูกน้องทั้งหมดของตนเองออกไปตามหามาเฟียสาว เหลือเพียงลูกน้องของแก๊งฮอนโจอยู่ภายในบ้านพัก ทว่าเมื่อคนกลุ่มนั้นบุกเข้ามาในบ้านพักเกือบร้อยคน ลูกน้องของโยสุเกะกลับพาเจ้านายตนเองหนีฝ่ายเดียว ทิ้งให้ตนเองถูกจับกระทั่งอยู่ในสภาพนี้ครืด...แสงสว่างที่พอเล็ดลอดผ่านผ้าปิดตา ทำให้อีริครู้ว่านี่คือเสียงประตูเหล็กที่ใช้กักขังตนเองในตอนนี้ เขาไม่รู้ว่าพวกมันเป็นคนของไข่หวานหรือใคร แต่เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายเท้าค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ ทำให้นักธุรกิจหนุ่มใจเต้นไม่เป็นส่ำไม่ทันจะได้แสดงความกลัวออกมา ภาษาญี่ปุ่นที่พอฟังออกก็ดังขึ้นผ่านน้ำเสียงเย็นเยือก“แกะผ้าปิดตา”สิ้นคำสั่ง อีริคก็เห็นแสงสว่างวาบตรงหน้าจนต้องปิดตาปรับความคุ้นชิน กระทั่งลืมตาขึ้นมาอีกครั้งจึงเห

คนสร้างเรื่องเอาไว้หลายกระทงเดินหน้าจ๋องเข้ามาในบ้านใหญ่พร้อมกับใช้ร่างสูงกำยำเป็นเกราะป้องกันตนเอง เพียงแค่เปิดประตูเข้ามาในบ้าน อย่างแรกที่ไข่หวานมองเห็นคือ บิดาของตนเองในชุดสูททางการพร้อมกับมารดาที่สวมเดรสยาวคลุมเข่ายืนยิ้มรออยู่พร้อมกับครอบครัวของเรย์“คุณแม่” เสียงหวานเรียกมารดาแต่ยังไม่ยอมเดินเข้าไปหาท่านก่อนจะถูกเจ้าของน้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนพูดจาเหน็บจนหน้ามุ่ย“พ่อก็ยืนอยู่นี่ ไข่หวานเรียกแค่คุณแม่?” เวกัสถอนหายใจกับนิสัยของลูกสาวคนโต ต่อให้ตนเองยืนต่อหน้า ไข่หวานก็ไม่มีท่าทีจะสำนึกผิดกับสิ่งที่ตนเองทำ “ผมไม่คิดว่าการพบกันเป็นครั้งที่สองของเรา จะต้องมาพร้อมกับการกล่าวขอโทษที่คนของวีกรุปมาสร้างความวุ่นวาย”สิ้นทำกล่าวของบิดาทั้งพ่อและแม่ของเธอก็ก้มตัวแสดงความเสียใจต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้กับเรย์และครอบครัว ซึ่งครอบครัวโอนิซึกะก็รีบก้มตัวรับด้วยความตกใจ จะมีก็แต่ยัยตัวแสบที่ยังจับชายเสื้อของยากูซ่าหนุ่มแน่น แถมยังกระตุกยิกๆ ส่งสัญญาณให้เขาทำอะไรสักอย่างให้สถานการณ์ดีขึ้นเรย์เลิกคิ้วกลับมามองเชิงตั้งคำว่าถาม 'หน้าที่เขาเหรอ? ์' ก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อใบหน้าสวยบูดบึ้งหลังจากเขาข

เข้าสัปดาห์ที่สองของการกลับมาอยู่บ้าน ไข่หวานนั่งหน้าบึ้งอยู่ภายในอาคารเรือนกระจกของมารดา ตั้งแต่ท่านท้องมิริน คุณพ่อก็ไม่อนุญาตให้ท่านกลับไปเปิดร้านดอกไม้อีก แต่แม่ของเธอรักดอกไม้รักต้นไม้มาก สุดท้ายพ่อจึงเสนอให้แม่ใช้พื้นที่ภายในบ้านทำสวนได้ตามใจนึกไข่หวานนั่งเท้าคางมองมารดาผสมปุ๋ยอินทรีย์เข้ากลับดินด้วยความเบื่อหน่าย เมื่อวานแม่ของเธอก็นั่งผสมปุ๋ย วันนี้ยังต้องมาผสมปุ๋ยอีกไข่หวานที่ตอนแรกตั้งใจจะรอดูว่าคราวนี้ท่านกำลังจะปลูกต้นอะไร ก็เลิกสนใจทันที“นั่งทำหน้าเหมือนคนขี้ไม่ออก”“ไอ้ออสโล!!”เสียงห้าวดังขึ้นมาจากทางหน้าอาคารเรือนกระจกทำให้เจ้าของบ้านสาวหันขวับ ออสโลมาที่บ้านเธออีกแล้ว คราวนี้ในมือเป็นเค้กสตรอว์เบอร์รีเนยสดเหมือนวันก่อนอีกต่างหาก“ซื้อแต่ของเดิมๆ มา ฉันกินจนเอียน” คนกินเค้กทุกวันทำหน้าเหม็นเบื่อทั้งที่รู้ดีว่าทำไมออสโลจึงเลือกซื้อเฉพาะเค้กรสชาตินี้มาที่บ้าน มันคงเป็นความเคยชินของผู้ชายตรงหน้าที่มักจะซื้อเค้กรสโปรดมาให้น้องสาวของเธอ ซึ่งเป็นแฟนเก่า“ใครใช้ให้แดก ฉันซื้อมาให้ป้าข้าวปั้น”คนแวะมาเยี่ยมทำตาขวาง ส่งเค้กให้สาวใช้ในบ้านเอาไปเก็บก่อนจะเดินคร่อมตัวผ่านหน้าแ

เป็นปีแรกที่เรย์มีโอกาสได้มาร่วมฉลองงานวันเกิดของเซน ริวาโน ปาลาดินีที่บ้านพักตากอากาศทะเลทางใต้ คนกว้างขวางในญี่ปุ่นอย่างเขารู้จักชื่อเสียงมาเฟียผู้เป็นเจ้าของลูซโซเอเชียอย่างดี หากนี่เป็นครั้งแรกที่ได้ใช้เวลาส่วนตัวร่วมกันในฐานะว่าที่ลูกเขยคนโตของวีกรุปความสุภาพถ่อมตน ต่างจากภาพลักษณ์ยากูซ่าในซีรีส์ทำให้เรย์เป็นที่ถูกอกถูกใจภรรยาของมาเฟียใหญ่ ยิ่งกับข้าวปั้นผู้เป็นแม่ของไข่หวาน ท่านดูจะประทับใจสเต็ปต์การทำไข่ม้วนสไตล์ญี่ปุ่นของว่าที่ลูกเขยมากที่สุด“แม่เห็นแบบนี้ก็เบาใจ มีหลานขึ้นมาจะได้มีคนทำข้าวกล่องให้ รายนั้นน่ะ...”ใบหน้าสวยของหญิงวัยกลางคนพยักพเยิดไปหาลูกสาวที่นั่งจิบกาแฟรับลมบริเวณชานระเบียงนอกบ้านพัก พร้อมกับเพื่อนที่เป็นมาเฟียเหมือนกันอย่างออสโลและโรเมโอ จากนั้นจึงออกปากฟ้องโดยมีกันภัยยืนทำหูทวนลมหั่นผักเป็นพยาน“ทำกับข้าวไม่เป็น งานบ้านไม่ทำ จับแต่เงินแต่ปืน”หางตาของเรย์แอบเห็น ว่าลูกน้องของออสโลที่ทำหน้าที่หั่นผักพยักหน้ายืนยันสิ่งที่ท่านพูด“เดี๋ยวมีลูกก็ทำอาหารเป็นครับ” ว่าที่ลูกเขยพยายามพูดให้ท่านสบายใจข้าวปั้นส่ายหน้ากับคำพูดของลูกเขยทันที พูดออกไปอย่างตรงไปตรงมาให