جميع فصول : الفصل -الفصل 60

ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส“เจ๊ไข่~ มิรินขอโทษที่ไม่ได้ไปร่วมงานแต่งนะ ฮึกๆ”สาวน้อยนักศึกษากอดพี่สาวตนเองแน่นหลังจากไม่ได้เจอกันนานเกือบปี มิรินร้องไห้กระซิกๆ รู้สึกผิดกับการไม่ได้ไปร่วมงานแต่งจนคนเป็นพี่ต้องนั่งปลอบต่อหน้าคนนับสิบภายในร้านกาแฟ กระทั่งในที่สุดไข่หวานก็หมดความอดทน“โอ๊ย~!! แกขอโทษฉันมาสิบนาทีแล้วมิริน”มือเล็กของไข่หวานผลักศีรษะน้องสาวออกจากตัว เพราะกลัวมาสคาราจากตาน้องสาวเลอะชุดผ้าฝ้ายสีขาวของตนเอง ตามด้วยการเปลี่ยนท่านั่งสลับขาไขว่ห้างไปทางฝั่งสามีซึ่งวันนี้แต่งตัวสบายๆ ด้วยเสื้อยืดสีเดียวกันอวดรอยสักบนแขนขวากับกางเกงขาตรงสีน้ำตาลและรองเท้าลำลองที่ไข่หวานจัดกระเป๋ามาแมตช์กับชุดตนเองอยู่ที่นี่ไม่ต้องกังวลเรื่องรอยสัก ไม่ต้องใส่แจ็กเกตหนังคลุมแขนตลอดเวลา มันเป็นลุคอิสระที่ไข่หวานไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักบนกายของสามีหลังจากจบงานแต่งที่ญี่ปุ่น ทั้งคู่ตัดสินใจหนีช่วงมรสุมที่ญี่ปุ่นมาฮันนีมูนที่ฝรั่งเศส ในคราแรกเรย์อยากไปอยู่ที่ไทยทำความรู้จักกับครอบครัวฝั่งเธอมากขึ้น แต่ไข่หวานสืบรู้ว่าออสโลกับโรเมโอยังอยู่ที่นั่น เธอไม่อยากเจอไอ้พวกนั้น จึงยกเอาน้องสาวที่ไม่ได้มาร่วมงานแต่งเนื

“ระ เรย์ อื้อ~”เสียงหวานที่เพิ่งออกปากเรียกสามีถูกปิดอีกครั้งด้วยปากร้อนของคนตัวโต รสจูบขมปร่าจากปลายลิ้นตวัดเกี่ยวรัดดูดลิ้นน้อยๆ จนไข่หวานสับสนมึนงงเขาดื่มแอลกอฮอล์มาจากไหน เมื่อตอนเย็นเธอกับเขาดื่มไวน์กันคนละสองแก้วที่ร้านอาหารเมดิเตอร์เรเนียนเท่านั้น“ระ เรย์” มือข้างที่สวมแหวนแต่งงานยกขึ้นดันแก้มสากออกห่างเล็กน้อย “คุณเมาเหรอ?”น้ำเสียงใจเย็นถามด้วยความสงสัยเต็มประดาพรึ่บ!ทว่าไม่ทันจะได้ถามถึงที่มาของแอลกอฮอล์ คนหน้าแดงระเรื่อก็คว้าแขนทั้งสองข้างยกขึ้นพาดกับระเบียงกันตก ตามด้วยการคว้าชายผ้าม่านมาพันธนาการข้อมือของไข่หวานติดกับลวดดัดด้วยความชำนาญ“ฮื่อ!” เสียงในลำคอดังขึ้นพร้อมกับการดิ้นกุกกักกังวลว่าจะมีคนเห็นกิจกรรมลามกระหว่างตนเองกับสามีผ่านหน้าระเบียงเหนือศีรษะ แม้ตึกฝั่งตรงหน้าจะเป็นเพียงบ้านชั้นเดียวก็ตามเพียะ!“อ๊ะ!”ร่างแน่งน้อยจะหยุดดิ้นทันที หลังจากถูกฝ่ามือกร้านของสามีฟาดเข้าที่หน้าอกทั้งสองข้างซึ่งกำลังเบียดชิดกันเป็นก้อนจนเด้งสะบัดเสียว...ทำไมทุกความเสียวต้องเกิดขึ้นพร้อมกับการถูกมีดมือมัดเท้าตลอด!“อย่าเสียงดัง ระเบียงเปิดอยู่” น้ำเสียงกระซิบกระซาบเปล่งออกมาอ

บ่ายวันหนึ่งซึ่งใกล้เข้าสู่ฤดูหนาว เจ้าของร่างเล็กนั่งบนเก้าอี้ทำงานเหม่อมองท้องฟ้าไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมายด้วยความเบื่อหน่าย วันนี้สามีเข้าผับอาจจะกลับดึกหรือกลับเช้าต้องรอเขาตอบอีกที ส่วนเด็กๆ ในบ้านก็ยังไม่กลับจากโรงเรียนชีวิตคนเป็นแม่มันน่าเบื่อเมื่อครอบครัวไม่อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา คนเคยคะยั้นคะยออยากให้ลูกชายคนรองไปอยู่กับบิดาเริ่มกลัวว่าจะทนคิดถึงลูกไม่ได้ถ้าไข่หวานบินกลับไทยทุกสัปดาห์ เรย์หยุมหัวเธอแน่'ตึกตักๆ ตึกตักๆ'เสียงเดินตึกตักลงน้ำหนักจากปลายเท้าแบบกระชั้นชิด เต็มไปด้วยความเร่งรีบ ทำให้ไข่หวานเดินออกมาจากห้องทำงานหันมองตามต้นเสียงปกติเจ้าเด็กสามหน่อมักจะไปโรงเรียนและกลับบ้านด้วยกันเสมอ ทว่าวันนี้กลับมีเพียงฮารุกิที่เลิกเรียนกลับมาถึงบ้านลำพัง ไร้เงาของน้องอีกสองคนจนผู้เป็นแม่อดสงสัยไม่ได้หรือทะเลาะกัน?ลูกคนโตขี้รำคาญแต่เก็บคำพูดเก่งเหมือนพ่อ ต่างจากคนรองที่ขี้รำคาญเหมือนกัน แต่เลือกที่จะพูดออกมาตามตรง ซึ่งบางครั้งไม่รักษาใจคนฟังนิสัยเสียข้อนี้มาจากเธอเอง ไข่หวานยอมรับแต่ก็ไม่ผิดอยู่ดีนั่นแหละ!ร่างเล็กกะทัดรัดในชุดยูกาตะสีกรมท่าเดินมาหยุดหน้าห้องนอนของลูกชาย หลั

เวลาล่วงเลยไปกระทั่งปิดเทอมฤดูหนาวมาถึง พ่อกลัวไข่หวานผิดนัดถึงขั้นส่งเครื่องบินส่วนตัวมารับถึงญี่ปุ่นเป็นการกดดัน แต่เนื่องจากแม่สามีต้องคอยอยู่ดูแลคุณย่ากับคุณยายที่เป็นหวัด สมาชิกทริปปีใหม่ปีนี้จึงมีเพียงเธอกับสามีและเจ้าเด็กสามหน่อวัยกำลังซนรถตู้ครอบครัวสีดำสามคันขับเข้ามาภายในพื้นที่ไร่ผักและผลไม้ทางตอนเหนือของประเทศ โชคดีที่ปีนี้มีลมหนาวเพียงพอที่จะไม่ทำให้คนไทยขายหน้าชาวต่างชาติ อากาศเวลาสิบโมงเช้ายังคงหนาวเย็นพอประมาณและมีหมอกเล็กน้อย'ไร่ขจาริน' คนตัวเล็กอ่านชื่อไร่ของคุณตาทีไรต้องหันไปมองหน้ามารดา ซึ่งก็เป็นไปตามคาด เพราะแม่ของเธอที่เหลือบไปเห็นชื่อไร่เป็นชื่อจริงของตนเองรีบเบือนหน้าหนีด้วยความอายจนบิดาที่นั่งข้างกันเอ่ยแซวทันที“ชื่อไร่เป็นชื่อจริงคุณแม่” เธออธิบายให้สามีที่อ่านภาษาไทยไม่ออกเข้าใจสถานการณ์หลังจากมองพ่อตากับแม่ยายหยอกเย้ากันไม่มีปี่มีขลุ่ย “ท่านอาย”“อ้อ...”คนเป็นสามีถึงบางอ้อ ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้สนใจเหตุผลของการตั้งชื่อตนเป็นชื่อไร่เท่าไรนัก เรย์หันไปมองลูกสามคนซึ่งนอนอยู่บริเวณเบาะด้านหลังด้วยความเป็นห่วง เอรินะนอนกอดอากิระแน่น แถมยังหลับลึกชนิดไม่มีทีท่

ทุกคนใช้ชีวิตในไร่กระทั่งถึงวันปีใหม่ เมื่อคืนเคานต์ดาวน์กันจนดึก เช้านี้ไข่หวานจึงงัวเงียตื่นหลังสามีหลายชั่วโมง แถมยังเทนัดไปชมวัดในเมืองซึ่งต้องนั่งรถลงเข้าหลายกิโล สามีหนุ่มจึงทำหน้าที่ดูแลลูกทั้งสาม ทิ้งเธอให้หลับพักผ่อนในบ้านพักร่างผอมเพรียวจับราวบันไดลงมาจากชั้นสองของบ้านพักหลังเล็กซึ่งห่างจากหลังใหญ่ไม่ไกล ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นลูกชายคนรองยืนเท้าเอวมองไปทางสวนส้มจากหน้าบ้าน“อากิระ กลับมาจากวัดแล้วเหรอ?”“ผมไม่ได้ไปด้วย”“อ้าว...” ความแปลกใจที่ลูกไปตามพี่น้องตนเองออกไปเที่ยวมีน้อยกว่าท่าทีลุกลี้ลุกลน “แล้วยืนทำอะไรตรงนั้น แดดร้อน”“ไม่ชอบยัยนั่น”“ยัยไหน?” คนเป็นแม่ลืมเรื่องเมื่อวันแรกที่ลูกชายเข้าบ้านไปแล้วว่าก่อเรื่องอะไรไว้บ้าง“ยัยถุง...ยัยจิงจิง มาบ้านเราทุกวันเลย ไม่รู้ขโมยอะไรกลับบ้านหรือเปล่า”“ก็แม่เขาทำงานที่ไร่ของเรา”“ลูกไม่ได้ทำนี่”ไข่หวานไม่อยากจะเชื่อว่านี่ออกมาจากปากลูกชายตนเอง คนตัวเล็กเริ่มนึกย้อนในช่วงที่ตนเองอายุเท่านี้ บางทีลูกอาจจะได้นิสัยของเธอมามากเกินไป“ใจร้ายเกินไปแล้วพ่อหนุ่ม จิงจิงอายุเท่าเอรินะเองนะ จะให้แม่เขาทิ้งลูกตัวเองไว้ที่บ้านลำพังหรือไ