جميع فصول : الفصل -الفصل 66

กลับถึงญี่ปุ่นได้หนึ่งวัน ยัยตัวน้อยของบ้านก็ล้มป่วย เอรินะเป็นหวัดจนต้องพาไปหาหมอ แต่ลูกสาวไม่ชอบโรงพยาบาลจึงงอแงขอกลับมารักษาตัวที่บ้าน ซึ่งไข่หวานและเรย์ก็คอยเฝ้าลูกไม่ห่าง ผลัดกันเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนแท้กระทั่งในตอนที่ลูกหลับวันนี้ฮารุกิกับอากิระไปซัปโปโรกับครอบครัวของวินซ์และวิคเตอร์ เอรินะซึ่งยังไม่หายหวัดแม้จะเข้าวันที่แปดแล้วจึงต้องอยู่บ้านกับพ่อแม่ครืดดด...เสียงเปิดประตูบานเลื่อนห้องของเอรินะดังขึ้น ไข่หวานยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเป็นกังวล ก่อนจะเรียกสามีที่กำลังเข้าเวรเฝ้าไข้ลูกสาวเสียงเบา“เรย์...”ความกังวลบนใบหน้าสวยทำให้ยากูซ่าหนุ่มวางหนังสือในมือลง หยัดกายลุกขึ้นจัดชุดยูกาตะตนเองให้เข้าที่ จากนั้นเดินเข้ามาสวมกอดภรรยาแน่นให้กำลังใจทั้งที่ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ใช้มือใหญ่ของตนเองลูบต้นแขนผ้ายูกาตะสีเดียวกับตนเองให้คนตัวเล็กรู้สึกคลายกังวลจนเรียกรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าสวยกลับมาได้“ออกมาคุยกันหน้าห้องแป๊บนึงได้ไหมคะ”เรย์พยักหน้า ดึงบานเลื่อนประตูปิดลงไม่ให้เป็นการรบกวนลูกสาวที่ยังหลับพักผ่อน“มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า”ทั้งคู่ยืนคุยกันหน้าห้องของเอรินะ ไม่จำเป็นต้อ

เช้าของเดือนมีนาคมซึ่งเริ่มเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิ เสียงมีดกระทบเขียงไม้ดังไม่ขาดสายมาจากห้องครัวภายในบ้านทรงญี่ปุ่น ซึ่งถูกรีโนเวทเป็นเรือนหอหลังงาม ผู้นำตระกูลหนุ่มเดินเอามือไพล่หลังโผล่หน้าเข้าไปดูในครัว เห็นภรรยาสาวกำลังตั้งใจทำมื้อเช้าให้คนในบ้านด้วยความตั้งใจเปี่ยมล้นเข้าปีที่สิบสองของการใช้ชีวิตคู่ ไข่หวานพยายามอย่างมากที่จะเป็นแม่ในอุดมคติตามแบบแผนคนที่นี่ เธอละทิ้งความเป็นตัวเองหลายอย่างเพื่อไม่ให้ลูกรู้สึกว่าครอบครัวตนเองแตกต่างจากบ้านอื่น ไม่ให้แม่บ้านทำอาหารให้ลูก อาหารอร่อยบ้างไม่อร่อยบ้างแต่ไข่หวานตั้งใจฝึกทำทุกเมนูเขายังจำช่วงปีแรกๆ ที่แต่งงานกันได้ เธอตื่นไปวอแวแม่ในครัวทุกเช้าขอให้ท่านสอนงาน คนความอดทนต่ำกลับมาถึงบ้านบ่นนั่นบ่นนี่ไม่หยุด แต่ตื่นไปบ้านใหญ่ทุกเช้าทั้งที่เขาไม่เคยขอให้เธอทำแบบนั้น เรย์ไม่มีปัญหาหากภรรยาไม่ทำอาหาร ในเมื่อมีแม่บ้านก็ควรจะใช้ทุ่นแรง แต่ไข่หวานไม่ยอม ดื้อดึง ดื้อรั้นคือนิสัยที่คนตัวเล็กเป็นและเขารักมันมากร่างสูงใหญ่ของสามีเข้าไปสวมกอดภรรยาจากด้านหลัง คนตัวเล็กสะดุ้งน้อยๆ วางมีดทำครัวลง ก่อนจะตีแขนเขาที่เข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียงหนึ่งทีเต็มๆ“อย

“ของเอรินะ!!” “เธอกินก้ามปูไปแล้วเอรินะ!!” ไข่หวานนั่งเท้าศีรษะกับพนักพิงเก้าอี้ มองลูกสองคนกำลังแย่งกันกินอาหารทะเลที่สามีเป็นคนแกะให้ เธอหัวเราะเมื่อเห็นเอรินะชี้นิ้วหลอกเบี่ยงเบนความสนใจของอากิระให้หันไปมองทางอื่น และรีบฉวยก้ามปูชิ้นสุดท้ายจากมือบิดาเข้าปาก “ยัยโจร!!” อากิระตะโกนใส่น้องสาวด้วยความไม่พอใจ เงยหน้ามองบิดาด้วยแววตาสิ้นหวัง จนยากูซ่าหนุ่มหัวเราะกับสายตาเสียอกเสียใจเรื่องของกินของลูกชาย “ไปขอน้าออสโลมาอีกสิ ปะป๊าแกะให้อีก” ใบหน้าหล่อเหลาบุ้ยใบ้ไปทางน้องเขยและลูกน้องของเขา กันภัยกับออสโลอยู่หน้าเตาคอยเสิร์ฟอาหารทะเลไม่ขาด ปล่อยให้ภรรยาและผู้ใหญ่คนอื่นๆ ช่วยกันดูแลลูกหลาน ไข่หวานมองน้องสาวตนเองพยายามป้อนกุ้งให้ทันหลานชายสองคน มองซิดนีย์ที่พยายามพร่ำสอนลูกสาวตัวเองให้เคี้ยวอาหารช้าลงพร้อมกับดูแลลูกอีกสองคนซึ่งยังเด็ก โดยมีมาเฟียใหญ่อย่างเซนคอยช่วยเหลืออีกแรง จากนั้นจึงจบด้วยการกลับมามองลูกและสามีของตนเอง เผลอแป๊บเดียวไก่หวานของทุกคนก็มีผัวหล่อๆ และกลายเป็นแม่คนแล้ว แถมยังเป็นลูกและผัวที่ไข่หวานแสนจะภูมิใจ ติ๊ดๆ เสียงข้อความจากโทรศัพท์บนโต๊ะดังขึ้น ลูกชายคนโตผู้เงี